بعضی تجربههای کاری را نمیشود بهسادگی در یک جمله خلاصه کرد. نه میتوان گفت همهچیز در آنها عالی بوده، نه میتوان تمام خاطرات و آموختههایشان را نادیده گرفت؛ مخصوصاً وقتی هشت سال از زندگی حرفهای آدم در آنجا گذشته باشد.
برای من، پارس پندار نهاد یکی از همان تجربههاست.
من هشت سال در این مجموعه کار کردم؛ هشت سالی که بخش مهمی از مسیر حرفهای من را ساخت، چیزهای زیادی به من یاد داد و خاطراتی برایم باقی گذاشت که با وجود سرنوشت متفاوت این شرکت، همچنان بخشی از زندگی کاری من هستند.
من بهعنوان کارشناس ارشد سئو در پارس پندار نهاد فعالیت میکردم. یکی از جذابترین بخشهای کارم، فعالیت روی حوزهای بود که رقابت در آن واقعاً نفسگیر بود: «مهاجرت به کانادا» و بهینه سازی سایت پارسی کانادا.
اگر در حوزه سئو کار کرده باشید، میدانید که رسیدن به رتبههای برتر در بعضی از کلمات کلیدی، صرفاً با چند اقدام فنی یا تولید تعدادی محتوا اتفاق نمیافتد. رقابت سنگین است، مسیر طولانی است و موفقیت به مجموعهای از تصمیمها، تحلیلها، آزمونوخطاها و همکاریهای مستمر نیاز دارد.
برای من، کار روی چنین کوئری رقابتیای یک چالش حرفهای جدی بود؛ فرصتی برای یادگیری، تجربه کردن و روبهرو شدن با مسائلی که جواب آمادهای برایشان وجود نداشت.
و در نهایت، با تلاش و همکاری کل تیم دوست داشتنی و همراهی مدیر مدبر واحد، موفق شدیم به رتبه یک برسیم.
این موفقیت برای من فقط یک عدد در گزارش سئو نبود. نتیجه مسیری بود که در آن یاد گرفتم چطور با چالشهای پیچیدهتر روبهرو شوم، چطور برای رسیدن به یک هدف بلندمدت تلاش کنم و چطور نقش همکاری تیمی را در موفقیتهای حرفهای جدیتر بگیرم.
هنوز هم وقتی به آن تجربه فکر میکنم، سهم تکتک افرادی که در این مسیر کنار هم کار کردیم، برایم پررنگ است.
یکی از چیزهایی که کار در پارس پندار نهاد را برایم ارزشمند میکرد، تنوع چالشها و فرصتهای یادگیری بود. کار کردن در کنار افراد باتجربه و مطرح در سطح کشور، فرصت ارزشمندی بود. وقتی در یک محیط حرفهای قرار میگیری و با آدمهایی کار میکنی که هرکدام دانش، تجربه و نگاه متفاوتی دارند، یادگیری فقط به دوره و کتاب محدود نمیشود. گاهی یک گفتوگو، یک تصمیم کاری یا حتی مواجهه با یک مسئله دشوار، بیشتر از ساعتها آموزش رسمی به تو یاد میدهد.
برای من، این هشت سال مجموعهای از همین تجربهها بود؛ تجربههایی که بهمرور نگاه حرفهایام را تغییر دادند و باعث شدند در مواجهه با مسائل کاری، پختهتر و مستقلتر عمل کنم.
کار کردن در سازمانی با حدود ۴۰۰ نفر پرسنل، تجربه متفاوتی است. مقیاس کار، ارتباط میان واحدها، پیچیدگی تصمیمگیریها و تعامل با افراد مختلف، همهچیز را با کار در یک تیم کوچک متفاوت میکند.
در چنین محیطی، فقط انجام دادن وظایف تخصصی اهمیت ندارد؛ باید بتوانی در یک ساختار بزرگ کار کنی، با آدمهای مختلف ارتباط بگیری، چالشها را مدیریت کنی و جایگاه کار خودت را در مسیر کلی سازمان بشناسی.
