
غروب دریا واقعا زیبا و منحصربهفرده. هر روز میآم اینجا و منتظر میشینم. منتظر چی؟ یه جورایی منتظر زنجیرهای از انتظارهای بیپایان ذهنم! بذار اینجوری بگم، مثلا الان منتظرم غروب تموم شه و شب بشه و من تو هوای خوب کنار دریا پیادهروی کنم، تو پیادهروی منتظرم مسیر تموم شه و برم خونه شام بخورم، شامم رو تندتند میخورم چون منتظرم وقت دیدن فیلم با خانواده برسه، دیگه وسطای فیلم کلافهم و منتظرم زودتر تموم شه تا برم با نامزدم صحبت کنم، یه ربع که گذشت میگم چهقدر این دختر حرف میزنه! ساعت رو هی نگاه میکنم منتظرم تموم شه تا توی تختم تو سکوت و آرامش شب کتابم رو بخونم، این خوبه که کتاب خیلی منتظرم نمیذاره و همون ۲ صفحه اول میتونم بذارمش کنار و برم توی اینستاگرام بچرخم تا منتظر شم خوابم بگیره، خدا رو شکر تو خواب دیگه انتظار نمیکشم و به محض بیدارشدن صبح روز جدید رو تحویل میگیرم. میرم سر کار و از اولش منتظرم ساعت کاریم تموم شه و برم لب دریا غروب رو ببینم، میدونی آخه غروب دریا واقعا زیبا و منحصربهفرده…