پدر بزرگ تحصیل کرده نبود. از کودکی آهنگر بود و همیشه بوی آهن میداد. بوی آهن خوش بود چون برلباس پدربزرگ نشسته بود.
به خاطر دارم اولین کتابها را پدربزرگ برایم خرید؛ کوروش بزرگ نوشته هارولد لمب و ماجراجوییهای رابینهود که نام نویسنده را نمیدانم.
روزی هم برایم یک قلم خرید که داستان بنویسم.
اما کتابها تنها برای من نبود، پدربزرگ تحصیلکرده نبود ولی بیسواد هم نبود، کتابهارا برای من و خودش خریده بود تا برایش بخوانم.
روزی ازم پرسید : میدانی ایران کجاست ؟
گفتم : در آسیا.
پرسید : میدانی ایران یعنی چه ؟
گفتم: سرزمین آریاها.
پرسید: میدانی هخامنشیان چند سال پیش بودند؟
گفتم: خیلی سال دور.
پرسید: میدانی چرا آنان را میشناسی با وجود اینکه کلی اتفاق افتاده است و بسیار با آنان فاصله داری؟
گفتم : نه!
حیرت زمانی آغاز شد که پرسش از چیستی به چرایی تبدیل شد. از همان روزهای سیزده سالگی دلباخته تاریخ شدم. زمانی که تصمیم گرفتم در دانشگاه تاریخ بخوانم همه گفتند کتاب تاریخی بخوان به جایش در دانشگاه به سراغ رشتهای برو که پول دارد، مقام دارد، از تاریخی و فیلسوف جماعت که شوهر درنمیاد، تازه تهش میخوای ببینی چی شده دیگه غیر اینه؟
من تاریخ را میخواستم با همه ناراستی ساز قامتم.
در نهایت نوشتم ؛
متولد شده در دی به دنبال بهار
مثل یک تیر به دنبال شکار
من پی نَسَب آیینهها میگردم.