
چنان شاد شد زان سخن شهریار | که ماه آمدش گفتی اندر کنار
وقتی سودابه شاه خبر داد که سیاوش از میان دوشیزگانِ سراپرده دختر او را پسندیده چنان پادشاه شاد شد که گویی ماه را به او دادهاند؛ پس دستور داد در گنجها بگشایند و گهرها و تاجها و تختهای زرین به فرخندگی این خبر برای سیاوش گزید؛ آنقدر جواهرات و پیشکشهای پادشاه برای پسرش زیاد بود که اگر آنها را میخواستند بیرون برند بار دویست پیل میگشت! سودابه که آن هدایای گران را بدید خیره و متعجب ماند و به اندیشه فرورفت و با خود گفت: اگر سیاوش خواست مرا اجابت نکند رواست که جانم از تنم بیرون آید، اگر او مرا به خواستهام نرساند چنان کنم که آه و فغان به روزگار سیاوش همه خوانند.
چون روزی دیگر شد سودابه به روی تخت زرنگار خودنشست با تاجی پرگهر بر سر، دستور داد سیاوش را به اندرونی فراخوانند. سیاوش بیامد و سودابه او را در کنارش بر روی تخت جای داد و از هر دری با او سخن راند؛ پسروی به سیاوش نمود و گفت: پدرت ازدواج تو با دخترم را پذیرفت و از خوشحالی گنجی چنان بزرگ برایت آراسته که تا امروز هیچکس چنین چیزی ندیده؛ اما ای شاهزادهٔ زیبارویم! تو بنگر به این صورت زیبایم، چه بهانهای داری که از عشق من میگریزی؟! از آن روز که اول بار دیدمت مانند بردهای اسیرت شدم، روزی نبوده که از اندوه نداشتنت قلبم فشرده نشده باشد، هفت سال است از غم عشق تو از چشمانم خون میچکد؛ تنها یکبار به آغوشم درآی تا دلم شاد گردد، اگر این خواستم را اجابت کنی افزون بر آن هدایایی که شاهنشاه به تو داد من دستبندهای زرین و تاج گوهرین و جایگاهی بلند در چشم شاه به تو خواهم بخشید؛ اما اگر به آن چیز که میخواهم نرسانیم و از خواست من سربپیچی کاری کنم که از چشم شاه بیفتی و روزگارت تیره شود و خواب شاهی ایران را به گور بری!
سیاوش این بار از سخنان سودابه برافروخت و فریاد زد: هرگز چنین روزی نرسد که از بهر یک دلدادگی ناپاک آبروی خود را به باد دهم و چنین بیوفایی با پدرم کنم و راه مردانگی و خرد را گم کنم! تو همسر پادشاه ایرانی و خورشید تخت پدرم، روا نیست چنین گناهی از تو سر زند! پس با خشم و پرخاش از روی تخت برخاست تا برود که ناگهان سودابه از پشت بر او چنگ انداخت و به او گفت: من راز دلم را به تو پنهانی گفتم تو میخواهی اکنون بروی و مرا رسوا کنی؟! پس در چشم بر همزدنی با دست خود تمام جامههای خود را درید و با ناخنهایش صورتش را چاکچاک کرد و فریاد بلندی کشید و کمک خواست!
صدای سودابه از اندرون کاخ به ایوان شاه رسید و باشندگان سرای شاهنشاهی بیرون ریختند، تو گفتی صبح رستاخیز گردید؛ خبر به سرعت به گوش کاووس شاه رسید، به تندی از تخت شاهیاش فرود آمد و با خشمی بزرگ بهسوی شبستان خود رفت؛ چون به داخل حرمسرا رسید سودابه را جامه دریده و روی خراشیده بدید و دیگر زنان شبستان آهسته در گفتوگوی؛ روی به هر زنی کرد چیزی نگفتند و سربهزیر انداختند. شاه دیوانه و تنگدل شد، سودابه خود را بر پاهای کاووس انداخت و خروشید و اشک ریخت و موهایش را بکند و به شوهر تاجدارش گفت: سیاوش بدین جا بیامد، بهسوی من بر روی تخت یورش برد و گفت که جز تو کسی را نمیخواهم که جان و دلم پر از مهر توست؛ چرا از من دوری مینمایی؟! پس تاجم از سرم انداخت و چنین جامههایم درید.
شاه از سخنان سودابه خیره ماند و به اندیشه فرورفت که اگر این زن راست بگوید سر سیاوش را باید برید! اگر خبر به مردم رسد چه! آنوقت جای عرق شرم باید خون شرم بر پیشانیم بنشیند. شاه دستور داد تمام مهتران و کسانی که در حرمسرا بودند بیرون روند و تنها سودابه و سیاوش بمانند.
کاووس شاه روی به سیاوش نمود و گفت: ای فرزند اینک راست داستان را به من بگوی و چیزی مخفی ندار.
سیاوش هر چیز که شده بود را بهراستی بازگفت که سودابه فریاد زد، او دروغ میگوید! او از زنان شبستان کسی جز من را نمیخواست؛ به او گفتم دخترم را به زنی تو دادم و هرچه پادشاه گنج تو را داد بر رویش گوهر مینهم؛ اما از من بگذر، او گفت نه من گنج بکارم آید و نه دخترت را میخواهم! زیرا من اسیر مهر تو ام پس بهسوی من یورش برد و با دستانش مرا بگرفت در آغوشش چون مقاومت کردم پنجه بر رویم کشید! ای شهریار جهان من اکنون از تو کودکی باردارم، نمیدانم با این ستمی که سیاوش بر من نمود او زنده خواهد ماند یا نه.
پادشاه به فکر رفت و با خود گفت از سخنان هیچکدامشان راست را نخواهم فهمید باید بیشتر بیندیشم تا بدانم کدامشان گناهکارند و آن را جزای سخت دهم که ناگهان راه چارهای یافت!
کاووس شاه برخاست و دست و بازو و بدن سیاوش را نیک بویید پس سودابه را بویید که غرق در بوی مشک و شراب بود، از بوهای سودابه در سیاوش هیچ اثر ندید؛ بر سر سودابه فریاد کشید و خوارش کرد و کمی اندیشید و با خود گفت: اکنون باید با شمشیر سر این زن را ببرم؛ اما اگر این کنم پدرش که شاه هاماوران است در آن دیار آشوب خواهد کرد و جز این در آن زمان که در بند شاه هاماوران بودم همین زن بود که بهخاطر مهر من زندان را به جان خرید و پرستارم شد و جز این دلم در بند اوست و قلبم پر از مهرش و آخر آنکه از او فرزندان کوچک و خوردی دارم، فردا روز چگونه به ایشان بگویم آنکه مادرتان را کشت من بودم!
پسروی به سیاوش نمود و فرمود: فرزندم تو در این ماجرا هیچ گناهی نداری و گنهکار سودابه است، این داستان را فراموش نما و با هیچکس پیرامونش حرفی نزن تا سخن دراز نشود.
مکن یاد این هیچ و با کس مگوی | نباید که گیرد سخن رنگ و بوی

جلد دوم از داستانهای شاهنامه
همراهان گرامی از داستان ۶۲ تا داستان ۱۳۵ به ترتیب روایت در نسخه اصلی شاهنامه به همت انتشارات میراث اهلقلم در ۲۳۰ صفحه منتشر شد. (قیمت با تخفیف ویژه ۲۰۰ هزار تومان)
● کتاب داغ سهراب؛ سوگ سیاوش
● اثر علی نیکویی
۰۰۰۰۰۰
🚩 پیامک و تلگرام:
🔻
09370770303