
در چه زمانی میتوان یک دانشمند بزرگ بود؟زمانی که تلاش ها بی فرجام نماند.زمانی که تلاش های ما برای خودمان حداقلی ترین حالت ممکن را،ارزشی کوچک داشته باشند.؛
نسبت به زندگی امروزه تا به حال دقتی داشته اید؟گاها ما درحال تلاش برای چه چیزی هستیم؟چرا به همه چیز توجه میکنیم به همه چیز امید میدهیم و برای خود همیشه درحال ساخت یک حالتی از امید ،انگیزه،و شرایطی که با فکر به آن ادامه دادن برایمان ساده شود ادامه میدهیم.
چرا ما همیشه باید برای یک سری مسائل چه بر این باور که بحث دینی وسط باشد یا که درونی و حتی انرژی...چرا ما باید برای زندگی و ادامه دادن آن که در بیشتر اوقات سرکوفت شده ایم،یک راهی برای ادامه دادن باید به وجود اوریم؟
موضوع این نوشته درحالی نامش خودنگری است که بر وجود انسان و کاهش اعتماد به نفس نسل امروز و مسائلی دیگر...میپردازد؛
شروع پرسش
سوال های زیاد وجود دارد،که ما برای درک کردن سطح زندگی خود،و اینکه در چه سطحی از زندگی قرار داریم هستیم همیشه همراه ما هستند.که اکثریت این سوال ها را با :«برو بابا کلی کار سرم ریخته» از ذهن خود فراری میدهند و یا اصلا خود را به بیخیال میزنند؛
مثل خری که غذا جلویش باشد ولی از درد گرسنگی خودش را مریضی زده باشد؛
اول خود شما،در چه سطحی از زندگی قرار دارید؟چه جور انسانی هستید؟خوب؟بد؟زشت؟هر چیزی که میگویید،به خودی خود که نیامده ،پس بگویید ببینم آیا این چیزی که میگویید هستید یا میخواهید باشید؟یا چیزی که خواهی شد؟
و اما مسئله همه تر،اصلا آیا امیدی برای زندگی دارید؟
شروع دیدن
امروز اکثر مردم به این مسئله باور دارند که میتوان با انجام کار هایی شبیه خواندن یک آیه،انجام آیین های دینی،حتی انجام مدیتیشن،و هر چیز دیگری میتوان به پاکی روح درون رسید.تا جایی که اینجانب هم در مسجد بودم هم پیش میگسار ها،باید بگویم هیچ یک جوابگو نبوده که نیست،فقط راهی برای گمراهی و فرار از واقعیت بیش نیست؛یکی با ودکا در دست و دیگر با تسبیح نماز،یکی با سیگار و دیگر وضو و نماز؛
همه اکثریت های خودکفا میگویند همیشه یک مسئله را ذکر میکنند که روح و روان سالم،و همینطور پاک،میتواند به زندگی بهتر کمک کند؛اما چه زندگی ای؟بهتر است بگوییم،به فرار از واقعیت زندگی کمک میکند؛
ما همیشه درحال فرو رفتن در یک باتلاق خود ساخته هستیم.یک سیاهی عظیم که به دست بشریت ساخته شده است؛اما همیشه چشم خود را میبندیم و خود را به آن را میزنیم که انگار،مثل تایتانیک به عمق سیاهی فرو نمیرویم.ما همیشه بر این باور که هرکس بهتر است سرش به کار خودش باشد ادامه ندادیم؟و بعد از آن ،ما همیشه به این جمله،جمله ای ننگ بار اتکا نکردیم؟که میگفت:«همه مردم اجتماع گرگان اگه تو گرگ نباشی قشنگ زیر دست پای اونا له میشی...»حالا چه این حالت،یا حالت ها مختلف،شما شنیدید.شنیدید که میگفتند مردم گرگ هستند،بنظرتان این مسئله از کجا نشات میگیرد به جز وجود خودمان؟وجودی نکبت بار که هر بدی ای بگویید از او سر زده؛
اکثریت امروز تنهاییم.حتما متوجه هستید که با آن طرز فکر گرگ بودن،و تلاش برای زرنگ بودن ما در کنار این تنهایی،بیشتر درحال رفتار چون حیات وحش هستیم؟زمانی که همه در این موارد شروع به فکر کردن به باشند،دیگر مهم نیست چه کسی خیابان را تمیز میکند دیگر مهم نیست چه کسی خانه آتش گرفته را،به خاموشی در می آورد.دیگر در آن حالت هیچ چیزی مهم نیست،چون جز خود ما،بقیه را سر سوزنی اهمیتی نیست؛
