
به طور ذاتی،انسانها نسبت به محیط پیرامونشان حساس هستند و در برابر تغییرات خارج از معمولی که اطرافشان رخ میدهد واکنش نشان میدهند.
قطعاً شما هم بارها دیدهاید که خودرویی از کنار شما عبور کرده و مثلا یکی از دربهایش درست بسته نشده است و یا یک از چرخهای آن کم باد است.
تقریباً بیشتر ماشینهای عبوری سعی در این دارند که این مورد را به راننده خودرو،هشدار بدهند!
حتی اگر خود راننده ماشین در جریان این امر باشد،در این گونه مواقع با روی خوش با دیگران برخورد کرده و به خاطر این اطلاع و تذکر از آنها تشکر مینماید.
همین امر موجب میشود که فرد تذکر دهنده بازخورد خوبی گرفته و باز هم اگر در خیابان به چنین موردی برخورد کند آن را متذکر شود.

اما اگر فرد،در این گونه مواقع بازخورد منفی بگیرد و یا احیانا با بیتفاوتی مواجه شود؛بر او تاثیر منفی گذاشته و تجربه ناخوشایندی در ذهنش ثبت میشود.
همین ثبت تجربه ناخوشایند در ذهن فرد،موجب میشود که دفعات بعد؛در چنین مواقعی کمتر از خود واکنش نشان دهد و یا اینکه بدتر از آن،نسبت به این گونه مسایل بی تفاوت شود و عکس العملی نشان ندهد.

دیروز موقع اوج ترافیک و ساعت تعطیل شدن ادارات در چهارراه قائم مقام،در حال قدم زدن در پیاده رو بودم.
نه تنها پشت چراغ قرمز چهارراه پر از ماشینهایی بود که از کارشان تعطیل شده و به سمت منزلشان روانه بودند، بلکه پیاده رو نیز مملو از جمعیت تعطیل شده از کارهایشان بود.
در این میانه،تعداد زیادی موتور سوار بی انصاف نیز در پیاده رو در حرکت بودند که میخواستند بدین طریق زرنگی کرده و به جای ماندن در پشت چراغ قرمز سواره رو،از راه باز مخصوص پیادهرو حرکت کرده و در وقت و زمانشان صرفهجویی کنند.

از آن بدتر این بود که این موتور سواران حق به جانب،پشت سر هم بوق نیز میزدند؛تا عابرین پیاده از همه جا بیخبر از تشریف فرمایی آنها آگاه شده و راه را برای عبور این خاطیان عجول،باز نمایند.
من همینطور که مشغول راه رفتن در مسیر خودم بودم و کنار نمیرفتم به یکی از آنها گفتم:«شما نباید به هیچ عنوان از پیاده رو عبور کنی؛ حالا تازه بوق هم میزنید که عابر پیاده از حق خودش کناربرود!تا شما راحتتر و سریع تر عبور کنید؟!»
البته که فقط با بیتفاوتی راکب موتور سوار مواجه شدم.

همان لحظه در سمت چپم،پشت چراغ قرمز چهارراه،خودروی مرسدس بنزی دیدم که شیشه را تا انتها بالا کشیده و راننده و سرنشین محترم آن نیز، زیر باد کولر داشتند با یکدیگر صحبت میکردند و از خنکای هوا لذت میبردند.
اما نکتهای که وجود داشت این بود که بنز مربوطه،متعلق به پلیس راهنمایی و رانندگی بود!
سرنشین محترم نیز جناب سرهنگی بود که بیتفاوت نسبت به تخلف آشکاری که در جلوی چشمانش در حال رخ دادن بود تصمیم گرفته بود که از مصاحبت با همنشینش لذت ببرد!
بلافاصله به سمت ماشین پلیس رفتم با احترام به شیشه ماشین ضربهای زدم و پس از اینکه جناب سرهنگ شیشه را کمی پایین دادند،این تخلف آشکار را به ایشان متذکر شدم.
البته که ایشان فقط لبخندی زدند و گفتند:«ممنون که وظیفه مرا به خودم یادآوری کردید! دوباره شیشه را بالا داده و به گفتگو با همکارشان ادامه دادند!»

