ویرگول
ورودثبت نام
علی عطروش
علی عطروشمی‌نویسم تا دیگران به من عشق بورزند. دیجیتال‌مارکترِ عاشق سفر، نوشتن، کتاب و پیتزا!
علی عطروش
علی عطروش
خواندن ۱ دقیقه·۱۲ روز پیش

ناقص‌العقل (داستانک)

در جاده‌ای خلوت می‌رفتند. نفر دوم از نفر اول که پشت فرمون بود پرسید: چه‌قدر دیگه می‌رسیم؟

اولی گفت: کجا می‌رسیم؟ ما که مقصدی مشخص نکردیم. همین‌جوری زدیم جاده.

دومی: بالاخره باید یه جایی که پیاده بشیم.

اولی: نمی‌دونم کجاش مناسب‌تره، تا حالا تو این جاده نیومدم.

دومی: زرشک! من رو باش فکر کردم قصد داری ببریم جای خوش آب و هوا. این‌جا که همه‌ش بیابونه!

اولی: کجاش بیابونه؟ این همه درخت رو نمی‌بینی؟

دومی: تو به اینا می‌گی درخت؟ قبلنا ما به‌ش می‌گفتیم خار مغیلان!

اولی: نمک‌نشناسی دیگه! بعد می‌گی چرا می‌زنمت.

دومی: دوباره بحث رو پیش نکش، حوصله‌ش رو ندارم. همین که من رو اوردی گردش یعنی پشیمونی.

اولی: مجبور شدم بیارمت این‌جا وگرنه…

دومی: وگرنه چی؟ 

اولی: هیچی بی‌خیال.

دومی: حالا هرچی، تا این‌جا که اومدیم برو جلوتر شاید جای سرسبزتری گیر بیاد.

اولی: توقع، توقع، توقع! همین توقعاتت اعصابم رو داغون کرده.

دومی: بعد از چند سال خونه‌نشینی و کتک‌خوردن اومدم بیرون از شهر. حالا ببریم جای سبزتر چیزی ازت کم می‌شه؟ این توقع زیادیه؟

اولی: نمی‌شه، جایی که سرسبزه ممکنه آدمای دیگه هم باشن.

دومی: خب باشن. 

اولی: از قدیم راست گفتن زن ناقص‌العقله!

صدای ترمز ناگهانی و چند دقیقه بعد صدای بیل مردی که داشت قبری حفر می‌کرد، در بیابان پیچید.

داستانکداستانداستان کوتاهفیلم نامه
۰
۰
علی عطروش
علی عطروش
می‌نویسم تا دیگران به من عشق بورزند. دیجیتال‌مارکترِ عاشق سفر، نوشتن، کتاب و پیتزا!
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید