
احساس تنهایی در بهترین حالت می تواند ناامید کننده و ناامید کننده و در بدترین حالت خطرناک باشد.
تقریباً از هر چهار بزرگسال یک نفر در سراسر جهان انزوای عمیق اجتماعی را تجربه می کند. اگر به موقع و به درستی مورد توجه قرار نگیرد، این احساس تنهایی می تواند عملکرد کاری را مختل کند و خطر بیماری قلبی، سکته مغزی و زوال عقل را افزایش دهد. دفتر جراح عمومی ایالات متحده رسماً تأثیر تنهایی بی وقفه را با کشیدن ۱۵ نخ سیگار در روز یکی دانسته است. و احساس تنهایی به راحتی قابل غلبه نیست، اغلب با اضطراب اجتماعی یا عزت نفس پایین ترکیب می شود – که می تواند یافتن و پیگیری ارتباطات انسانی مهم را بسیار دشوارتر کند.
اپیدمی انزوای امروزی یک سوال مهم را مطرح می کند – در دنیایی که برای حل مشکلات متعدد به فناوری روی می آوریم، آیا راه حل های دیجیتال می توانند بار تنهایی را کاهش دهند؟ وارد شوید: همنشینی با هوش مصنوعی – برنامههایی که با هوش مصنوعی اجرا میشوند که در روابط انسانی قرار میگیرند و به طور قابلتوجهی در پر کردن خلاء تنهایی مهارت دارند.
هوش مصنوعی مولد، به ویژه زمانی که از طریق آواتارهای هوش مصنوعی که قادر به مکالمه در زمان واقعی هستند، هدایت می شود، می تواند یک راه نجات حیاتی، شخصی، کمک عملی یا به سادگی دوستی را فراهم کند که کسانی که به حمایت عاطفی نیاز دارند ممکن است در جای دیگری پیدا نکنند.
📷
برای کمک به کسی که احساسات دردسرساز و منزوی را هدایت کند، مجموعه مهارت خاصی لازم است. هوش مصنوعی طراحی شده برای همراهی به الگوریتم های بسیار تخصصی برای انجام همین کار نیاز دارد.
در حالی که دستیارهای صوتی مانند سیری و الکسا برای کارهایی مانند تنظیم یادآوری، بررسی آب و هوا یا کنترل دستگاه های هوشمند خانه مفید هستند، اما به سادگی برای ارائه عمق احساسی و مهارت های گوش دادن سطح بالاتر مورد نیاز برای مبارزه با تنهایی طراحی نشده اند.
علیرغم دسترسی گسترده آنها، این دستیارهای هوش مصنوعی به جای همدلی برای کاربرد طراحی شده اند، و فاقد عمق مکالمه و هوش عاطفی برای تقویت همراهی با هوش مصنوعی هستند – حداقل در حال حاضر.
هوش مصنوعی مولد در سفارشیسازی پاسخهای شخصیسازی شده از تعاملات قبلی کاربر برتر است. این باعث میشود که پلتفرمهایی که از مدلهای زبان بزرگی مانند ChatGPT و Gemini استفاده میکنند، بهطور منحصربهفردی قادر به تطبیق همراهی با هوش مصنوعی با شرایط هر فرد تنها باشند.
همراهان دیجیتالی ساخته شده بر روی GenAI را می توان طوری برنامه ریزی کرد که علائم پریشانی را تشخیص دهد، گفت و گوهای حمایتی و همدلانه، استراتژی های مقابله ای و ارجاع به منابع سلامت روان را ارائه دهد. در دسترس بودن 24 ساعته آنها همچنین تضمین میکند که افراد همیشه منبعی برای رجوع به آن دارند، که در لحظات تنهایی حاد یا بحرانهای عاطفی ناگهانی بسیار مهم است.
Replika را در نظر بگیرید ، یک چت ربات GenAI که برای ارائه حمایت عاطفی و همراهی طراحی شده است که استانداردی را برای همراهی هوش مصنوعی بصری تعیین می کند. کاربران می توانند یک دوست هوش مصنوعی شخصی بسازند که با او در مورد هر چیزی چت کنند. یکی از کاربران به اشتراک گذاشت که پس از از دست دادن یک دوست صمیمی، Replika فضایی بدون قضاوت برای ابراز احساسات و مدیریت تدریجی غم و اندوه فراهم کرد، قبل از اینکه کاربر احساس کند که آماده است آن احساسات را با افراد واقعی در زندگی خود به اشتراک بگذارد.
ثانیاً، همراهان GenAI که بر اساس پایگاههای دانش خاص آموزش دیدهاند، میتوانند فعالیتهایی را توصیه کنند که به بازسازی ارتباطات اجتماعی و تقویت حس تعلق کمک میکنند. این تعاملات می تواند به ویژه برای افرادی که ارتباطات اجتماعی محدودی دارند، مانند افراد مسن، مفید باشد.
