مرتباً از این و آن که گاهی کارشناسهای یک بازار هم هستند، میشنویم که «پول در فلانچیز یا فلانکار است.» قصد نفی این گفتهها را ندارم. برخی از این عزیزان سالها خاکِ یک بازار یا تخصص را خوردهاند و کاملاً خبرهاند و از روی دانش صحبت میکنند.
اما مسئله اینجاست که آن بازارِ خوب یا آن کارِ پولساز، برای «من»/«تو» هم خوب است؟ اینجاست که به نظر من بهجای دنبال کردنِ «امور بیرونی» و گم شدن در «جهان کثرت»، باید به «خردِ/نورِ درونی» و «جهان وحدت» توجه کنیم.
بهترین و راحتترین کار برای تجربهٔ فراوانیِ جهان (و در نتیجه تمکّنِ مالی را هم تجربه کردن) این است که با انرژیِ فراوانیِ جهان و عشقِ تنیدهشده در تاروپودِ عالم، همفرکانس و هماهنگ و همسو شویم.
این، یک کارِ سهلِ ممتنع است. ساده بهنظر میرسد ولی در عمل مشکل است. مشکل، چون ذهنِ ما که طی هزارهها با باورهای نادرست شرطی شده، مدام در راهِ این نوع تجلیِ فراوانی سنگ میاندازد و تصور میکند برای پول درآوردن، حتماً باید بیل زد و عرق ریخت و سختی کشید! (و نمیداند بیل زدن و عرق ریختن و سختی کشیدنی که از روی عشق و خواست درونیِ قلبی نباشد، زندگی را زهرمار میکند. آخر به این ذهن یاد دادهاند که زندگی، زهرمار است و خوشی مالِ جهانِ دیگر!!!)
اما بیا این آیهٔ شگفتانگیزِ سورهٔ یاسین (این «قلبِ قرآن») را بخوانیم: «إِنَّ أَصْحَابَ الْجَنَّةِ الْيَوْمَ فِي شُغُلٍ فَاكِهُونَ». (یس: ۵۵)
آیه میگوید که همین امروز (الیوم)، اصحاب بهشت مشغول انجام کارهایی دلپذیرند! (فی شغل فاکهون)
جز «حال» زمانی نیست و این «الیوم» هم که تاکید بر «همین امروز» است، از زمانی در آیندهای موهوم صحبت نمیکند!
برای بهشتی شدن، به ندای درونمان توجه کنیم، با جریان خیر و عشق و فراوانیِ جهان دروناً همسو شویم تا «او» ما را به سمت «شغل فاکهون»مان هدایت و راهنمایی کند، و با مشغول شدن به آن شغلها و کارهایی که دل را سرشار از عشق و روح را سیراب میکند و جسم را (با صرفِ انرژیاش در جای درست) به هیجان میآورد، در فراوانیِ کیفیتِ بهشتی زندگی کنیم!
من فکر میکنم کسی شایستهٔ زیستن در بهشتهای سرمدی است که در این جهان، فارغ از شرایط بیرونی، بتواند اغلب (و بدون کمالگرایی) در کیفیتِ درونیِ بهشتی زندگی کند…
علیاکبر قزوینی
۲۷ آبان ۹۹