در جادهای خلوت میرفتند. نفر دوم از نفر اول که پشت فرمون بود پرسید: چهقدر دیگه میرسیم؟
اولی گفت: کجا میرسیم؟ ما که مقصدی مشخص نکردیم. همینجوری زدیم جاده.
دومی: بالاخره باید یه جایی که پیاده بشیم.
اولی: نمیدونم کجاش مناسبتره، تا حالا تو این جاده نیومدم.
دومی: زرشک! من رو باش فکر کردم قصد داری ببریم جای خوش آب و هوا. اینجا که همهش بیابونه!
اولی: کجاش بیابونه؟ این همه درخت رو نمیبینی؟
دومی: تو به اینا میگی درخت؟ قبلنا ما بهش میگفتیم خار مغیلان!
اولی: نمکنشناسی دیگه! بعد میگی چرا میزنمت.
دومی: دوباره بحث رو پیش نکش، حوصلهش رو ندارم. همین که من رو اوردی گردش یعنی پشیمونی.
اولی: مجبور شدم بیارمت اینجا وگرنه…
دومی: وگرنه چی؟
اولی: هیچی بیخیال.
دومی: حالا هرچی، تا اینجا که اومدیم برو جلوتر شاید جای سرسبزتری گیر بیاد.
اولی: توقع، توقع، توقع! همین توقعاتت اعصابم رو داغون کرده.
دومی: بعد از چند سال خونهنشینی و کتکخوردن اومدم بیرون از شهر. حالا ببریم جای سبزتر چیزی ازت کم میشه؟ این توقع زیادیه؟
اولی: نمیشه، جایی که سرسبزه ممکنه آدمای دیگه هم باشن.
دومی: خب باشن.
اولی: از قدیم راست گفتن زن ناقصالعقله!
صدای ترمز ناگهانی و چند دقیقه بعد صدای بیل مردی که داشت قبری حفر میکرد، در بیابان پیچید.
