
سایتهای زیادی وجود دارند که فقط وجود دارند و همین وجود داشتن، برای صاحب سایت بزرگترین افتخار زندگی تلقی میشود. احتمالا به لطف وجود چند کلیدواژه و Domain خوبی که به ثبت رسیده، از طریق موتورهای جستجو کاربران زیادی به این سایت سر میزنند و نه تنها هیچگاه دوباره برنمیگردند که پشت سرشان را نگاه هم نمیکنند.
مثلاً جستجوگر به دنبال خواص لوبیا در طب سنتی بوده ناگهان سر از سایت لباسهای سنتی درمی آورد و صاحب این سایت، ورود انبوه کاربران تصادفی و اشتباهی را موفقیتی بزرگ برای خودش قلمداد میکند. از این موفقیت در پوست خود نمی گنجد و در حالیکه دارد به افق نگاه میکند، زار زار اشک میریزد.
مشکل از آنجایی شروع میشود که مالکان سایتها فقط دغدغه ی یک موضوع مشخص را دارند و نه چیز بیشتری. مثلا دوست عزیزی به محیط زیست علاقه مند است و ناگهان تصمیم میگیرد برای محیط زیست سایتی راه اندازی کند. در ابتدا یکی دو مقاله درج میکند و پس از چندی چند مقاله از جاهای دیگر کپی میکند و پس از مدتی سایت زیرِ خاکهای فراموشی مدفون میشود. البته سالی یکبار دامنه و فضا تمدید میشوند به امید روزی که سایت دچار تحول عظیمی بشود؛ که نمیشود.
مالک محترم برای فرار رو به جلو از این افتضاحی که به بار آورده، در ابعاد فنی و بصری سایت، سرمایه گذاری مجدد میکند. تصور میکند اگر پنجره های جدید درست کند و رنگ و لعاب بدهد، بازدید سایت بیشتر میشود.
پس دست به کار میشود، سرمایه گذاری بیشتری میکند و پنجره های جدیدی ایجاد میکند که همه آنها یا خالی هستند یا حرفهایشان تکراری است.
آقای محیط زیست در یک خود فریبی عجیب، در هر مهمانی و نشست و برخاست، از آن سایت بی مزه اش آنقدر تعریف میکند و آنقدر امور بدیهی را گنده میکند و آنقدر خالی میبندد، که از خستگی در همان مهمانی خوابش میبرد.
اما این سایت به جز یک حس کاذب و هدررفت سرمایه و خودفریبی، چیز بیشتری نیست. مخصوصا اگر آقای محیط زیست بابت این کارهایش، از برخی سازمانهای زیست محیطی هم وام و پاداش و کمک هزینه و... گرفته باشد.
یک نکته را نباید فراموش کرد: ما به دگمه کت نمیدوزیم؛ بلکه به کت دگمه میدوزیم.
(اگر گاندی بیشتر عمر میکرد حتما این جمله را میگفت)
توجه و تمرکز به توسعه وب سایت (به خاطر جذابیتهایش) بدون آنکه مبنای محتوایی داشته باشد، یعنی مدیران و سرمایه گذاران سواد رسانه ای کافی ندارند. البته ممکن است آن سازمان یا افراد، ادعاهایی در مورد محتوا یا چیزی شبیه به توهم سواد داشته باشند که هیچکدام آنها منجر به ایجاد فرآیند تولید محتوا نمیشود.

فرآیند تولید محتوا مفهومی است عملیاتی، برنامه پذیر، دارای تقویم، استراتژی و توجه به چرخه عمر محتوا که بر اساس اطلاعات و دیتاهای اولیه به دست می آید.
بنابراین اینکه اول سایت (و از آن بدتر اپلیکیشن) طراحی کنیم به این امید که به خاطر جلال و جبروتمان، از آسمان برایمان محتوا خواهد بارید، سخت در جهالتیم. (سخت در اشتباهیم)
وب سایت از دغدغه یا علاقه شروع نمیشود. قبل از راه اندازی سایت باید برای فرآیندهای تولید محتوا سرمایه گذاری کرد. سپس محتوا را در وبلاگ و پیجهای رایگان ارائه نمود و این فرآیند را ادامه داد. پس از آنکه از تثبیت این فرآیند، اطمینان کافی حاصل شد، میتوان یک سایت ساده، کم هزینه اما فعال و پویا را راه اندازی کرد.
پ.ن: البته الگوهایی در مورد افزایش ترافیک سایت بدون توسعه محتوا وجود دارد از جمله بک لینک، به روز رسانی محتوای گذشته، درگیر کردن مخاطب با روشهای مختلف و... اما اینها به معنای جبران فقر مطلق و برهوت محتوا نیست.