داستان خواهرشوهرِ ... / بر اساس یک داستان واقعی!

بسم الله الرّحمن الرّحیم

اولین نوشته ام در ویرگول را در روز تولد 27سالگی‌ام(با ارفاق چند دقیقه ای) با داستان شروع می‌کنم، داستان شروع یک زندگی، داستانِ یک تولد...
امیدوارم تا آخر بخوانید و با نظرتان هدیه‌ای ارزشمند را نصیبم کنید.
این شما و این هم داستان:

خواهر شوهر / این قسمت: مترسک سر جالیز

تیغِ تیزِ آفتاب صورتم رو خراش می‌­داد، نفسم به‌­شماره افتاده­‌بود، خسته و کوفته با انگشتِ اشاره دستِ چپم عرق­‌های روی پیشونی‌­ام رو چیدم؛ داشتم به سمت زنبیل آبی کهنه­‌ی ننه‌­صنم می‌­رفتم تا بساط چاشت رو آماده­‌کنم که یکهو صدای نخراشیده‌­ی مهوش به‌­گوشم رسید، مهوش خواهرشوهرم! زنی حول‌­وحوش سی‌­سال، با چشم­‌های ورقلمبیده(بخونید وزغی!) ، لب­‌های گوشتالوی کبود و خط اخمی که فاصله بین دوتا ابروش رو مثل دَهَنِش چاک داده‌بود(آخیش خنک شدم)! یک لحظه تیزی صداش چروک­های مغز سرم رو صاف کرد،از قصد بلند داد ­زَد تا بابا (پدرشوهرم) بشنوه:« به­‌به خانوم‌­خانوما خسته­‌شدن، می­خوان بِرَن استراحت! هنوز تا چاشت خیلی مونده، برگرد سَرِزمین، کلی کار مونده...» با این حرفش شیشه‌­ی دلم شکست، بغض راه گلوم رو سد کرد، این بغضِ لعنتی دست­‌به‌­دستِ هوای­ شرجی نیمه­­‌ی خرداد ساری داد تا یه لقمهْ نفس از گلوی خشکِ من پایین نره...
چشم­هام رو که مشخص نبود از رطوبتِ هوا تَر شده یا حرف مهوش به سمت یوسف چرخوندم، تو نگاهش تمنا و عشق رو دیدم، با نگاهش به من می‌گفت:« عزیزِ دلم... قربونِ اون دلِ نازکت برم... تو که خواهرم رو بهتر از من می­‌شناسی ، بزرگی کن و چیزی نگو... اضطراب برای هر دوتون ضرر داره!»
چشم هام رو بستم، دستِ راستم رو روی شکمم گذاشتم، جریان زندگی و قدرت رو زیر نوک انگشتام حس کردم، حس کردم مثل یه جریان از نوکِ انگشتام به سمت دروازه­‌ی قلبم حرکت کردند، این جریان قوت قلبی به من داد که بی­‌اعتنا به مهوش(که ایشالا خدا ذلیلش کنه) دوباره به سمت زنبیلِ پلاستیکیِ آبی‌­رنگِ کهنه‌­ی رفتم که بی­خیالِ­ بی­خیال­­ به تنه­‌ی درختِ پرتقالِ دوازده­‌ساله لَم داده­‌بود، اما بین راه یه لحظه برگشتم و یک لبخندِ پیروزمندانه برای چزوندن مهوش تحویلش دادم! (نیازی هست که دوباره بگم خواهرشوهرمه؟)
چشم‌­هاش از عصبانیت سرخِ­ سرخ شده‌­بود، گوشه­‌ی لب­های بی­‌روحِ کبودش کف جمع شده­‌بود، کارد می‌زدی خونش درنمی‌­اومد...خشکش زده‌­بود انتظارِ این حرکت رو از من نداشت! حالا که از زیرِسایه درخت نگاهش می­‌کنم مثل یه مترسک ایستاده، خشک و بی­روح انگار "مترسکِ سرِ جالیز" فقط و فقط برازنده‌­ی مهوشه نه کسِ دیگه مثل خودِ مترسکِ سرِ جالیز! همین­طور که به خواهرشوهر جان! با لبخند نگاه می‌کردم یه اتفاقی افتاد که همه به سمت مهوش برگشتند... مهوش داشت...

ادامه داستان در نوشته های بعدی!

امیددارم که خوشتون آمده باشه و با نظرات تکنیکی و انتقادی‌تون موجبات رشد قلمم بشید! سپاس

آدرس زی‌لینک اینجانب جهت ارتباط‌گیری:
https://zil.ink/alikashi
مشاهده دیگر نوشته‌هایم در ویرگول:
https://virgool.io/@alikashi