ما اینجا آمدهایم که درجهیک زندگی کنیم. درجهدو هم نه، چه رسد به زندگی در مسکنت و بدبختی و مصیبت و بیچارگی. ما اینجا آمدهایم که ممتاز و اعلا زندگی کنیم. از همه لحاظ. از جمله از لحاظ مادی و رفاهِ زندگی. ما اینجا آمدهایم که خوب بخوریم، خوب بپوشیم، خوب بگردیم، خوب بخوانیم و تماشا کنیم و لذت ببریم و در عین حال، یادمان نرود که اینها همه پلههای رسیدن به یک ساحتِ وجودیِ بالاترند. وگرنه، زندگی ما جز یک حیاتِ حیوانیِ لوکس و مرفّه نخواهد بود.
اما داستان اینجاست که آنقدر به اسم معنویت و دین و خدا توی سرِ زندگی زدهاند که الان باید این وضعیت را به تعادل برسانیم. هر کس به اسم دین و معنویت و خدا و آخرت شما را به بیچارگی و فقر و فشار اقتصادی در دنیا دعوت کرد، بدانید یا داستان را نفهمیده یا در پی سواری گرفتن از شماست. این حرفها را باید از گوشِ وجود بیرون ریخت و دل را از این زبالهها خالی کرد.
همهٔ بزرگانِ دینی و معنوی ما ثروتمند بودهاند. پولدار بودهاند. اگر زیستِ ساده داشتند، به دلیل زمینه و زمانه و ترجیحات شخصی خودشان بوده است. اصلاً سادهزیستی زمانی معنا دارد و فضیلت است که پولِ لاکچری زندگی کردن را داشته باشی! وگرنه، فقط یک ریاکاریِ متدیّنانه و فریبکارانه است.
ما اینجا آمدهایم که در رفاه اقتصادی باشیم و در عین حال انسانهای دیگر و البته عالم بالا و ساحتِ بعدیِ حیات را از یاد نبریم. انسانی که اینگونه «رویکرد فراوانی» دارد، در پی انباشتن از سر حرص نیست. چون میداند که کمبودی در کار نیست. کمبود فقط ساختهٔ ذهن ما و رسانههای فریبکاری است که توسط ذهنهای استعمارگر و استثمارگر برنامهریزی و هدایت میشوند. پیامبران آمدند تا انسان را از بردگی برهانند، و انسانِ مدرنِ قرنِ بیستویکم هنوز برده است. و تا انسان بَرده است، چیزی از زندگی نبُرده است. او یک بازندهٔ واقعی است و اگر باورهای غلط دینی داشته باشد، فکر میکند آن دنیا برایش قرار است جبران کنند، در حالی که در ساحت بعدی حیات هم از این خبرها نیست.
بهشت، میوهٔ آگاهی است. آن بهشتِ سراسر غفلت و بیخبری، بهشت نبود. برای همین «او» سناریویی را طراحی کرد تا آدم و حوا از میوهٔ درختِ آگاهی بخورند و در سیری آگاهانه، دوباره به بهشت و این بار به حقیقتِ بهشت واصل شوند.
ما اینجا آمدهایم که درجهیک زندگی کنیم. زندگیِ درجهدو را باور نکنید حتی اگر کسانی که اینگونه میگویند، لباسِ دین به تن کرده باشند و حرف هایشان را با آیات و روایات زینت بدهند. در فقر و بیچارگی و مصیبت و بدبختی، هیچ معنویتی نیست.
علیاکبر قزوینی
۲۳ آبان ۹۹