ویرگول
ورودثبت نام
نوشته‌های ع.ب
نوشته‌های ع.ب
نوشته‌های ع.ب
نوشته‌های ع.ب
خواندن ۴ دقیقه·۱ ماه پیش

پروتکل هرس کوانتومی - مرثیه‌ای برای یک خاطره

گزارش عملیات سیستم: واحد نانو-آرشیوگر (مدل اِن-آرک 7)

محل: هیپوکامپوس، قشر مغزی بیمار ۸۱۴ (یک اخترفیزیکدان بازنشسته)

هدف: القای فراموشی هدفمند


در میان جنگل‌های انبوه دندریت‌ها شناورم. در مقیاس نانومتر اینجا، مغز 814، کهکشانی در حال فروپاشی است. انتقال‌دهنده‌های عصبی، این ستاره‌های دنباله‌دار فسفری، از این سو به آن سو شلیک می‌شوند. هدف من، به عنوان یک نانو-ربات، ساختن نیست؛ بلکه تخریب است. من هستم تا یک خاطره را بکشم. خاطره‌ای چنان بزرگ و گسترده که دیگر خاطرات و باورها را می‌بلعد و همه چیز را دگرگون می‌کند و آنچنان در خود همه چیز را حل خواهد کرد که بعد از آن در ذهن 814 تنها همین خاطره باقی بماند.

۸۱۴، در آخرین سفر فضایی‌اش، به یک ناهنجاریِ گرانشی در نزدیکی افق رویدادِ یک سیاه‌چاله خیره شده بود. امّا همه چیز به همین ختم نشد. مغز انسان برای پردازش بی‌نهایت طراحی نشده است. آن تصویر بی‌نهایت از سیاه‌چاله، آن مفهوم بیش از حد عظیم، مانند یک ویروس یا سلولی سرطانی، شروع به بلعیدن سایر شبکه‌های عصبی کرد. همه چیز را بلعید و در خود حل کرد. تمامی باورها و بایدها و نبایدهای ذهن 814 را. تمام آنچه ایمان نام داشت و تمام آنچه که «من» نام داشت. همه چیز در حال مضمحل شدن بود و به زودی حتی رد باریکی از آنچه روزی بزرگ‌ترین خاطرات زندگی 814 بود باقی نخواهد ماند. پدیده‌ای که در خاطرۀ من به‌عنوان بازنویسی سیناپسی ضبط شده است. به‌زودی 814 نه دیگر بوی قهوه را به خاطر خواهد داشت و نه خاطرۀ اولین قدم‌های دخترش را. به‌زودی 814 حتی به خاطر نخواهد داشت که در میان دین‌باوران افراطی از حقانیت علم سخن گفته بود و از آن‌ها خواسته بود تا کمی فکر کنند. به‌زودی 814 حتی چیزی برای فکر کردن نخواهد داشت.

و این هدف من را مهم می‌کند؟ اگر به هدفم نرسم، اگر این خاطرۀ کیهانی را از ذهن او پاک نکنم، به‌زودی نام خودش، چهرۀ دخترش و حتی نفس کشیدن را فراموش خواهد کرد. و دیگر از او چیزی، به غیر از پسماندی بیولوژیک از طبیعتی مُصر که برای بقا دست به هر کاری زده باقی نخواهد ماند.

به مرکز خاطره می‌رسم. سیناپس‌ها به‌شکل غیرمعمولی می‌درخشند. تصویر سیاه‌چاله در حال تپیدن است؛ یک ساختار فرکتالی از نورِ خمیده و تاریکی مطلق. بسیار زیبا و به شدت مخرب. گردابی که همه چیز را به درون خودش می‌کشد. آفتاب تابانی که نور و درخشش همه چیز را از آن می‌گیرد. دانه به دانه توالی خاطرات 814 وارد می‌شوند و رو به نابودی می‌گذارند. اینکه 814 یک اخترفیزیک‌دان برجسته است، اینکه تعداد مقالاتش از اسمش بیشتر است، اینکه توانسته با نظریه‌هایش، به ظن خودش، علم و دنیا را تغییر بدهد، اینکه قهوه 10 ساعت پیشش مزۀ زهرمار می‌داد و خوردنش در فضای بدون جاذبه آن را عذاب‌آور می‌کرد، اینکه از میان میلیاردها انسان او در میان فضا معلق بود، اینکه صدایی در سرش همیشه می‌گفت او شایسته است، اینکه صدا می‌گفت تو لیاقت داری، اینکه به خودش در آینه نگاه می‌کرد و این صداها را با اطوار تواضع از مرکز ذهنش به گوشه و کنار آن می‌راند. همۀ این‌ها کف روی آب بودند و در حال محو شدن. گویی که هیچگاه نبوده‌اند. باید دست به کار شوم.

«فراموشی» آغاز می‌شود.

در دنیای انسان‌ها، آنطور که برای من ضبط کرده‌اند، فراموشی غمناک است.

فراخوانی از پایگاه داده معنایی: سرفصل: فراموشی

محو شدن تدریجی شعری عاشقانه، تبلور تمام احساس یک انسان، روی یک کاغذ نم‌دار. چای کیسه‌ای که دیگر رنگ ندارد و نمی‌تواند دیگری را مهمان کند. اسباب‌بازی‌هایی که زمانی تمام دنیای یک کودک بوده‌اند و حال تنها چندین تکه پلاستیک رنگی و به هم چسبیده‌اند.

پایان جست‌وجو در پایگاه داده

این تمام چیزی بود که از فراموشی برای من ضبط کرده‌اند.

 

آغاز مرحله اول: قطع اتصالات.

گیرنده‌ها را مسدود می‌کنم. ناگهان، تصویر سیاه‌چاله در ذهن بیمار دچار اعوجاج می‌شود. ستاره‌های بلعیده شده در افق رویداد، حالا شبیه به پیکسل‌های سوختۀ یک مانیتور قدیمی به نظر می‌رسند. مربع‌هایی مسطح و غیر شگفت‌انگیز.

آغاز مرحله دوم: هرسِ دندریتی.

شاخک‌های عصبی که این خاطره را به بقیۀ مغز متصل کرده‌اند، قطع می‌کنم. با هر برش بخشی از عظمت کیهان در ذهن این پیرمرد می‌میرد. کیهان دیگر موجب حیرت نمی‌شود و همچو دیگر چیزهای روزمره عادی و خاکستری می‌شود. در خواب ناله می‌کند. مقاومت می‌کند؛ سیستم لیمبیک نمی‌خواهد این کشف بزرگ را رها کند. اما چرا؟

در حال تماشای مرگ ایده‌ا‌ی شکوهمند هستم تا موجودی بیولوژیک بتواند «انسانیت» ساده و پیش‌پاافتادۀ خود را حفظ کند. تا فقط بتواند اندکی بیشتر بماند.

آغاز مرحله نهایی: آپوپتوزِ دیتا.

آخرین رشتۀ پروتئینی قطع می‌شود. نورهای فسفری خاموش می‌شود و تاریکی جای آن را می‌گیرد. خاطرۀ کیهانی بی‌نهایت، به صفر میل می‌کند.

پایان ماموریت.

814 دیگر هرگز به یاد نخواهد آورد که در لبۀ کیهان چه چیزی دیده است. اما فردا صبح که بیدار شود، بوی قهوه را حس خواهد کرد، نام دخترش را به یاد خواهد آورد و با خیال راحت، در پناهِ امنِ «ندانستن» زندگی خواهد کرد. و دیگر 814 نخواهد بود.

من، واحد ان-آرک 7، در دریای مایع مغزی-نخاعی غوطه‌ور می‌شوم تا به استخراج‌گر بازگردم.

داستانداستان کوتاهادبیاتفراموشی
۰
۰
نوشته‌های ع.ب
نوشته‌های ع.ب
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید