
امروز ظهر حین رانندگی به سمت خونه یکسری ایده به ذهنم رسید که بنویسمشون، وقتی رسیدم خونه نه حوصله نوشتن رو داشتم و نه یادم میومد که اون ایده ها دقیقا چی بودن.
چند وقتی (بخوانید چند سال) که اینطوری شدم دیگه هیچ چیزی منو به هیجان نمیاره، حتی یک تغییر بزرگ در زندگی که اطرافیانم بیشتر از من هیجان داشتن، دیگه خیلی وقته که فقط هدف گذاری میکنم ولی تلاش نه، خیلی وقته که نمیدونم چی میخوام و بدنبال چی هستم و جالبتر اینکه همیشه معتقد بودم که من میدونم کجا دارم میرم
نمیدونم...
حال اون قورباغه ای رو دارم که تو آب جوش داره میسوزه ولی کاری ازش برنمیاد و فقط منتظره ببینه چه اتفاقی میفته
کاش منم مثل کامپیوتر یک روزی یک صفحه آبی بالا میومد و ریست میشدم اما نمیشه پس باید خودم، خودم رو ریست کنم دوباره از نو بسازم اما مسئبله اصلی اینجاست که زندگی صبر نمیکنه تو ریست کنی یا نه اون حرکتش رو ادامه میده و افسوس من بیشتر میشه که چرا اینقدر معطل میکنم