وقتی به پیاده رو برگشتم،عابر پیاده محترم دنیا دیدهای که این صحنه را زیر نظر داشت به من گفت:
«چرا خودت را اذیت میکنی؟مثلاً الان که رفتی و با پلیس صحبت کردی آیا تاثیری داشت؟آیا اقدامی کرد؟آیا اتفاقی افتاد؟اینها اصلاً این چیزها برایشان مهم نیست!همه فقط به فکر انجام کار خودشان هستند.خودت را زیاد ناراحت نکن و این مسائل را،زیاد جدی نگیر!»
البته فارغ از اینکه من چقدر با حرفهای این شهروند عزیز مخالف هستم،در آن لحظه عبور از چهارراه نیز فرصت مناسبی نبود که من بخواهم دلایلم را از انجام این کار برای آن عابر محترم بازگو کنم.
اما من به دو دلیل مشخص و قابل احترام برای خودم این کار را انجام دادم.

اول اینکه،با این اجحافی که در حق من صورت گرفته بود؛من به صورت ناخودآگاه دچار خشم و ناراحتی شده بودم.
اگر به طریق درستی در برابر این اتفاق عکس العمل نشان نمیدادم،قطعاً این ناراحتی را درون خود ریخته و تا مدتها فکر و ذکرم درگیر این مسئله بود و حتماً به صورت دیگری،در رفتار و کردار خودم بروز پیدا میکرد.
پس چه بهتر آنکه،آن را به طریق صحیح و مناسب به مسئول آن ارجاع دادم و ذهن و روان خودم را از این مسئله و مشکل خالی کردم.
دوم اینکه،اگرچه به ظاهر آن پلیس عکسالعمل مناسب و درخوری نسبت به این تذکر من انجام نداد؛اما قطعاً این اتفاق،او را در خلوت خودش به فکر فرو خواهد برد.
اگر باز هم مجدداً در سطح جامعه با چنین برخوردها و تذکراتی از جانب دیگر شهروندان مواجه شود؛حتما در سبک برخورد و نحوه تعاملش با این گونه مسائل تغییراتی حاصل خواهد گشت.
چنانکه سخت ترین سنگها هم در اثر ضربات پی در پی و مکرر،دچار خستگی درونی شده و در نهایت وا داده،متلاشی میشوند.
پیشنهاد من به شما عزیزان این است که در برابر مشاهده اتفاقات پیرامونتان بر مبنای ذات انسانی خود رفتار کنید.
سعی نمایید نسبت به مسائل و مشکلات بی تفاوت نباشید و در جهت بهبود شرایط و درست شدن امور قدمی هرچند کوچک بردارید.
چرا که به باور من یک کل بزرگ،از بیشمار جزء کوچک ساخته شده است و تغییر بزرگ،از همین چیزهای کوچک حاصل می شود.

در پایان از شما صمیمانه تشکر می کنم که نوشتار من را مطالعه کردید و مشتاقانه امیدوارم که شما همچنان پیگیر مطالب دیگر من نیز باشید.
دوستدار شما
علی میرکمالی
چهارشنبه
بیستم و هشتم تیرماه یکهزار و چهارصد و دو
1402/4/28
باکمال احترام از شما دعوت می کنم؛«توجه!این نایابِ خوبِ خواستنی»که من به تازگی در سایت ویرگول منتشر کردم را نیز بخوانید،بدانید و به کار برید.
اگر مایل به دیدن مطالب کاملتر و ویدئو های بیشتر در زمینه یادگیری مهارت هستید،به شما پیشنهاد می کنم که به کانال تلگرام من به آدرس زیر بپیوندید: