ویرگول
ورودثبت نام
علی شیخ بهایی
علی شیخ بهاییهیچ نمیدونم برای چی مینویسم
علی شیخ بهایی
علی شیخ بهایی
خواندن ۴ دقیقه·۳ ماه پیش

موتور بی موتور

یه روز صبح از خواب پا میشی، روز خوبی به نظر نمیاد...

شبش خوب نخوابیدی، در واقع تقریبا میشه گفت اصلا نخوابیدی.

از اون شبایی که تا صبح فکر و خیال میکنی، یکم ناآرومی ولی دلیلی هم براش نداری.

یهو دم دمای صبح، ساعت ۴ و ۵ که هوا داره روشن میشه، یه فکری به سرت میزنه.

این فکر که چند روزیه از رفیق قدیمیت خبر نداری و خیلی وقته بیرون نرفتین. به سرت میزنه که همون ۴ و ۵ صبح بهش پیام بدی و بگی یه ۳ ۴ دقیقه ویس برات بگیره بلکه صداشو بشنوی، چون خودشو معلوم نیست کی ببینی.

ولی میگی ولش کن، کی حال داره پا شه تا دم میز بره، گوشیو ور داره و پیام بده. میگی صبح بهش پیام میدم دیگه.

سعی میکنی بخوابی ولی بازم خیلی نمیشه.

حدود ۹ و نیم ۱۰ با کلافگی بلند میشی. با خودت میگی خواب که نشد، حداقل پاشم برم سر کار.

طبق معمول اولین کار گوشیتو چک میکنی.

میبینی عه، خود رفیقت پیام داده! برات عجیبه چون معمولا پیام نمیده.

باز میکنی و پیامو میخونی... و دلت میخواست مثل همیشه پیام نمیداد.

مادر یکی از دوستاتون فوت کرده.

شوکه میشی، انتظارشو نداشتی، دلت نمیخواست اولین چیزی که صبح میخونی و اولین صحبتت بعد از چند وقت با رفیقت این باشه.

برای اون دوستتون ناراحت میشی. دوستی تون هیچ وقت خیلی طولانی نبوده، ولی همیشه باهاش خوش بودی.

دوستی ۳ نفره تون همیشه یادآور خاطره های جالبی بوده. از اون دوستی ها که هر جایی دیده نمیشه، از اون اکیپ هایی که ریشه داشت، از اون جمع هایی که توش میتونستی چیزهایی رو به زبون بیاری که پیش هر کسی رغبت نمیکردی و هر کسی رو سزاوار اون حرف ها نمیدیدی، از اون جمع های باجنبه، از اون جاهایی که میتونستی خود واقعیت باشی و خودتو سانسور نکنی و با این حال کسی هم کاری به کارت نداشته باشه... حالا چه خوب و چه بد.

نمیدونی باید چی بگی.

شروع میکنی از رفیقت سوال پرسیدن.

بهت ویس میده.

گوش میدی، حرفاشو درست نمیفهمی، واضح نیست، انگار یه چیزی گوشه لپشه. چرا باید یه چیزی گوشه لپش باشه؟

دوباره گوش میدی اما بازم نمیفهمی، پس زنگش میزنی.

بازم همونطوری داره حرف میزنه. دلیلشو میپرسی.

دیشب میخواستی صداشو بشنوی، و الان میگفتی کاش صداشو نمیشنیدم.

تعریف میکنه: دیشب حال مامانش بد میشه، میبرنش بیمارستان. من و فلانی هم ۲ تایی با موتور میریم بیمارستان پیشش باشیم که تنها نباشه. ساعت ۵ و ۶ بود که دیگه بهمون گفت برین. من و فلانی هم برگشتیم. داشتم میرسوندمش، سرعتم زیاد بود، اومدم سبقت بگیرم، تو ذهنم غرق بودم، اصلا نفهمیدم چی شد، تصادف کردیم. جفتمون پرت شدیم، بدن جفتمون زخم شد، من با سینه و شکم رفتم تو میله ها و با صورت اومدم زمین، فلانی هم پرت شد و دستش شکست.

حرفشو قطع میکنی، باورت نمیشه! این همه اتفاق امروز صبح افتاده! بقیه شو خیلی دقیق تعریف نمیکنه: موتور ترکید، مقصر من بودم، زنگ میزنیم آمبولانس، مارو میبره بیمارستان، من صورت و دهنم بخیه خورد و کلی زخمی شدم ولی مرخص شدم، الان خونه م.

سراغ فلانی رو میگیری.

دستش شکست، مرخص نشد، امروز عصر جراحیشه.

میفهمی که تصادف بدی بوده.

ادامه میده: یه حدود ۱ ساعت ۲ ساعت بعد از تصادف ما هم، مامان دوستمون فوت میکنه.

میمونی چی بگی! بینتون ۱ دقیقه سکوته. موندی برای کدومشون ناراحت باشی؛ برای رفیقت، برای دوستتون، یا برای فلانی...

شاید دیشب برای همین ناآروم بودی... شاید باید پیام میدادی... اینجا حتی دیگه دلداری دادن هم کمکی نمیکنه...

رفیقت هنوز ۵ ماه نیست موتورش رو گرفته... این تصادف دومشه. اولی رو مقصر نبود، هنوز حتی شیرینیشم نگرفتی، دیگه روت هم نمیشه بگیری... به این فکر میکنی که تو هم کم کم داشتی به خرید موتور فکر میکردی... اما الان دیگه عمرا دلت نمیخواد.

بهش میگی که اگر کمکی خواست بهت بگه... از مراسم مامان دوستتون میپرسی... جوری نیست که بخواین شرکت کنین... آدم زنگ زدن هم نیستی... اس ام اس تسلیت میدی... اونم محترمانه جواب میده...

توی طول روز خوب نیستی، معلومه که نمیتونی باشی. شب هم چند تا چیز شخصی هم اضافه شده، دیگه بدتر... بازم نمیتونی بخوابی...

فردا سراغ میگیری... ظاهرا یکم آروم تره اوضاع... رفیقت سرپا شده... فلانی جراحی کرده و انگار خوب میشه... دوستتون هم که دیگه...

میفهمی رفیقت عذاب وجدان داره، ناخواسته باعث دردسر زیادی برای فلانی و خانواده‌ش شده، شرمنده س.

چند باری سعی کردی بری پیشش، ولی هی به بهونه های مختلف گفته نیا. تو دلت میخواد بری ولی بری یا نری هم فرقی نمیکنه... میخوای پیشش باشی ولی خب خودش نمیخواد...

در نهایت یه موقع که باید بری، باید به فلانی سر بزنی، باید دوستتون رو ببینی و حضورا تسلیت بگی... شاید هیچ کدوم از این ۳ نفر هیچ وقت نفهمن، ولی واقعا براشون ناراحت بودی.


با خودت فکر میکنی: اینارو برای چی دارم مینویسم؟؟ اصلا برای کی مینویسم؟ من که اهل غر زدن نیستم! بعد میفهمی برای چیزی یا کسی نیست، مینویسی بلکه امشب بتونی بخوابی... البته الان که دیگه ساعت ۴ و ۵ صبحه... مینویسی تا حداقل باقی صبح رو بخوابی...

چه میشه کرد... شاید یه روز صبح هم از خواب پا شدی و اون روز، روز خوبی به نظر اومد... خیلی وقته اینطور نبوده...

(تو هم دلتو صابون نزن...)

موتوررفیقتصادفمرگغمگین
۱
۰
علی شیخ بهایی
علی شیخ بهایی
هیچ نمیدونم برای چی مینویسم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید