
هرمز… جزیره جادویی، جزیره رنگارنگ، نگین انگشتر عالم،… اینا فقط چند قلم از توصیفهایییِه که از قدیم تا حالا واسه هرموز گفتن و میگن. جزیرهای که چند سالی هست بین طبیعت گردها، بک پکرها و مسافرها طرفدار پیدا کرده و هر سال مسافرهاش بیشتر از سال قبل میشه.
هرمز بین بک پکرا به عنوان جزیرهای با طبیعت مسحور کننده، بکر و محیط کوچیک شناخته میشد. اما دیگه اینطور نیست. تو پنج شش سال گذشته چزیره هر سال شلوغتر از سال قبل میشد اما از سال ۹۶ به طور کلی وارد یه مرحله جدیدی شده و از جنبههای مختلف هرمز دیگه اون هرموز سابق نیست. تنوع مسافرها خیلی زیاد شده. قبلا اکثرا بکپکرها یا طبیعت گردها، مسافر هرموز بودن اما دیگه اینطور نیست. در حال حاضر خانوادهها و لاکچریبازها به علاوه گروههای دیگه به وفور دیده میشن؛ مخصوصا آخر هفته و روزهای تعطیل.
توضیح: اسم جزیره طبق ادای مردم محلی جزیره و همینطور بقیه مناطق هرمزگان، هرموز هست. همچنین تو انگلیسی هم بهش میگن هرموز و (Hormuz) نوشته میشه.
تو مطالبی که واسه سفر مینویسم زیاد کاری به تاریخ ندارم مگر اون تاریخی که هنوز تو زندگی روزمره امروزی مردم منطقه تاثیر داره. اما به دلیل نبودن منبع معتبر و در دسترس فارسی، و تحریف تاریخ رسمی و همینطور داستانهای غیر مستند که از افراد مختلف در مورد تاریخ هرموز شنیده میشه، برای هرموز تاریخچه رو اضافه میکنم چون جزیره رو دوست دارم و عاشق هر چیزی راجع بهش باشه هستم.
مطالب این بخش با استناد به کتاب (The Persian Gulf: A Political and Economic History of Five Port Cities 1500-1730) نوشته ویلم فلور هلندی معتبرترین مورخ خلیج فارس و صحبتهای شخصی که باهاش داشتم نوشته شده و احتمالا خیلیهاتون رو متعجب میکنه چون با اون چیزی که تا حالا شنیدیم فرق داره.

هرموز حدود بندر تیاب امروزی و جایی که رودخانه میناب به دریا میریزه حدود سال ۱۰۰۰ میلادی به دروازه حمل و نقل برای تجارت با کرمان تبدیل شده بود و از حدود ۱۱۰۰ میلادی توسط سلسله کوچیکی که احتمالا ریشه در باطنه (منطقهای در عمان) داشتن حکمرانی میشد. اما تا ۱۳۲۰ میلادی این جزیره قِیس (کیش امروزی) بود و نه هرموز که بر تجارت دریایی خلیج فارس تسلط داشت.
هرموز در اون زمان پادشاهی کوچیک و مستقلی داشته و طلب خراج حکام مستقر در فلات مرکزی ایران از پادشاه هرموز و همینطور پیشروی سلجوقی-چاقاتای به سمت خلیج فارس باعث شد “عجاز” کفیل شاه صغیر هرموز تصمیم بگیره تمام شهر و دارایی پادشاهی کوچیکش رو به جزیره جرون منتقل کنه. جزیرهای که قبلا از اتابک فارس خریده شده بود و به عنوان پایگاه نظامی استفاده میشد. این کار، پادشاهی هرموز، مردم و اموالش رو از دست درازی حاکمان ایران و همینطور حمله مهاجمان حفظ میکرد. جزیره جرون همون جزیره هرموز امروزیه.

سال ۱۳۲۰ میلادی “میر قطب الدین تهمتن” پادشاه هرموز، کیش و به فاصله کمی بحرین که تحت حاکمیت آل عصفور بود رو فتح میکنه. با خارج کردن رقبا، پادشاهی هرموز به مرکزیت جزیره جرون به هاب تجاری منطقه تبدیل میشه. در مسیر یکی از راههای تجارت با هند و همچنین جایی برای تخلیه محمولههای بزرگتر و پخش تو مناطق مجاور خلیج فارس؛ جایگاهی که امروزه امیرنشین دبی داره. پادشاهی هرموز این تسلط رو با تامین امنیت راههای تجارت دریایی و زمینی و رفع تهدید رقبا کسب میکنه و با این رونق و شکوفایی، ۳۰۰ سال برای مردمش شکوه و ثروت افسانهای میاره. در حدی که به نقل از خاطرات تجار و سیاحان اروپایی کوچهها سایه بون و فرش داشته!!! معروفه “آفونسو آلبوکِرِک” پرتغالی در مورد هرموز گفته “اگه جهان انگشتری باشه، هرموز نگینشه”. شاهان هرموز جزایر خلیج فارس از جمله بحرین، مناطق ساحلی شامل سواحل مغستان و فارس تو سمت شمالی، و عمان (به شمول شبه جزیره قطر و بخشهایی از امارت متحده امروزی) تو سمت جنوب رو زیر پرچم خودشون درآوردن.
سال ۱۵۰۷ نیروهای پرتغالی به فرماندهی “آلبوکرک” جزیره رو تسخیر می کنن. شاه هرموز به پادشاه پرتغال اظهار وفاداری میکنه و عوارضی از تجارت پر رونق جزیره و سرزمینهای تحت حاکمیتش به پرتغالیها تعیین میشه. همون سال پرتغالیها ساخت قلعه رو شروع میکنن. سال ۱۵۰۸ یکی از فرماندههای یاغی پرتغالی به کمک محلیها شورش میکنه و آلبوکرک از جزیره فرار میکنه. آلبوکرک مدتی بعد با ۲۴ کشتی از بندر گوآ (سرفرماندهی پرتغالیها در هند) برمیگرده و جزیره رو یکبار دیگه میگیره. شاه هرموز رو از سلطنت خلع میکنه و تاج رو از طرف پادشاه پرتغال میذاره سر ولیعهد هرموز و ساخت قلعه از سر گرفته میشه.

این رابطه تحت الحمایگی بین هرموز و پرتغال در کنار رونق و ثروت تا ۱۶۲۲ و تسخیر جزیره توسط نیروهای ایرانی-انگلیسی ادامه پیدا میکنه. نیروهای انگلیسی تو چند نبرد دریایی پرتغالیها رو شکست میدن و جزیره رو محاصره میکنن. نیروهای ایرانی به فرماندهی امام قلی خان اوندیلادزه (گرجی الاصل؛ پسر الله وردی خان) سوار بر کشتیهای انگلیسی پا به جزیره میذارن. بعد از ماهها مقاومت، نیروهای مدافع هرمزی-پرتغالی شکست میخورن. طبق توافق ایرانی-انگلیسی اسرای پرتغالی به انگلیسیها و هرموزی به ایرانیها میرسه. شهر توسط نیروهای ایرانی غارت میشه و ساختمونها برای جستجوی گنج ویران میشن. حتی نیروهای انگلیسی تو خاطراتشون از سبعیت و غارتگری سپاه صفوی ابراز انزجار و تعجب میکنن. مردم محلی به جرم همکاری با کفار!!! توسط سپاه صفوی سر بریده میشن!!! (انگلیسیها دینشون با پرتغالیها چه فرقی داشت که ایرانیها داشتن باهاشون همکاری میکردن؟!) امام قلی خان۴۰۰ سر بریده رو با خودش از طریق بندر گامبرون؛ بندرعباس امروزی(طبق نقشههای پرتغالی بندر کامارائو)، که اون زمان دهکده ماهیگیری کوچیکی بوده به خشکی میاره.
