لوسی دختر ۸ ساله ای بودبا مو های قهوه ای روشن.
روی گونه هایش به طور طبیعی سرخ بود،لب هایش هم به طور عادی برجسته بود و همیشه به او حالت لبخند زدن میداد.
او در لندن زندگی می کرد،اما همیشه دلش می خواست ای کاش در پاریس بود.
یک روز پدرش گفت که می خواهد برای هدیه تولد به لوسی سفر یک هفته ای به پاریس بدهد.فکر کنید لوسی چه حالی شد.با خوشحالی بالا رفت تا چمدانش را جمع کند چون تولد یکشنبه همان هفته بود.
قرار شد او مدتی پیش خاله اش در پاریس زندگی کند.او خیلی دوست داشت یک هفته ای را در کنار خاله اش بگذراند.نام خاله او (امی) بود و او همیشه او را خاله امی صدا میزد.قرارشد خاله اش با قطار به دنبالش بیاید و با هواپیما با هم به پاریس بروند.خاله اش گفت:«حواست باشه تو فرودگاه دست منو ول نکنی لوسی.وقتی برسیم به فرودگاه ۳۰ دقیقه وقت داریم.میتونی بری توی فروشگاها یه گشتی بزنی.دست منو ول نکنی لوسی لیلی پومنسی!»
_باشه خاله امی.میشه وقتی رسیدیم از کافه فرودگاه برام شکلات داغ بگیرین؟
***
انها ساعت ۱۲ و نیم رسیدند.دقیقا به موقع.نیم ساعت تا حرکت هواپیما زمان داشتند و تا،با اتوبوس مخصوص فرودگاه به هواپیما می رسیدند ده دقیقه طول می کشید.پس با در نظر گرفتن شرایط،لوسی و خاله امی۲۰ دقیقه زمان داشتند تا در فروشگاه بچرخند.لوسی یک کیفدستی،یک کلاه با پاپیون صورتی و یک دستبند خرید«البته،جدا از شکلات داغ،بستی شاتوت و شکلات، کیک شکلاتی و دسر وانیلی».خاله امی هم یک کلاه بافتنی بنفش با سه تا گل صورتی برای دخترش فلورا خرید.
۱۰ دقیقه.
خاله امی گفت:«لوسی،راه بیفت.دیگر باید برویم.»
لوسی با اکراه دسته چمدان چرخ دارش را کشید... .