ارزش
به سوال های اول متن توجه کنید.چطور میتوان یک دانشمند بزرگ بود؟با کشف بزرگ؟با زحمت های بسیار؟زمانی که تلاش های ما بی فرجام نماند...الان چطور؟بنظر شما وقتی همه طرز فکر ها فقط به آن حالتی است که گفتیم،بنظر شما واقعا شخص میاید و خودش تلاش میکند؟نه؛
در این مواقع آن ها و شخص هایی که ما در دست داریم میایند از هوش مصنوعی کمک گرفته،و حتی میایند و از پول و رشوه استفاده میکنند،مدرک میگیرند،و بسیار کار های دیگر،نمره میخرند...البته،این مسئله برمیگردد که ما دیگر دنبال ارزش نیستیم،فقط دنبال به رخ کشیدن،نشان دادن من توانستم تو نتوانستی،من بلدم تو بلد نیستی...و این بازی ها بچه گانه که حتی در بزرگ سالان هم نمونه اش وجود دارد.حتی در نمایش بدبختی،که شخص میگویند ما فلان قدر بدبختیم،دیگری میگوید اینکه چیزی نیست...خب دوباره میپرسیم،چطور میتوان با این طرز فکر که دیگر کار ها ارزش خودشان را از داده اند،میتوان دانشمندی شد که برای کارش ارزش قائل است نه اینکه دنبال به رخ کشیدن باشد؟
بگذارید بحث ارزش را باز تر کنیم.بنظرتان حتی این زنده بودن و این تنفس،دم و باز دم،حتی دیگر این مسئله هم با ارزش نیست،چرا که دیگر ما به مسئله های پوچی درحال اهمیت دادن هستیم.حتی بین دیدن یک لحظه زیبا،مثل بوییدن یک گل زیبا،و رسیدن به یک کار اداری که در محل آن پر از ادم های بد اخلاق حضور دارند،ما فقط به اداره فکر کرده و اینکه چطوری در آنجا پیروز بیرون بیاییم فکر میکنیم.
به اصطلاح جمع بندی
در رابطه با سوال هایی که در متن اول هم مطرح شد باید یک چیز دیگری هم بگویم.جدا از آنکه ما ارزش گذاری هایمان هم برعکس است،و جدا از اینکه دنبال به رخ کشیدن هستیم...باید بگویم که ما بهترین جامعه ای هستیم که،میفهمد ولی هیچ کاری نمیکند.
یک جامعه که زوال خودش را میبیند،یک جامعه تمام نقص ها را میبیند.ولی هیچ کاری نمیکند.درواقع مشکل از مردم است.درواقع همه چیز از ما است،ما و اجتماعی که ساخته ایم با طرز فکر هایی عجیب و خودبینانه.رسما شصت درصد این حوزه زیر سر خود ماست.
ما همیشه درحال داد زدن سر دیگری هستیم،ما همیشه درحال فحش دادن هستیم،ما همیشه درحال اثبات خود به احمقان دیگر هستیم،همان احمقان هم درحال اثبات کردن چیزی به خود یا به دیگری هستند.ما همه با هم در یک گودالی بزرگ،ساخته شده از دست خودمان هستیم.پس چرا همیشه باید چشم بسته از آن انتقاد کنیم و نقش خود را کمرنگ بشمار آوریم؟چرا؟گاها میتوانم به صورت کاملا جدی بگویم که حتی اگر من ،خود شخص من اگر دست به چاقو شود و شروع کند به چاقو کشی و قتل ها انجام دهم...نه تنها که کسی از من بدش نمی آید،بلکه حتی طرفدار هم پیدا خواهم کرد؛این مسئله را شاید عجیب بدانید،اما اگر دور و اطراف خودتان را ببینید هر کسی ممکن است طرفدار یک قاتلی چون من شود(البته در مثال اینکه قاتل شوم)؛
چیزی که الان ها به صورت کاملی به شهود یک فرد بستگی دارد در این نسل درحال مرگ است و حتی آن مثالی که زده شد،خودش هم یکی دیگر از اینهاست.یعنی نسل امروزه ای که نسل های قبل که از نظر خودشان پخته هستند ،یادشان رفته در جوانی،در زمانی که هم رده با نسل امروزی بودند اشتباه ها،و مسائلی دیگر را در بر داشتند،حال این نسل را که زاده شده و پرورش یافته همان نسل خودشان است زیر سوال میبرند...ما میتوانیم به این مسئله رجوع کنیم که ما خودمان را یا به دیوانگی زده ایم یا به کوری؛مگر میشود خودت کاری کنی و بعد بگویی مشکل از من نیست؟ما امثال این سوال را در کشورمان روزانه درحال دیدن هستیم،به خصوص در نسل جدید؛
میخواهم یک چیزی را ذکر کنم،در رابطه با مواد مخدر،که نسل امروزه بی دلیل سمت چیزی نمیرود مگر اینکه یک سرچشمه ای دیده باشد،همه چیز یک سلسله زنجیره بار را قطعا طی کرده که به این نسل رسیده است،وگرنه هیچ چیز زمانی که زنجیر ارتباطی اش را قطع کرده باشیم دوباره زاده نمیشود.فقط یک خاطره،که یادش را کنیم.و متاسفانه نسل قدیم ما،و نسل جدید ما، هر دو در حال سنگ زدن به هم هستند و همیشه درحال پرسش های غلط هستند و هدف هایی که دارند نه تنها در یک راستا نبوده،بلکه انتخاب ها و بحث هایی که بین این دو نسل وجود آمده خودش نشانه عمق فاجعه است؛
نسبتا اکثرایت نسل قدیم از دم از دین میزنند و نسل امروز ما فقط دم از آزادی با توضیح های بسیار که معلوم نیست کدام رو میخواهند،چپ گرا یا راست گرا؟
همه و همه اینان به کنار که اصل ماجرا بحث وجود است.بحث درون،درونی که از بدو تولد ما نسل به نسل فقط سر کوفت و خشم دید،چه از نزدیک چه از دیگری؛
باید بگویم که دیگر این لحظه ،دیگر هیچ امیدی برای نسل های امروزه مان نمانده،چه از لحاظ دینی،چه از لحاظ روحی،چه از لحاظ امید به ساخت زندگی،همه درحال له شدن بوده و هستیم،درحالیکه بر سر خود سنگ میزنیم و شاخه ای که روی آن نشسته ایم را اَره میکنیم،باید یک نقل قولی از سعدی بگویم:
«تن آدمی شریف است به جان آدمیت نه همین لباس زیباست نشان آدمیت»
شما دیگر نباید بگذارید خوی حیوانی که در همه ما موج میزند دیگر طنین انداز شود.دیگر نباید مثل نسل های اولیه خودمان رفتار کنیم،ما نا سلامتی یک موجود دارای تاریخ هستیم،تاریخی که درش درس ها نهفته،از شهوت تا یافتن معنا همگی در ریخته.نکند میخواهید با رفتارهای نادرستمان ،شبیه گذشته بسوزیم؟اگر بحث این است که من بخواهم شما را نصیحت کنم که خیر،هرگز،ولی دنبال راهکار برای نرسیدن به فاجعه؟حتما.!ولی شما چه؟میخواهید هر روز را پی ارزشی پوچ ،پی یک ذهنی خسته و عمل های تکراری پر از خشم بگذرانید؟به هر حال تمام کثیف کاری های جهان نزد انسان است؛از تجاوز به کودکان زیر سن قانونی یا حیوان گرفته،تا بدترین جنایات تاریخ مثل قطع کردن آب برای مردم شهر...
مهم نیست چه آیینی دارید،مهم نیست چه آوایی دارید،مهم نیست از چه چیزی دفاعیه دارید،مهم این است که بیایید و کنار هم تا زمانی که یک هدف واحد شکل بگیرد فقط بسازیم.آری سخت است که درک کنیم که باید فقط با زندگی ساخت و چون شعمی سوخت،ولی بهتر از این نمیشود،زمانی که خودمان گند زده ایم،چیزی بهتر از این نمیشود؛بیاید با ارزش گذاری بهتر و درست رفتار کردن درستش کنیم وگرنه،هر چه هم بیشتر طولش بدهیم،برای انجام کار درست دیر کرده ایم؛
تو میگویی شهر توی آتش
از آتش انقلاب و آزادی...
نگو که اینان ز عمد است
صدمه زدن
نوعی انقلاب است؟