
سلام بر شما خواننده عزیز،محترم و دوست داشتنی
میرکمالی هستم،علی میرکمالی
احتمالاً این جمله را زیاد شنیدهاید که:«بچههای نسل جدید خیلی باهوشتر و عاقلتر از قبل هستند!»
حرفهایی که این روزها در هر خانهای که فرزندی زیر ۲۰ سال داشته باشد خیلی رایج است:
جملههای فراوانی شبیه اینها که برایتان نقل کردم،وِرد زبان والدینِ این روزها است.
پدر مادرهایی که به این نتیجه رسیدند،فرزندانشان حداقل در زمینه تکنولوژی و امکانات دیجیتال نسبت به آنها خیلی باهوشتر و واردتر هستند.
فرزندانشان کارهایی بلد هستند که خودشان هیچ وقت موفق به یادگیری آن نشده و بعید است که بتوانند مثل فرزندانشان از پس این کارها بر بیایند.

اما خوب که دقت کنید کنید متوجه میشوید که این برتری و تفوق فقط در فضای دیجیتال و وسایل مربوط به تکنولوژی و اینترنت از جانب پدر مادرها پذیرفته شده است.
آنها معتقدند که فرزندشان در این زمینه از آنها خیلی بهتر است ولی باور دارند در زمینههای دیگر،حالا حالاها باید فرزندشان یاد بگیرد و بیاموزد.
حتی در بعضی از موارد و مسائل مربوط به زندگی نظر والدین این است که اتفاقاً بچههای این نسل در این زمینه خیلی هم ضعیف عمل میکنند و واقعاً برای رسیدن به یک زندگی موفق نیاز دارند که بیشتر روی خودشان کار کنند و تغییراتی در خودشان ایجاد نمایند.


از نگاه من دلیل این مسئله یک نکته ساده است.اینکه آنها آموختهاند؛خوب یاد گرفتهاند که چطور با این تکنولوژیها استفاده کنند.اما ما به درستی یاد نگرفتهایم.
آنها وقتی با گوشی موبایل مادرشان مواجه شدند بدون هیچ ترس و واهمهای همه دکمههای آن را امتحان کردند. بدون هیچ نگرانی هر اپلیکیشنی را آپلود کردهاند.
در فضای هر نرمافزار حرکت کردند.آیکونها را و بر روی آیکونها ضربه زدن و امتحان کردند.آنها با آزمون و خطا کردن و تجربه کردن ،کار با این موارد را به خوبی یاد گرفتند.
چون هیچ وقت نترسیدند.چون هیچ دلیلی برای ترسیدن وجود نداشته است.چون خطر کردن برایشان هزینهای نداشته است.
اگر در هر نرمافزاری دکمه اشتباهی را بزنند،هیچ اتفاق خاصی نمیافتد،نرمافزار با پیغام به آنها یادآور میشود که اشتباه عمل کردهاند،در نتیجه آنها راه درست را یاد میگیرند.
اگر احیاناً در تبلتشان جای خاصی را به اشتباه لمس کنند،هیچ فایلی از آنها برای همیشه پاک نمیشود،بلکه نهایتاً در جایی ذخیره شده و قابل بازیابی است.
اگر هر رفتار غلطی با گوشی موبایلشان بکنند؛هیچ وقت نمیسوزد،از بین نمیرود.
آنها فهمیدند که حتی اگر گوشیهای موبایل را صحیح و سالم نگه دارند،نهایتاً بعد از چند سال به دلیل قدیمی شدن ورژن آن،باید گوشی را عوض کنند؛پس نگران خراب شدن و آسیب دیدن آن نیستند.
قابلیتهای نرمافزارها،هزینه اشتباه کردن را برای آنها به صفر رسانده است.
اگر اشتباه تایپ کند صفحه کلید، دیکته درست را به آنها یادآور میشود و آنها میآموزند.
اگر کلمهای را به اشتباه تلفظ کنند؛اپلیکیشن نحوه ادای درست کلمه را به آنها میآموزد.
پس تنها کاری که باید بکنند این است که به راحتی روی مبل لم داده و داخل موبایل یا تبلتشان آزمون و خطا کنند و از نتایج آن یاد بگیرند.