پرتغالیها بعد از سقوط هرموز تو بقیه خلیج فارس و همینطور هند از انگلیسیها شکست میخورن و امپراتوریشون قدرتش رو از دست میده. همچنین امام قلی خان بعدها خودش قربانی خونخواری صفویه شده و به همراه فرزندان و تمام اعضای خانوادهاش کشته میشه و فقط برادرش داوود خان میتونه جان سالم بدر ببره و به گرجستان فرار میکنه. امروزه متاسفانه مجسمه این فرد خونخوار و قاتل مردم منطقه تو قشم نصب شده که نوعی دهن کجی به تاریخ منطقه و قربانیهاست.

۱۶۴۵ میلادی هلندیها در قالب کمپانی هند شرقی هلند تو جزیره مستقر میشن اما بعد از مدت بسیار کوتاهی جزیره رو ترک میکنن. جزیره هرموز برای بیش از صد سال خالی از سکنه میمونه و از اونجایی که تاریخ رو فاتحان مینویسن تمام اون شکوه تو روایت رسمی از تاریخ در ایران نادیده گرفته میشه انگار اصلا وجود نداشته. بدون متون اروپاییها (پرتغالیها، انگلیسیها، هلندیها…) عملا چیزی از هرموز قدیم نمیدونستیم. تو این سالهای متروکه بودن، هرموز بین مردم منطقه معروف میشه به داشتن ارواح و اجنه که هنوز و حتی بین ساکنین محلی این اعتقاد ادامه داره. سالها بعد، استخراج خاک سرخ دوباره زندگی رو گرچه در ابعاد خیلی کوچیک به جزیره بر میگردونه. جالبه ساکنین امروزی جزیره هم ریشه و اصالت مینابی دارن.
جزیره هرمز تو فاصله حدود ۱۰ کیلومتری جنوب/ جنوب شرقی بندرعباس، ۲۵ کیلومتری شرق/ شمالشرقی قشم و حدود ۳۰ کیلومتری شمالشرقی جزیره لارک و مسلط به آبراه تنگه هرمز قرار گرفته. یکی از اشتباهات رایج اینه که پهنه آبی اطراف جزیره رو خلیج فارس میگن در حالی که اینجا تنگه هرمزه، راه اتصال خلیج فارس به دریای عمان و آبهای آزاد. آبراهی که ۲۰ درصد تجارت نفت دنیا و بخش اعظم تجارت ایران ازش عبور میکنه.

به دلیل نوع آب و هوا، هرمز دوتا فصل داره از لحاظ سفر. فصل بدون مسافر و فصل سفر. فصل سفر از اواخر مهر و اوایل آبان شروع میشه درحالی که هنوز هوا نسبتا گرمه و در طول روز حتما باید سایه پیدا کنی. با خنکتر شدن هوا تعداد مسافرها روز به روز و هفته به هفته بیشتر میشه تا به بهمن میرسیم که دوره پر ازدحام شروع میشه و تا اواسط اسفند ادامه داره. از اواسط اسفند تا قبل از تعطیلات نوروز از شلوغی و ازدحام کم میشه. سفر به جزیره در طول تعطیلات نوروز به خاطر شلوغی و ازدحام غیرقابل تحمل، بالارفتن هزینهها و معطلی برای حمل و نقل اصلا توصیه نمیشه. بعد از اون تا اواسط اردیبهشت تعداد مسافرا تو شیب نزولی قرار میگیره تا به فصل بدون مسافر و گرما برسیم. شخصا آذر و دی رو ترجیح میدم.
برای رفتن به هرمز باید خودت رو به بندرعباس یا قشم برسونی و از اونجا با شناورهای مسافری بری هرمز. این شناورها تو بندرعباس از بندر مسافری شهید حقانی تو مرکز شهر و منطقه بازار حرکت میکنن و تو قشم از بندر مسافری شهید ذاکری کنار بازار قدیم، همون اسکلهای که شناورهای بندرعباس-قشم تردد میکنن.
