در #فیلم تخیلی In Time عمر انسانها محدود به ۲۵ سال است و برای اینکه بیشتر زنده بمانند باید #زمان را از دیگران بخرند. درواقع به جای پول، واحد معاملات زمان است و افراد بر اساس میزان زمانی که دارند عمر و طبقه اجتماعیشان مشخص میشود. مردم طبقه «کم زمان» یا در واقع فقیر، برای اینکه زمان بیشتری را پس انداز کنند ناچار هستند همه کارهایشان، از غذا خوردن تا راه رفتنشان را تندتند انجام دهند. در داستان فیلم، یک فرد از طبقه «کم زمانها» به جامعه زمانمندان راه پیدا میکند، آنجا متوجه میشود که زمانمندان، به اندازه کافی زمان در بانکهایشان پسانداز کردهاند که نیاز ندارند برای کارها و تفریحاتشان عجله کنند. در واقع این فیلم، نقدی جدی به دنیای سرمایه داری دارد اما چیزی که توجه من را به خودش جلب کرد دقیقا همین ماهیت زمان در دنیای واقعی و فعلی ما بود، با اینکه خوشبختانه در چنان دنیای ترسناک «بیزمانی» زندگی نمیکنیم، ولی انسانها اغلب اختیارشان را به دست زمان دادهاند. کمتر کسی پیدا میکنید که برای رسیدن به مترو یا اتوبوس نمی دوند، در ترافیک یا هر کار دیگری عجله ندارند. در واقع، ما اسیر وقتمان شدهایم. این موضوع در ذهنم بود تا اینکه دیدم نسیم نیکلاس در #کتاب «#قوی_سیاه» از این زاویه، و به زیبایی به زمان و عجله کردن پرداخته است. او مینویسد: «...من به خودم یاد داد دادهام در برابر وسوسه دویدن برای اینکه سر وقت به کارهایم برسم ایستادگی کنم. این ممکن است پند بسیار کوچکی به نظر بیاید ولی در ذهنم ثبت شد. من با ایستادگی در برابر میل به دویدن برای رسیدن به قطار، ارزش راستین آراستگی و زیبایی در رفتار را حس کرده ام. حسی از اینکه وقتم، برنامه ام، زندگی ام را در دست دارم. از دست دادن قطار تنها هنگامی رنجآور است که دنبالش بدوی! به همین سان، نرسیدن به آن درجه از موفقیتی که دیگران از شما انتظار دارند تنها هنگامی دردناک است که شما دنبال چنان هدفی باشید. شما اگر با اختیار انتخاب کنید، بر فراز دوندگیها و ردهبندی ها می ایستید نه در بیرون آنها....»

