تو بچگی، با عمه م اینا همسایه بودیم. روابط خیلی نزدیک بود و زیاد. خونه ما دو طبقه بود با دوازده سیزده تا پله. خونه عمه م اینا هم بعد از وارد شدن به حیاط باید یه دور قمری میزدی تا به در سالنشون می رسیدی.
بعد از یه مدت، دیدن نمیشه که برای اینکه مثلا یه کاسه ماست از هم بگیریم کلی راه بریم. برای همین به اندازه یه آجر بین دیوار مشترک حیاط سوراخ شد تا از اونجا راحت انتقال داده صورت بگیره ( داده ها از جنس مواد غذایی و یا صوت)
بعدتر یه آجر دیگه ش هم لق شد و آجر های دیگه هم لقانیده شد و به اندازه ورود و خروج یه نفر، یه سوراخ تو دیوار ایجاد شد.
یه مشت مرغ هم داشتیم که هر کدوم یه اسمی داشتند: تاتال، قُزِّلکی و ...
معلم ابتدایی داداشم ازشون انشا خواسته بود. معلم از واژه هایی که به ترکی تو انشا به کار رفته بوده، گیج میشده که انشا به مرغها میرسه: قزلکی پرید تو بغلم تاتال پرش ریخت و ...
معلم گیج تر و گیج تر میشه تا اینکه انشا میرسه به نقطه عطفش:
از سوراخ عمه م رفتم اونور ... ( عمهم دلیگی)
مامانم به مدرسه احضار میشه و همه مشتاقانه میپرسند قضیه ی این سوراخ عمه چیه؟?