میتونی تو بندرعباس مسیر دسترسی به همه چیز در مورد رفتن به بندرعباس و ورود به این منطقه بیشتر بخونی.
ساعت حرکت کشتی از بندرعباس به هرمز
۰۷:۰۰ – ۰۹:۰۰ – ۱۲:۰۰ – ۱۴:۰۰ – ۱۷:۰۰ – ۲۰:۳۰
تلفن اطلاعات اسکله حقانی بندرعباس: ۰۷۶۳۲۲۳۷۷۸۴
ساعت حرکت کشتی از هرمز به بندرعباس
۰۸:۰۰ – ۱۰:۰۰ – ۱۳:۰۰ – ۱۵:۰۰ – ۱۸:۰۰
ساعت حرکت کشتی از قشم به هرمز
۰۷:۰۰ – ۱۴:۰۰
تلفن اطلاعات اسکله شهید ذاکری قشم: ۰۷۶۳۵۲۲۵۵۳۶
ساعت حرکت کشتی از هرمز به قشم
۰۸:۰۰ – ۱۵:۰۰
روزهای پنجشنبه از هرمز به بندر تیاب نزدیکی میناب قایقهای موتوری وجود داره که برای رفتن به پنجشنبه بازار میناب به درد میخوره. این قایقها برنامه ریزی شده نیستن و باید تو خود جزیره از محلیها پرس و جو کنی. کرایه توفقی تعیین میشه.
موتور/ موتور سهچرخ و ماشین: وسیله نقلیه معمول جزیره موتور و موتور سه چرخ (معروف به سهپا بین محلیها) هست اما سواری، ون و وانت هم تو چند سال اخیر تعدادشون زیاد شده. یاد روزایی که تو کل جزیره بیشتر از ۲-۳ تا ماشین نبود به خیر؛ روحش شاد و یادش گرامی باد.
به محض پیاده شدن از شناور و ورود به اسکله هرموز رانندهها میان طرفت و میپرسن کجا میخوای بری. بر خلاف خیلی جاهای دیگه، کرایه درخواستی رانندههای دم اسکله با کرایهای که جای دیگه برای همون مقصد ازت میخوان فرقی نمیکنه. کرایهها برای جاهای مختلف تقریبا مشخصه مگر روزهای خیلی شلوغ که موتور و ماشین گیر نمیاد و امکان داره مجبور باشی پول بیشتری بدی. هرموزیها اکثرا و تا اونجایی که من سالهاست باهاشون برخورد و رفت و آمد داشتم، آدمای خوب، صاف و ساده، و صادقی هستن.
اجاره موتور: چند وقیه محلیها موتورشون رو به مسافرا اجاره میدن که میتونی خودت هر جایی خواستی باهاش بری. برای پیدا کردن موتور اجارهای از محلیها پرس و جو کن. فقط اگه موتور سواری بلدی موتور اجاره کن چون رانندگی با موتور بدون مهارت هم خطرناکه و هم در صورت خسارت به موتور باید جریمه سنگین بدی.
دوچرخه: میشه از کافه دم اسکله یا افراد مختلفی که شمارهشونو روی دیوارها نوشتن ساعتی یا روزانه دوچرخه اجاره کرد. اگه میخوای با دوچرخه جاده دور جزیره رو بگردی در نظر داشته باش که جنوب جزیره سربالایی زیاد داره.
برای اجاره موتور و دوچرخه باید کارت ملی گرو بذاری.
هرمز بیشتر به عنوان محلی برای کمپ تو طبیعت شناخته شده در عین حال مخصوصا تو سالهای اخیر بعضی مسافرها تو شهر اقامت میکنن و روزها برای گردش دور جزیره از شهر خارج میشن.
کمپ ردن: نقطه برجسته هرمز و به نظرم تنها راه برای تجربه اون حس جادویی معروف جزیرهست. این جزیره کوچیک تنوع زیادی از نظر محلهای کمپ و نوع طبیعتش داره. ساحل، کوه، کوه کنار ساحل، غار و…
هتل: در حال حاضر یه سوئیت هتل به اسم ساحل سرخ تو جزیره وجود داره.
