داشت ماشینامون رو میشست. خیلی دلش پر بود، از همکاراش که برای مشتری وقت نمیذارن و هزینه واسه مواد شوینده خوب نمیکنن؛ از اونایی که برای شستن جزء به جزء ماشین، پول جدا درخواست میکنن و در آخر هم منتظر انعام تپلی هستن. راست میگفت، خودمم طعم این طمع رو چشیده بودم.
با همون لهجه غلیظ شیرازیش میگفت: «کاکو من فقط یه نرخ میدم و با همون، همه کارا رو انجام میدم. احترامش میذارم و کار خوب دستش میدم.»
با دقت بیشتری نگاه کردم، داشت واکس لاستیک و خوشبوکننده میزد. الحق که توی ماشین بوی خوبی گرفته بود، چیزی که تا حالا بعد از کارواش تجربهش نکرده بودم.
از کار و بارش هم گفت، نصف روز رو کارواش سیار بود و نصف دیگه هم توی مغازهش ماشینها رو کاور و سرامیک میکرد. میگفت واسه خودم کار میکنم و راضیام. پسر فعال و باسوادی توی حوزه خودش نشون میداد، کلی اطلاعات تخصصی درباره رنگ ماشین و کاور و سرامیک بهم داد، برندهای خارجی رو هم خیلی خوب میشناخت و تمام اطلاعات انگلیسی روی بسته مواد شوینده خارجی رو برام تحلیل کرد.
وسطای ظهر بود، همسایهمون هم اومد و ماشین برقیش رو گذاشت که بشوره، مردی حدوداً ۵۰ ساله که کشتارگاه داره و بهشدت پولداره؛ با شلوارک و چشمانی که انگار همین الان از خواب بیدار شده، ازم پرسید: اسم ماشینت چیه؟ من ناخوداگاه چشمم به اسم ماشین که بزرگ با حروف انگلیسی پشتش نوشته شده بود، افتاد. اسم رو براش خوندم!