
یک زمانی امکانات بسیار محدود بود.دسترسی به به اطلاعات خیلی دشوار و مشکل بود.
به راحتی نمیشد یک استاد خوب برای یادگیری موضوعی پیدا کرد.
دسترسی به دورهها و آموزشهای خوب برای همه امکانپذیر نبود به ندرت یک فیلم خوب و آموزنده دید.
یک کتاب مفید و به درد بخور گوهر کمیابی بود که همه جا یافت نمیشد.
به همین خاطر اگر کسی در جایی به یک گنجینه آموزنده و ارزنده دست پیدا میکرد سعی میکرد تا آنجا که میتواند آن را به دوستان و عزیزانی که فکر میکند برایشان مفید است معرفی نماید تا آنها نیز از آنان بهرهمند شود شوند.

تفکر قالب بر این استوار بود که مثلاً ببینم پسر عمهام که در کاری موفق است چه کتابهایی میخواند و من هم آنها را بخوانم.
یا پسرخالم در چه کلاسی شرکت کرده است و من نیز در آن دورهها را ثبت نام کنم و بگذرانم.
این روش شاید به ظاهر جوابگوی آن دوران بود. سیستمی که برمبنای آن همه باید از یک روش موفق شوند.
تنها راه موفقیت در یادگیری زبان انگلیسی ثبت نام در یک آموزشگاه خاص و به نام بود.
برای ورزشکار شدن یک مربی و باشگاهی که اسم در کرده بود تنها راه ممکن به نظر میرسید.
همه به دنبال یافتن الگوهای ثابت و یکسانی بودند که جواب پس داده بود و فرد دیگری از آن طریق موفق شده بود.

اما الان دیگر دنیا به این نتیجه رسیده است که هر کسی ممکن است به طریقی مطلبی را بیاموزد که راه و روش آن با دیگری متفاوت باشد.
لزوماً اگر روشی در یادگیری مطلبی برای من مفید بود قرار نیست که همان روش برای شما هم خوب و عالی و به درد بخور باشد.
ممکن است شما در یادگیری یک مهارت قسمتی را همچون من انجام دهی و قسمتی را از دیگری الگو بگیرید و یک قسمت را هم به طریق و روش خودتان انجام دهید.

گسترش تکنولوژی و فناوری و در دسترس بودن انواع و اقسام متدهای آموزشی این امکان را به نوع بشر داده است که با توجه به شرایط اختصاصی خود و با در نظر گرفتن تمام جنبههای مختلف زندگی خود بتواند مسیر یادگیری را خودش طراحی و انتخاب کند و بر آن اساس پیش برود.
این سبک اختصاصی برای یادگیری می تواند خیلی منطبقتر بر شرایط حاکم بر زندگی هر فرد باشد.

دیگر دوران آن گذشته است که یک روش و متد را به عنوان تنها سبک درست و صحیح آموزش بتوان به جمع کثیری از افراد دیکته کرد.
بتوان آنها را مجبور کرد که همه فارغ از اولویتها یشان از یک سبک و سیاق واحد پیروی کنند و همه نیز به یک نتیجه واحد دست پیدا کنند.
در این روزگار سیستم آموزشی بالا به پایین دیگر جوابگو نیست و هر فرد به صرف اینکه بخواهد مطلبی را یاد بگیرد،بی شمار راه و روش در پیش روی او است و این حق انتخاب را دارد که بر مبنای سبک زندگی خود اولویتهای خود مسیر آموختنش را انتخاب کند.

شاید به خاطر همین نگرش اشتباه بوده است که من خودم وقتی اپلیکیشن زبانشناس را پیدا کردم و از کار کردن با آن لذت بردم دائماً سعی کردم آن را به دیگر دوستان و آشنایانم هم معرفی کنم.
اصرار داشتم که آنها نیز چون من از طریق این اپلیکیشن به یادگیری مهارت زبان مشغول شوند.
اشتباه من در همین نکته نهفته بود که که به سبک قدیم فکر میکردم.
فکر می کردم حالا که من گوهر کمیابی برای یادگیری زبان یافتهام؛دیگران هم باید به اصرار من از این روش استفاده کنند،فارغ از اینکه آنها چه شرایطی دارند و اصلاً چه سبک و روشی برای یادگیری زبان برای آنها مفید است.
اصلاً اینکه آیا آنها نیاز دارند که زبان بیاموزند یا اینکه برداشت من این است که آنها بهتر است زبان بیاموزند؟

اما حالا به این نتیجه رسیدم که در دنیای پرتنوع ناشی از گسترش فناوری امروز،بهترین کاری که میتوان کرد این است که فقط روش و سبک خود را برای دیگران بازگو نموده تا آنها اگر نکته مناسبی برای زندگی خودشان در آن یافتند از آن استفاده نموده و به واقع نباید هیچ اصراری در جهت یادگیری به دیگران نمود.
بر این اساس است که من مطالبم را در قالبهای مختلف نشر میدهم و فقط سعی دارم تجربه زیسته خودم را با شما در میان بگذارم و انتخاب انجام کار را بر عهده شما مخاطب محترم میگذارم.

در پایان از شما صمیمانه تشکر می کنم که نوشتار من را مطالعه کردید و مشتاقانه امیدوارم که شما همچنان پیگیر مطالب دیگر من نیز باشید.
دوستدار شما
علی میرکمالی
یکشنبه
اول مردادماه یکهزار و چهارصد و دو
1402/5/1
باکمال احترام از شما دعوت می کنم؛«بخواهید و پیگیر شوید تا بیابید»که من به تازگی در سایت ویرگول منتشر کردم را نیز بخوانید،بدانید و به کار برید.
اگر مایل به دیدن مطالب کاملتر و ویدئو های بیشتر در زمینه یادگیری مهارت هستید،به شما پیشنهاد می کنم که به کانال تلگرام من به آدرس زیر بپیوندید: