دلم نیامد برای استاد شجریان ننویسم.
دیدی ای دل که غم عشق دگر بار چه کرد؟
یادم هست وقتی که کودکی بیش نبودم ماشینی داشتیم به اسم هیلمن! هیلمن سبز رنگ خستهی ما ضبط صوت نداشت ولی هروقت که دلمان موسیقی و آهنگی میخواست، من و خواهرم هر دو با صدای بلند از بابا جان میخواستیم که برایمان بزند زیر آواز و "مرغ سحر" شجریان را بخواند، او هم با عشق برایمان میخواند همخوانی ما هم با یکدیگر فضا را طنینانگیز میکرد، فضای هیلمن سبز بدون ضبط صوت پر میشد از نالهی مرغ سحر.
این امری بود پابرجا و ثابت، شجریان و آوازش چنان نقشی بر خاطر من کودک گذاشته بود که من اولین چیزی که به ذهنم میرسید و از پدر میخواستم که بخواند، آوایی از شجریان بود البته نه که فقط من، بلکه همه یکصدا با هم برای همخوانی مرغ سحر را برمیگزیدیم، با هم یکصدا شروع میکردیم به خواندن
"مرغ سحر ناله سر کن
داغ مرا تازه تر کن
ز آه شرر بار، این قفس را
بر شکن و زیر زبر کن
بلبل پر بسته ز کنج قفس درآ
نغمه ی آزادی نوع بشر سرآ
وز نفسی عرصه ی این خاک توده را
پر شرر کن
ظلم ظالم، جور صیّاد
آشیانم، داده بر باد
ای خدا، ای فلک، ای طبیعت
شام تاریک ما را سحر کن
نو بهار است، گل به بار است
ابر چشمم، ژاله بار است
این قفس، چون دلم، تنگ و تار است
شعله فکن در قفس ای آه آتشین
دست طبیعت گل عمر مرا مچین
جانب عاشق نگه ای تازه گل از این
بیشتر کن، بیشتر کن، بیشتر کن
مرغ بیدل، شرح هجران
مختصر، مختصر کن"
همین بس از ارزش یک صدا، که یک کودک و سه نفر دیگر از نسلهایی متفاوت همه با هم شجریان را بر میگزیدند. آن همخوانیها سادگی و صمیمیت داشت و این صدای خسروی آواز بود که چراغ محفل ما را روشن تر میکرد. خوب به یاد دارم که یک ضبط قرمز بود که شجریان را در خانهی ما پخش میکرد، موسیقیای اصیل از یک ایرانی، برگرفته از شعر شعرای بزرگ این مرز و بوم. نوای ربنای او حتی همنشین سفرههای افطار بود و دلیلی بود برای یادآوری خداوند در گوشها و دلهایمان، نوایی ملکوتی که هنوز هم بوی نور میدهد.
خسرو آواز ایران امروز هفدهم مهرماه از میان ما رفت، صدای ایران، سرای امید، خورشید خجستهی آواز ایران دار فانی را وداع گفت. اگر چه دلهایمان پرخون است، اگر چه دلمان به درد آمد از رفتن تو اما تو خود با آوای خود، سالهاست در دل ما جاویدانی.
مرگ تو تنها تلنگری بود برای ما تلنگری که سعدی در یک بیت شعر به بهترین شکل آن را به تصویر میکشد
"سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز/مرده آن است که نامش به نکویی نبرند" آیا بنا برگفتهی سعدی ما بعد از مرگ خواهیم مرد؟
مرگ او در روز اربعین، به تاریخ هفده مهرماه ۹۹ رقم خورد و داغی بر دل موسیقی ایران زمین گذاشت، موسیقی که این روزها حالش خوب نیست. راستی مرگ در روز اربعین چه توفیق بزرگی است.
روحت شاد و یادت گرامی.