مهمانپذیر/ اقامتگاه محلی/ هاستل: ۳-۴ تا اقامتگاه محلی و هاستل به صورت رسمی و غیر رسمی تو جزیره فعال هستن که میتونی از راننده موتور بخوای بهت معرفی کنه.
سوئیت و خونه اجارهای: مردم محلی خونههای بزرگ و کوچیکی برای اجاره در اختیار مسافرها میذارن. بعضی خونهها بزرگ و سه خوابهست و بعضی سوئیتهای کوچیک. که اکثرا درِ جدا به بیرون دارن و کاملا مستقل هستن. برای اجاره اینا باید تو جزیره پرس و جو کنی و بری از نزدیک ببینی و با صاحبخونه سر قیمت به توافق برسی. رانندههای سهپا (موتور سه چرخ) معمولا میتونن در این مورد کمکت کنن.
انواع غذاهای دریایی که با ماهی و میگو درست میشه مثل ماهی سرخ شده و کبابی، قلیه ماهی/میگو، دوپیازه میگو و انواع موجودات دریایی دیگه (مِلوک،کَلَموک، کالِنگ و…)، پودینیِ کولی (کوسه)، خوراک اَنکاس (اسکوئید)، سینگو (خرچنگ).
فلافل و انواع سمبوسه گیاهی و دریایی، ساندویچهای دریای.
نون محلی تومُشی (تی مُشی هم تلفظ میشه): نون نازکی که با استفاده از خمیر خیلی شُلی روی تابه درست میشه و در حین پخت بهش مهیاوه یا سوراغ به همراه روغن اضافه میکنن، بعضی وقتها هم تخم مرغ. البته تو نوع بازاریش چند سالی هست پنیر مثلثی و حتی تازگیها کالباس!!! هم دیده شده. اینکه چی اضافه بشه به خودت بستگی داره.
خرما ارده: دسر محبوب هرمزگان
مهیاوه: سس ماهی متوتا (metoota) و سبزیجات معطر
سوراغ: سس ماهی ممغ (momagh) و گِلَک (gelak) یا همون خاک سرخ هرمز
تو هرمز میشه از یک نصف روز تا یکماه و بیشتر وقت گذروند. بعضیها تو نصف روز خیلی از جاهای معروف جزیره مثل دره رنگین کمان، دره مجسمهها و… رو میبینن و با آخرین شناور از جزیره خارج میشن ولی اینجوری اون حالت جادویی معروفش رو تجربه نمیکنی. بعضیها هم وقتی میان اینقدر تحت تاثیر قرار میگیرن که برنامهشون رو عوض میکنن و چند هفته رو اینجا میگذرونن یا حتی ساکن جزیره میشن.
برای برنامه سفر با زمانبندی مشخص، من حداقل سه روز رو توصیه میکنم که هم بتونی یکی دو جا کمپ بزنی و هرمز جادویی رو تجربه کنی و هم دیدنیهای پراکنده شده تو جاهای مختلف جزیره رو ببینی.
به تمام مقدساتتون (هر چی که هست) قسم میدم لطفا زباله نریزید و آشغالهاتون رو برگردونید شهر. اصلا کار سختی نیست. یکبار همه چیو وقتی هنوز خوراکیهاش رو نخورده بودی با خودت آوردی؛ حالا که سبک شده و فقط جلد و بستهبندیش مونده خواهشا برش گردون.
ملاحظات فرهنگی مردم محلی رو رعایت کن.
وقتی میری تو ساحل یا کوه کمپ میزنی درسته خیلی از محدودیتهای معمول تو کشور وجود نداره ولی دلیل نمیشه باند و اسپیکرهای قوی بیاری و با موزیکت کمپ همسایه رو کلافه و خفه کنی. ملت میان تو طبیعت که آرامش داشته باشن.
از مردم محلی خرید کن حالا چه غذا چه سوغاتی یا اجاره خونه.