
هر اقدام من،بین این آتش و آب
یک تیغه ساکت بود
بین تیغه هایی پر انتظار
از یک تیغه پرسیدم چقدر در انتظار است،گفت:«سالهاست...
توی میدان جنگ،مینوشتم از خاطره های جدید،از سنگر بزرگ،از رسوایی آدمی؛از زندگی ،از تو،ای امید.
از صدای گلوله
از ستاره های آسمان،ستاره هایی که جایشان را خمپاره ها میگیرد
از خواب نداشته،از سرمای سوز ناک.
مینویسم برایت ای عزیز
از خبر های جدید
از دیدن دوستی در جنگ و زخمی،تا بریدن دست و پایی کبود
همه چیز تیره و تار بود.از خبر هایی که می آمد،امید درحال فرار بود.
فرمانده،رضا قلی خان،یک ترکمن قهار بود.
قلی میگفت:«مادر نزاییده کسی مرا شکست دهد.»
همیشه خشمگین با سیبیلش بازی میکرد
میگفتند بین راه تا لب مرز،یک حاجی بود همیشه غذا به دست
برای کمک به نیرو های ما،همیشه با کلی زحمت
امروز برای رسیدن به او،از میدون تیر گذشتیم...ولی دیر شده بود...
حاجی یک حکایت داشت،میگفت:«یک وجب خاک است و وجب دیگر حرام»
نمیدانستم منظورش چیست،ولی گذرمان را با فکر او پر میکردیم.
قلی میگفت،سربازی میگفت،من میگفتم،همه خاطره میگفتیم
تیر سخن میگفت،خمپاره روس ها،و اخبار از میرزا،همه میگفتند
میگفتند ،از قدیم و جدید،فال حافظ میگفتند
یک بار فال گرفتم برای خودم و تو،بخت خوبی باز شد.
اما ناگهان
در بین راه بودیم
من محو تماشای سایهی کوه روی ابر
یک تیراندازی تیرم زد.
حالا با دست زخمی برایت مینویسم
از خاطره ها و نمایش ها مینویسم
از رویای دیدن تو
از خواب که به امید تو پا میشم.
قلی گفت:«فردا روز نبرده»...
فردا،شاید فردا،شاید دوباره،شاید مثل یک خاطره بمانم
شاید دوباره،شاید مثل همیشه برگردم و در آغوشت بمانم
حیف که نیستی،زیر درختان و گل های زیبا،توی جنگلی بزرگ
با هم،هم آوا شویم
من بوسه زنم،تو ببوسی،من گل بچینم،تو عشوه کنی...
فردا روز موعود،جنگ ما جنگ با روس ها نیست
برای بقیه شاید،ولی من برای تو میجنگم...