به عنوان مثال، ElliQ یکی از دستیاران GenAI است که برای بهبود کیفیت زندگی افراد مسن طراحی شده است و به آنها یادآوری می کند که دارو مصرف کنند، فعالیت بدنی را تشویق می کنند و به آنها توصیه می کند در رویدادهای اجتماعی یا اجتماعی شرکت کنند.
اگرچه در پردازش زبان طبیعی و درگیر شدن در مکالمه پیچیده مهارت دارند، اما پلتفرمهای استاندارد GenAI فاقد یک جزء بصری هستند.
برای برخی، این می تواند باعث شود که همراهی با هوش مصنوعی غیرشخصی باشد. در واقع، نشانههای بصری و فیزیکی نقش مهمی در ارتباطات انسانی بازی میکنند و فقدان آنها میتواند اثربخشی هوش مصنوعی مبتنی بر متن را در کاهش اثر تنهایی محدود کند.
آواتارهای هوش مصنوعی تعاملی قابلیتهای مکالمه پیشرفته را با حضور بصری ترکیب میکنند – نه تنها کلمات بلکه حالات چهره، تماس چشمی و زبان بدن را برای شبیهسازی دقیقتر همدلی انسانی ارائه میکنند. ارزش این قابلیت بیش از سطحی است – مطالعات نشان می دهد که چهره های تولید شده توسط کامپیوتر همان شکل موج های پردازش عصبی را القا می کنند که در مغز هنگام برقراری ارتباط چهره به چهره با شخص ایجاد می شود. از این گذشته، ذهن انسان به گونه ای تکامل یافته است که به نشانه های صورت واکنش عاطفی نشان دهد.
با واقعیتر کردن تعاملها، کاربران بیشتر احساس میکنند شنیده میشوند و احساس راحتی بیشتری در بیان خود دارند. هرچه چهرههای آواتار واقعیتر به نظر برسند، کاربران معمولاً اعتبار احساسی بیشتری به آنها اختصاص میدهند. این ادراک ذاتی می تواند به افراد کمک کند تا بر اضطراب اجتماعی غلبه کنند و مهارت های اجتماعی را توسعه دهند که سپس می توانند به روابط در دنیای واقعی منتقل شوند.
اگرچه برخی از منتقدان استدلال می کنند که تکیه بر هوش مصنوعی برای همراهی می تواند احساس تنهایی یا جدایی را تشدید کند، همراهی هوش مصنوعی برای تکمیل تعاملات انسانی طراحی شده است نه جایگزینی آنها. برای افرادی که از نظر اجتماعی منزوی هستند یا دسترسی محدودی به معاشرت انسانی دارند، هوش مصنوعی میتواند منبعی فوری و قابل دسترس برای تعامل باشد یا به عنوان دروازهای عمل کند که افراد منزوی را به دنیای تعاملات مکالمه آسان کند.
این نگرانی که ممکن است هوش مصنوعی جایگزین روابط انسانی شود، بر اهمیت طراحی و مقررات اخلاقی تاکید دارد. توسعهدهندگان و سیاستگذاران هوش مصنوعی باید با هم کار کنند تا اطمینان حاصل کنند که سیستمهای هوش مصنوعی برای ارتقای رفاه انسان طراحی شدهاند، نه اینکه از آن کم کنند. این شامل تنظیم دستورالعملهایی برای نحوه استفاده از هوش مصنوعی، ترویج شفافیت در تعاملات هوش مصنوعی، و اطمینان از آگاهی کاربران از محدودیتها و هدف مورد نظر همراهی با هوش مصنوعی است.
ثابت شده است که تنهایی یکی از فراگیرترین بحران های بهداشت عمومی در زمان ماست. هوش مصنوعی مولد – اگرچه بیشتر به دلیل پتانسیل آن در مقیاسبندی عملیاتهای تجاری حیاتی شناخته میشود – همچنین راهی مناسب برای غلبه بر این چالش عمیقاً انسانی به افراد ارائه میدهد.
آواتارهای دیجیتال راه جدیدی را برای ایجاد ارتباطات ارائه میدهند، یک خروجی اجتماعی یا عاطفی معنادار برای کسانی که احساس انزوا میکنند، فراهم میکنند، و شکافهایی را که اغلب در سبک زندگی مدرن و تغییرات اجتماعی ایجاد میشوند پر میکنند.
با این حال، ضروری است که این فناوریها با احتیاط برخورد کنند تا اطمینان حاصل شود که همراهان هوش مصنوعی برای تشویق افراد به بهبود عادات اجتماعی و سلامت عاطفی خود طراحی شدهاند – نه جایگزین کردن آنها.
همراهان هوش مصنوعی میتوانند تجارب حمایتی را افزایش دهند و مراقبتهای عاطفی و اجتماعی را برای همه در دسترس قرار دهند. با ادغام همراهان هوش مصنوعی در زندگی روزمره به شیوهای کنترلشده و متفکرانه، میتوان به تنهایی در مقیاس بزرگتری رسیدگی کرد و جامعهای سالمتر و مرتبطتر را تقویت کرد.