در کنار جنبههای حرفهای، فضای کاری و روابط انسانی هم برایم اهمیت زیادی داشت. همکارانی که در کنارشان کار کردم، بخشی از خاطرات خوب این سالها هستند. بعضی از تجربههای ارزشمند یک محیط کار، اصلاً در شرح وظایف و گزارشهای عملکرد جا نمیشوند؛ در تعاملهای روزمره، همکاریها، گفتوگوها و لحظاتی شکل میگیرند که شاید همان زمان عادی به نظر برسند، اما بعدها به خاطرات ماندگار تبدیل میشوند.

اما نمیشود درباره تجربه کاریام در پارس پندار نهاد نوشت و به سرنوشت این شرکت اشاره نکرد.
مجموعهای که من هشت سال از عمر حرفهایام را در آن گذراندم، در نهایت تعطیل شد و نام آن با پروندههای قضایی و اتهامات مالی، گره خورد. درباره جزئیات پروندهها و نتایج حقوقی آنها، باید به اسناد و گزارشهای معتبر استناد کرد؛ بنابراین قصد ندارم فراتر از اطلاعات مستند، درباره مسئولیت اشخاص یا جزئیات قضایی اظهارنظر کنم.
بااینحال، همین سرنوشت بهتنهایی باعث میشود نگاه کردن به گذشته این شرکت پیچیدهتر شود.
وقتی نام یک مجموعه با چنین اتفاقاتی گره میخورد، طبیعی است که تمام تجربههای مرتبط با آن نیز زیر سایه این پایان قرار بگیرند. شاید برای کسی که از بیرون به ماجرا نگاه میکند، ساده باشد که همهچیز را با نتیجه نهایی تعریف کند. اما برای کسی که سالها در آن محیط کار کرده، ماجرا فقط یک خبر یا یک پرونده نیست؛ بخشی از زندگی حرفهای اوست.
من نمیتوانم هشت سال از تجربهام را انکار کنم، همانطور که نمیتوانم اتفاقات بعدی را نادیده بگیرم.
اینکه من در آن مجموعه چیزهای زیادی یاد گرفتم، با این واقعیت که شرکت در ادامه با پروندههای قضایی و تعطیلی مواجه شد، لزوماً تناقضی ندارد. تجربه شخصی من، تمام حقیقت یک سازمان نیست؛ همانطور که سرنوشت یک سازمان هم لزوماً تمام تجربههای شخصی آدمهایی را که در آن کار کردهاند، توضیح نمیدهد.
امروز، وقتی به آن دوران نگاه میکنم، بیش از هر چیز به مسیر حرفهای خودم فکر میکنم؛ به چالشهایی که پشت سر گذاشتم، به رتبهای که با تلاش تیم به دست آوردیم، به آدمهایی که از آنها یاد گرفتم و به تجربههایی که بخشی از توانمندیهای امروزم را شکل دادند.
قرار نیست یک تجربه کاری را فقط به این دلیل که پایان خوشی نداشته، کاملاً بیارزش بدانیم. در عین حال، تجربههای مثبت شخصی هم نباید باعث شوند درباره واقعیتهای تلخ و جدی یک مجموعه سکوت کنیم.
شاید نگاه بالغتر همین باشد که بتوانیم هر دو واقعیت را همزمان ببینیم: قدردان چیزهایی باشیم که آموختهایم و در برابر اتفاقاتی که رخ دادهاند، چشممان را نبندیم.
پارس پندار نهاد برای من یک تجربه کاری مهم بود؛ تجربهای هشتساله که بخشهایی از آن را با رضایت و قدردانی به یاد میآورم و پایانش را هم نمیتوانم از روایت آن جدا کنم.
این نوشته نه برای دفاع از یک شرکت است و نه برای نادیده گرفتن سرنوشت آن. فقط روایت من از بخشی از زندگی حرفهایام است؛ بخشی که با همه پیچیدگیهایش، در شکلگیری مسیر کاری من نقش داشته است.
و شاید همین، دلیل نوشتن این تجربه باشد: اینکه گذشته را نه آنقدر ساده کنیم که همهچیز خوب یا بد به نظر برسد، و نه آنقدر کنار بگذاریم که انگار هیچوقت اتفاق نیفتاده است.