اما ما مردمان نسل قدیم چه مسیری را طی کردهایم؟چه بر سرمان آمده است که گرچه به همان ابزارها مثل موبایل،تبلت،لپتاپ،کامپیوتر،اینترنت و... دسترسی داریم اما یاد نگرفتیم؟!
چون در ذهن ما ریسک کردن مترادف متحمل شدن هزینههای فراوان است.
چون در خاطر ما مانده است که در دوران کودکی که به اشتباه دکمه ضبط صوت را فشار دادهایم،چطور نیمی از آهنگ کاست ضبط شده پاک شد و به جای آن سر و صدای خانه روی آن ضبط شد!
تا مدتها نیز برادرمان سرزنشمان میکرد که آهنگ محبوب او را برای همیشه پاک کردهایم.
خاطرمان مانده است که چطور وقتی به اشتباه دکمههای ویدیو را چند بار فشار دادیم؛فیلم درون ویدیومان گیر کرد و پاره شد و تعمیر ویدیو خانه نیز یک هفته زمان برد.تا مدتها نیز پدر به ما سرکوفت میزد.
در ناخودآگاهمان هک شده است که چطور به اشتباه با کنترل تلویزیون خانه ور رفتیم و موجب خراب شدنش شدهایم.
کنترلی که آن زمانها در بازار مشابهش پیدا نمیشد و همواره در خانه این صحبت بود که تو کنترل تلویزیون را خراب کردهای!
بله خوب که دقت کنید دوره ما زمانی بود که ریسک کردن به معنای واقعی خطر کردن بود.
عواقبی داشت،تنبیهاتی در پی داشت و نتایج منفی آن گاهی جبران ناپذیر بود؛برای همین است که در باور جمعیمان نقش بسته است که:« آسه برو آسه بیا که گربه شاخت نزنه!»

در واقع تبعات بسیار زیاد تجربه کردن در دوران کودکی برای ما موجب شده است که همواره نسبت به چیزهای جدید حساس باشیم و با احتیاط زیادی با آنها برخورد کنیم.
تا یک وقت به آن آسیب نرسانیم و متحمل خسران و ضرر نشویم.
اما در ذهن ناخودآگاه فرزند ما که هیچ وقت با عواقب بدی در ریسکپذیریش مواجه نشده است؛کنجکاو بودن و خطر کردن یک کار عادی و معمولی است.
آنها با وسایلی کار میکنند که اشتباه کردن در کارکرد با آنها،هیچ ضرر جبران ناپذیری برای آنها به دنبال ندارد.
اشتباه کردن برای آنها معادل این است که یاد بگیرند این روش جواب نمیدهد و باید دنبال روش دیگری باشند.
آنها به درستی فهمیدند که با تجربه کردن،چیزی را از دست نمیدهند بلکه با تجربه نکردن است که چیزی به دست نمیآورند.

دوستان عزیز!دنیا عوض شده؛فضا دیجیتالی شده است.
ریسک کردن در فضای دیجیتال خسران زیادی به دنبال ندارد.
نترسید اتفاقی نمیافتد.امتحان کنید،اشتباه کنید تا یاد بگیرید.تا متوجه شوید کدام کار جواب میدهد و کدام راه اشتباه است.
هوش و استعداد شما قطعاً از فرزندانتان کمتر نیست فقط آنها نمیترسند؛چون شما شرایطی برایشان فراهم کردهاید که نترسند.
چرا شما این شرایط را برای خودتان فراهم نمیکنید؟
گذشته و کودکی و مشکلات آن را فراموش کنید!
اینترنت نرمافزارها اپلیکیشنها و امکانات دیجیتال منتظرند تا شما با آنها وَر بروید اشتباه کنید و اشتباه را به شما متذکر شوند و کار درست را به شما یاد بدهند.
اینجاست که آن رباعی معروف شاعر کهن ایران عطار نیشابوری که سالها پیش سروده بیش از پیش معنا پیدا میکند که:
روحیه آموزندگی و یادگیرندگی اینطور میطلبدکه شما از هر چیز و هر کس نکتهای بیاموزید.
اینکه فرزندان شما،به عنوان نوع انسان و وجودی از شما،توانستهاند این کارها را یاد بگیرند؛دلیل خوبی بر این است که شما هم میتوانید،به شرط آنکه فراموش نکنید که همواره برای موفقیت باید:

در همین راستا با کمال احترام از شما دعوت می کنم؛پست «چطور میتوان با کمبود امکانات همچنان موفق شد؟»که من به تازگی در سایت ویرگول منتشر کردم را نیز بخوانید،بدانید و به کار برید.
اگر مایل به دیدن مطالب کاملتر و ویدئو های بیشتر در زمینه یادگیری مهارت هستید،به شما پیشنهاد می کنم که به کانال تلگرام من به آدرس زیر بپیوندید:
در پایان از شما صمیمانه تشکر می کنم که نوشتار من را مطالعه کردید و مشتاقانه امیدوارم که شما همچنان پیگیر مطالب دیگر من نیز باشید.
دوستدار شما
علی میرکمالی
چهارشنبه
چهاردهم تیرماه یکهزار و چهارصد و دو
1402/4/14