
از این سایههای لعنتی بدم میاد... میفهمی! بدم میاد. کل زندگیم شدن سایهها. هر جا میرم فقط سایه میبینم. فرقی نمیکنه چه وقتی از روزه. مهم نیست ساعت چنده. مهم نیست کجام. سرکار. خونه. توی اتاقم. توی تخت خوابم. زیر بالشتم. حتی توی سرم. همه جا پر از سایه است. این لعنتیا همۀ زندگیمُ گرفتن. میفهمی این یعنی چی؟ این یعنی من خودم تبدیل به یه سایه شدم. وقتی به این لعنتیا اجازه بدی زندگیتُ بگیرن تا پشت مردمک چشمات میان بالا. کل هیکلتُ میگیرن. اون موقع... اون موقع خودت تبدیل به یک سایه میشی. اون موقع میشی سایۀ سایهها. از خود اون لعنتی بی شکلتر میشی. از خود اون کوفتیا سبکتر میشی... باید...
صدا: «خب، بهنظرت باید...»
نه! صبر کن. ازت نخواستم حرف بزنی. این اجازه رو بهت ندادم. این بار دیگه نه. شاید یک سایه شده باشم ولی دیگه نوبت تو نیست که صحبت کنی. الان نوبت منه. الان وقت اینه که همۀ این سایهها رو پس بزنم. الان وقتشه که کل این آشغالُ بالا بیارم. گند کاری داره... خیلی هم گند کاری داره. باید به خیلی چیزا کثافت بزنم ولی کثافت خودمُ به کثافت این سایههای کوفتی ترجیح میدم. باید خفهشون کنم.
صدا: «ولی تو نمیتونی این کار بکنی. سایهها از خودت میان. برای خشک کردن میوه باید درختُ خشک کنی. برای خشک کردن درخت باید ریشه رو هدف بگیری. تو که نمیخوای ریشه رو هدف بگیری؟ میخوای؟»
اما... اما... باید این کارُ بکنم. باید از شرشون خلاص شم. نمیتونم دیگه اینجوری ادامه بدم. نمیخوام دیگه سایۀ سایهها باشم. میدونی این لعنتیا تا کجا اومدن؟ از ترس فرار کردم. جایی امن تر از تخت خواب به ذهنم نرسید. از ترس رفتم زیر پتو، پیچیدم به خودم. چشمامُ محکم بستم. اینقدر ترسیده بودم که اشکم در اومد. بعد فکر میکنی چی شد؟ اشکامُ پاک کردم. ولی دستام سیاه شده بود... سیاه مثل وقتی که دست میزنی به جایی که دوده گرفته باشه. دستم سیاهِ سیاه بود. این قدر سیاه که چشمُ میزد. ولی هیچ وزنی نداشت. خیلی سبک بود. میفهمی این لعنتیا تا کجا اومدن؟ آخه تو چه میفهمی...
صدا: «باشه. شاید من نفهمم. شاید من نفهمم این خزعبلاتی که سر هم میکنی یعنی چی. ولی تو میفهمی. حداقل الان دیگه میدونی که نمیتونی از شر این میوه خلاص شی. مگر اینکه ریشه رو هدف بگیری! میخوای بگی که اونقدر جدی هستی که ریشه رو هدف بگیری؟».
آخه اینج... اینجوری که نمیشه. بسه دیگه. باید یه فکری برای این لجنی که توش زندگی میکنم بردارم. باید بکشم خودمُ بیرون. باید از شر این لعنتیا خلاص شم. ریشه... ریشه... ولی... اگه باید ریشه رو هدف بگیرم. اگر اگر اگر باید ریشه رو خشک کنم... شاید باید این کارُ بکنم. باید بهشون نشون بدم من هنوز خودمم. باید نشون بدم که من به کل سایه نشدم. باید حداقل خودم ببینم که هنوز سایه نشدم. من نمیخوام سایه باشم. نمیخوام...
صدا: «اینقدر مثل بچهها نق نزن. همون اول بهت گفتم. البته نذاشتی بگم. ولی تنها راهت همینه. البته! چرا اینقدر با سایه بودن مشکل داری. شاید داری زیادی برای خودت بزرگش میکنی. یه نگاه به دور و برت بنداز. این همه سایه. هر کدوم کف یه کوچه یا پای یه تیر چراغ برق وایسادن. سایه بودن اونقدر هم بد نیست».
بد نیست؟ یعنی خوبه؟ کجای این وضعیت خوبه؟ اصلا چیش خوبه؟ باز تو حرف زدی؟ اصلاً کی گفت تو حرف بزنی؟
صدا: « خودت گفتی. وقتی داری باهام حرف میزنی یعنی دوست داری جوابم بشنوی».
من بیخود کردم. شاید باید اول از شر تو خلاص شم.
صدا: [نیش خند].
ساکت باش. دیگه نمیخوام چیزی بشنوم. صدات در نیاد.
ریشه ریشه ریشه. آخه چرا باید اینجوری میشد. چرا به خودشون اجازه دادن تا اینجا بیان.
صدا: «باید ریشه رو هدف بگیری یا کلاً بیخیال این نق زدنای بچهگانهت بشی. یکم شجاع باش. به بقیه نگاه کن. دارن زندگیشونُ میکنن. این همه هم داد و هوار راه ننداختن. دارن با سایهها کنار میان وقتشونُ میگذرونن».
همین که یه لحظه کوتاه بیای تا وسط روحت میان جلو. دیگه نمیتونی جلوشونُ بگیری. این بقیه کنار نیومدن. اونا تسلیم شدن. بهشون که نگاه میکنم دلم میخواد بالا بیارم. اینقدر بالا بیارم که از خودم خالی شم. تو خالی و سرد بودنشونُ نمیبینی. به مردمک چشماشون نگاه کردی؟ وقتی از کنارت رد میشن، اون باد سرد و بوی تعفنی که بلند شده رو نمیفهمی. نه... نه... نه... نباید.... نباید بزارم سایهها بیان... دیگه نه... تو باز حرف زدی که! مگه نگفتم تا بهت اجازه ندادم حرف نزن! هان؟! ببر صدای کوفتی رو.

صدا: «باشه. ولی باز باید ریشه رو هدف بگیری [نیشخند]».
خفه شو. ببند درِ گاله رو. نمیخوام صداتُ بشنوم. نمیخوام.
صدا: [خنده].
مگه با تو نیستم؟ د میگم خفه شو. ریشه ریشه ریشه. میخوای اول ریشۀ تو رو خشک کنم.
صدا: «چه فرقی میکنه؟»
آره باید اول به حساب تو برسم.
صدا: [قهقه].
خفه شو! خفه شو!
چاقوی سیاهی در دست او است. سبک اما به دلیل مشخص بُرنده. شاید به دلیل ذات چاقو بودنش. البته سبک است. بسیار سبک. صدای قهقه بیشتر و بیشتر میشود. هوا چند درجه سردتر میشود. نفس همه چیز حبس میشود. ما شاهد چه چیزی هستیم؟ نمیدانیم. اما با نگاه کردن به ساعت دیواری متوجه سکوت عقربۀ ثانیهشمار میشویم. صدای قهقهه بیشتر و بیشتر میشود. اما اتاق آرام است. چطور؟
چاقو تصمیمش را میگیرد. شاید هم این تصمیم را برایش گرفتهاند؟
ضربه... ضربه... ضربه...
اتاق با هر ضربه تاریکتر و تاریکتر میشود.
صدای قهقهه قطع میشود.