كسايي كه بسكتبال بازي ميكنن يا بسكتبال رو دنبال ميكنن،ميدونن كه بازي هفتم حكم مرگ و زندگي رو براي تيم ها داره.با برد توي اين بازي اون تيم مزد زحمات يك سال خودش رو ميگيره و به بالاترين مقام در بسكتبال دنيا ميرسه.
اما حالااين چه ربطي به انسانيت و زندگي و اين چيزا داره؟اگه همه ما آدما به اين فكر كنيم كه توي بازي آخر هستيم كه اسم اون بازي مرگ و زندگي، زندگيه، همه تلاشمونو ميكنيم و از بهترين بازيكنامون كه بيشترين تاثيرو روي ما داشتن استفاده ميكنيم و شرايطو جوري ميچينيم كه اون بازيكن ها بهترين خودشون باشن تا سرآخر تيم ما قهرمان مسابقه انسانيت باشه.
هميشه ما آدما توي فشار و تنگنا از خودمون پتانسيل هايي نشون ميديم كه با ديدن اونا شوكه ميشيم. حالا به اين نتيجه ميرسيم كه وقتي ما يك بار بيشتر زندگي نميكنيم، چرا نبايد تيم خودمون و اطرافيانمون بهترين باشن تا ما توي زندگي كه همون بازي هفتم هست قهرمان بشيم و جام انسانيت رو بالاي سر ببريم.پس بايد بهترين بود و بهترين هارو جمع كرد تا بشه بهترين بودن رو لمس كرد.
زير اين پست در مورد بهترين هاي زندگيتون كامنت بذارين تا هميشه يادتون باشه با چه كسايي بهترين هستيد.