لوسی هنگامی بیدار شد که خاله اش دستش را می کشید و می گفت:«بیدار شو لوسی،بیدار شو!تا ده دقیقه دیگه می رسیم.بیدار شو،گفتم بیدار شو لوسی لیلی پومنسی!»لوسی ناگهان از خواب ناز پرید.
***
خاله امی گفت:«تا ۵ دقیقه دیگه میرسیم خونه.»
_باشه خاله امی.راستی،توی راه از برج ایفل هم رد میشیم؟
_البته.حدود یک دقیقه دیگه... بفرما،رسیدیم.
صحنه بسیار زیبایی بود،به قول لوسی رویایی بود.گویی وقتی به ان منظره نگاه می کردی انگار داشتی خواب می دیدی،بسیار با شکوه و جذاب بود.نور خورشید درست پشت برج می تابید و باعث می شد برج براق به نظر برسد که این خودش جذابیت خاصی به برج می داد. داخل باغچه ای که به صورت دایره ای دور برج درست کرده بودند پر از گل های رز قرمز و ابی و نیلوفر صورتی بود و درختان سیب و زرد الو با شکوه و عظمت خودنمایی می کردند.خاله امی به زور توانستلوسی را از انجا دور کند.در راه لوسی خیلی هیجان داشت،زیرا از جلوی کافه های کلاسیک،موسیقی خانه ها،تئاتر محلی،لباس فروشی و... گذشتند.
روز خیلی خوبی بود اما نه لوسی و نه خاله امی نمی دانستند در خانه چه چیز شگفت انگیزی در انتظارشان است.