داشتم به دفترچه یادداشتم مرور می‌کردم که به این یادداشت رسیدم و من و به یاد اتفاقاتی انداخت که نمی‌دونم چی بود:
۱۳۹۸/۷/۲
بدا به دلی مقصود است بر شکاندن، لکن نمی شکند. چراکه باز مقصود و خمیده می‌گردد و باز... . حال دلم شده است این چنین. می‌آیند با تبرزین و پتک هم می‌آیند اما حاصلش مگر جز صلحی موقت چیز دیگری است؟ آری چیز دیگری است و آن تجدید قوت است از برای شکاندن و خرد خرد کردن دل. و چه می توان کرد که دل شده است خیبری نفوذ ناپذیر.
به دلم گویم: بس است دگر، بشکن تا آسوده شوم. و ساکت است.
می گویم: تو مگر در دست من نیستی؟ و او ساکت است و من هم.
گویا در این حال و احوال فقط منم من و کس دیگر را یارای مدد نیست.
هرچی فکر کردم یادم نیومد این رو توی چه حالی نوشتم.
