
گرازان بدرگاه شاه آمدند|گشاده دل و نیک خواه آمدند
رستم و گیو با رویی گشاده برای یاری رساندن به کاووس شاه به دربار درآمدند و بهپیش تخت شاهنشاه رفتند و بر شهریار ایرانزمین تعظیم نمودند؛ اما کیکاووس برآشفت و پاسخ ایشان را نداد، زیرا آنها بر خلاف دستور پادشاه با تأخیر از زابلستان به ایران آمده بودند.
شاهنشاه شرم را از دیدگان خود شست و بر سر گیو پهلوان فریاد کشید: که رستم که باشد تا فرمان مرا پَست کند؟! اکنون رستم را بگیر و ببر و زنده بر دارش کن[1] و دیگر سخنی از او با من مگوی! گیو از سخنان شاه ناراحت شد و به شهریار گفت: چه کسی اجازه دارد بر رستم دستدرازی نماید! کاووس شاه از پاسخ گیو آشفته شد و از تخت شاهی خویش پایین آمد و روی به طوس کرد و گفت: اینک هر دوی ایشان را بگیر و زنده بردار کن! طوس دست رستم را چون گنهکاران بگرفت درحالیکه تمام پهلوانان از رفتار پادشاه و طوس حیرتزده بودند که ناگهان رستم برآشفت و روی به کاووس شاه نمود و فریاد زد: همه کارهایت یکی از یکی بدتر است و تو لیاقت پادشاهی نداری! اگر تو توانمندی برو سهراب را بگیر و دار کن که با لشکرش بهسوی تختت روان شده؛ پسدست خود را بهتندی از دست طوس کشید و از ضربهٔ رستم طوس بر زمین افتاد و جهانپهلوان از کنارش با غضب بگذشت و به در کاخ رسید و پادررکاب رخش کرد و بر روی اسبش نشست و فریاد زد: من شیرافکنی تاج بخشم؛ اگر خشم بر من چیره شود کاووس شاه کیست؟! طوس چگونه به خود اجازه داد دست مرا بگیرد؟! طوس کیست؟! من همانم که از برق شمشیرم شب روشن میشود و در میدان جنگ سرهای دشمنان را افشان میکنم؛ من آزاد و آزادهام و جز آفریدگار بنده کسی نیستم؛ چهبهتر که به ایران سهراب پهلوان درآید و دیگر در ایران نه بزرگی بماند نه کوچکی! شماها نیز به فکر جان خویش باشید که من به زابل رفتم و دیگر در ایران هیچکس مرا نخواهد دید.
بزرگان و پهلوانان چون وضع را چنین دیدند دلشان پرغم شد زیرا رستم بسان چوپان آنها بود و ایشان چون رمههایش؛ پسروی به گودرز پهلوان آوردند و گفتندش که این شاه دیوانه جز تو از کسی سخن نمیشنود، به پیشش برو و با سخنان چرب خرد را به سرش بازگردان.
گودرز بهپیش کاووس شاه درآمد و با نرمی و ملایمت به پادشاه گفت: رستم چه کرد که شما چنین بر ایشان تاختی؟! پادشاه نکند فراموش نموده روزگاری را که اسیر در هاماوران بود، رستم بود که به یاریاش شتافت و تاجوتخت را دوباره به شما بخشید! شاهنشاها نکند از یاد بردهاید در مازندران اسیر دست دیو سپید شدیم آن که آمد و آزادمان کرد و مرز مازندران را بگرفت همین رستم بود! اکنون شما میگویید رستمی که اینچنین جانفشانیها برای شما کرده زنده بردار کنید؟! سخن گزاف برازندهٔ شاه ایران نیست! اکنون رستم راه سیستان گرفته و دیگر کنار ما نخواهد بود از سوی دیگر گرگی جوان و زورمند به نام سهراب بهسوی ما میتازد چه کسی را در سپاه داری که روز رویارویی با پهلوان تورانی به میدان پا نهد؟! گژدهم پهلوان که تمام یلان و پهلوانان لشکر تو را میشناسد مگر در نامهاش ننوشت که هیچکدامشان توان رویارویی با سهراب را ندارند؟! ای شاه، شما که پهلوان بزرگی چون رستم داشتید مگر خرد از شما پر کشید که او را آزردید؟!
کاووس شاه وقتی سخنان گودرز را شنید فهمید که کار تباهی کرده، پشیمان شد از رفتارش و به گودرز گفت که سخنان نیکو و درخور گفتی، پس تو و دیگر پهلوانان ایران بهسوی رستم روید تا بسیار از اینجا دور نشده و با سخنان نیکودلش را به دست آورید و با من مهربانش کنید.
گودرز از کاخ شاهی درآمد و با دیگر پهلوانان بهسرعت به دنبال رستم براه افتادند و جایی بر رستم رسیدند و راه رستم و گردانش را بستند! یلان ایرانزمین از اسبها فرود آمدند و فریاد زدند که ای رستم تو جاوید و روشنروان باشی، تمام جهان سربهسر زیر پای تو باشد و بالای تختها بنشینی؛ گودرز بهپیش رستم درآمد و رستم را گفت: ای پهلوان، تو نیک میدانی که کاووس شاهی خردمند نیست و سخن خوب گفتن را نمیداند، لختی عصبانی میشود و همانگاه پشیمان میگردد! اگر تو از شاه آزردهای، ایرانیان چه گناهی کردهاند؟ کیکاووس هم از سخنانش پشیمان شده و اکنون پشتدست خود را میگزد.
رستم به گودرز گفت: من از پادشاه بینیازم، زیرا زین رخش تخت شاهی من است و تاجم کلاهخود جنگیم و قبای شاهیم جوشن رزمی که در تن دارم؛ در هر رزمی مرگ را صدبار به چشم میبینم پس چرا باید از خشم کاووس شاه باکی به دل داشته باشم؟! در چشم من کاووس شاه و یکمشت خاک برابرند. از کاووس شاه و بیخردیهایش دلم سیر شد و میلی به یاری رساندن بدو دیگر ندارم.
چون سخنان رستم بدین جا رسید و پهلوانان ایران دیدند دیگر امیدی به بازگشت رستم نیست یاس و ناامیدی در چهرهٔ تمام ایشان نمایان شد؛ گودرز آن پهلوانِ پیر نزدیکتر به رستم شد و بهآرامی به جهانپهلوان گفت: اگر اکنون تو به یاری شاه ایران نیایی مردمان و لشکریان گمان بد میکنند، میاندیشند که رستم آن یلِ پیلتن از پهلوان ترک [سهراب] ترسیده و بهانهای یافت تا از میدان رزم بگریزد و همان را کرد که کژدهم گفت که اگر سهراب به ایران درآید باید از ترس جان، بوموبر را تهی کرد و گریخت؛ رستم آشفتگی شاه بیدلیل هم نیست! چندین روز است میان پهلوانان و پادشاه سخن از جنگآوری سهراب است و امیدش تنها تو بودی؛ پس پشت به شاه و ایران نکن.
ز سهراب یل رفت یکسر سخن|چنین پشت بر شاه ایران مکن
[1] زنده بردار کردن در اینجا به معنی صلیب زدن است؛ به صلیب کشیدن برخی مجرمان از شیوههای مهم مجازات اعدام در دوره باستان نزد ایرانیان، آشوریان، مصریان، یونانیان، فینیقیان و رومیان بوده است.

جلد دوم از داستانهای شاهنامه
همراهان گرامی از داستان ۶۲ تا داستان ۱۳۵ به ترتیب روایت در نسخه اصلی شاهنامه به همت انتشارات میراث اهلقلم در ۲۳۰ صفحه منتشر شد. (قیمت با تخفیف ویژه ۲۰۰ هزار تومان)
● کتاب داغ سهراب؛ سوگ سیاوش
● اثر علی نیکویی
۰۰۰۰۰۰
🚩 پیامک و تلگرام:
🔻 09370770303
🚩 برای خرید اینترنتی
🔻