بخشش

خیلی دلم از ش  گرفته بود. نه می تونستم ببخشمش و نه می تونستم اون کاری رو که باهام کرده بود رو فراموش کنم.

نامه و پیام های  عذر خواهیش داشت کلافم می کرد. چون اصلا دوست نداشتم ببینمش یا باهاش روبرو شم. البته گاهی اوقات دلم برای دیوونه بازی هاش تنگ می شد ها اما باید اون رو از دلم پاک می کردم.  درسته بهترین یا صمیمی ترین دوستم بود اما حق نداشت راز من رو بازگو کنه، حالا به قول خودش چه از روی حواس پرتی چه  از روی شیطنت... 

به خاطر کار زشتی که با من کرده بود هفته ها بود آرامش نداشتم و از فکرم بیرون نمی رفت.

همش افکار منفی تو ذهنم بود و نمیتونستم به خاطر حرف مردم با بقیه دوستام هم روبرو شم.

دروغ نگم دلتنگی هم فشار آورده بود اما غرورم مانع می شد.

دیروز برای بار چندم زنگ زد و من اعتنایی نکردم و بر نداشتم. ساعتی طول نکشید که زنگ خونه به صدا در اومد.

پشت آیفون چهره نگرانی که داشت نظرم رو جلب کرده بود. داشتم بیشتر نگاهش می کردم

چه خوش تیپ هم کرده بود و چه دسته گل قشنگی هم دستش بود. دلم طاقت نیاورد و در و باز کردم

می خواستم باهاش آشتی کنم هرچی باشه نون و نمک خوردیم. حس کردم می شه اشتباهش رو ببخشم

تو همین فکرها بودم که در آسانسور باز شد، اومد جلو اشک تو چشمای جفتمون بود که یهو بغلش کردم.

بعد از مدت ها یه شب رویایی و فراموش نشدنی  رو باهم گذروندیم.

راستش رو بخواین بعد از چندین روز دیشب رو با آرامش خوابیدم.

رفقا سعی کنین دوست یا کسی رو که متوجه اشتباهش شده رو ببخشین

دین ما میگه ببخش تا آروم بشی بنظر من خدا بخشش رو برای خودش که خلق نکرده برای ما هم آفریده تا با بخشیدن کسی که متوجه اشتباهش شده آروم شیم

دقیقا من هم پس از بخشیدن دوستم الان آرومِ آرومم....

علی ارباب صادقی

 به گیـتـی ز بخـشـش بــود مـرد بـِه

تـو گـر گـنـج داری ببـخـش و مَـنِـه

بـر ارزانـیــان گـنــج بــستـه مــدار

ببـخـشـای بـر مــرد پــرهـیـزکــار