
ز هر چیز گنجی بفرمود شاه | ز مهر و ز تیع و ز تخت و کلاه
چون روز هشتم شد و شهریار ایران در گنجها گشود از هر گنجی به فرزند هنرمندش بینهایت بخشید؛ بیشمار مهرها و شمشیرها و تختها و کلاههای جنگی ، پس نوبت به اسبان رسید و شاه ایران بسیار اسبان تازی با زین پلنگ به سیاوش داد و چه خفتانها و زرههای بیشمار به فرزند بخشید، دست برد از کیسههای دههزارتایی طلا بیحساب او را داد و از پارچههای ابریشمی بیاندازه و چه گوهرهای گرانقیمت؛ همه چیز کاووس شاه به شاهزادهاش بخشید جز افسر سر [تاج سر] زیرا سیاوش هنوز خردسال بود و بدان کودکی تاج برازندهاش نبود.
چون شاهنشاه ایران هدایا و گنجها به شاهزاده بخشید هزاران نوید و امید از مهربانی به او داد و هفت سال فرزند را در کنار خود نگاه داشت و خوب آزمودش و هر کاری به او سپرد چون پاکزادگانِ امانتدار آن کار را به نیکوی فرجام داد. چون سال هشتم رسید و شاه به پاکی فرزندش ایمان آورد دستور داد تاجی زرین بر سرش بگذارند و کمربندی با گوهرهای رخشان بر میانش ببندند پس امر کرد تا بر دیبایی منقش منشوری بنویسند و شاهی ولایت کُهستان که امروزه نامش ماوراءالنهر است به سیاوش ببخشید.
روزگار بر این داستان گذشت تا روزی سودابه [همسر شاه] ناگهان رخ شاهزاده را بدید و در دلش مهر سیاوش افتاد، پس پیکی به نزد سیاوش فرستاد که پنهانی به شاهزاده خبر رساند که اگر روزی بخواهد میتواند مخفیانه به شبستان [حرمسرا] شاه ایران در آید!
پیک سودابه به نزد سیاوش رفت و آنچه همسر شاه به او گفته بود را به شاهزاده رسانید، سیاوش از این پیام برآشفته شد و روی به پیک کرد و با تندی فرمود: من مرد شبستان نیستم و چشم به زنان و حیلههایشان ندارم!
روز بعد سحرگاهان سودابه بهپیش شاهنشاه ایران خرامید و بدو گفت: ای شهریار سپاه ایرانزمین، ای که چون تو پادشاهی خورشید و ماه ندیده؛ به روی زمین کسی فرزندی مانند تو ندارد پس روزگار بر تو و پسرت شادباد؛ یک روز سیاوش را به شبستان خود فرست تا دختران من که خواهرانش هستند او را ببینند که دل ایشان برای دیدار برادر پر از خون است.
کاووس شاه به سودابه گفت که این سخن تو حرفی درخور است و تو بر سیاوش مهر صد مادر داری؛ پس سودابه برفت و شهریار ایران سیاوش را بخواست و روی به فرزند نمود و گفت: ای فرزندم در سراپردهٔ من تو خواهرانی داری، ایشان از خون و رگ تو هستند و مهر ایشان را نمیتوان پنهان کرد جز ایشان در آن سراپرده همسر من سودابه نیز هست که تو را چون مادر میماند؛ دخترانم تو را که برادرشان هستی از دور دیدهاند و دل به تو دادهاند به حرمسرای من درآ تا پوشیدگان نیز برادر عزیز خود را ببینند و زمانی آنجا بمان تا تو را آفرین کنند.
سیاوش چون سخنان پدر تاجدارش را شنید به چشمان پدر خیره ماند و به اندیشه فرورفت، با خود گفت: پدرم مردی بسیاردان و چیره زبان است و در هوشیاری و بینا دلی کسی چون او نیست و بدگمانیاش را همگان میدانند؛ نکند اینک مرا میآزماید تا ببیند در سر من چه میشود؟!
پس سیاوش روی به پدر کرد و فرمود: ای شهریار بزرگ که به من تخت و تاج بخشیدی و مرا شاه ماوراءالنهر گزیدی؛ مانند شما هیچ شاهنشاهی تاج بر سر ننهاده و از خوبی و دانش و دینداری کسی برابر با شما نبوده و نیست، میل فرزند شما بهجای رفتن به شبتان، گفتوگو با موبدان و دانایان است و مردان کارآزموده یا میدان رزمی مهیا فرمایید تا من نیزه و گرز و تیروکمان برگیرم و زورآزمایی و پهلوانی نمایم یا بفرمائید تا بارعام دهند تا مردم بیایند و هنر دادوری خویش نمایان کنم و یا بزمی شاهانه بسازید تا چون مردان میگساری نماییم؛ ای پدر تاجدارم چه حاصل خواهد شد بر من اگر به شبستان شما روم؟ مگر زنان چه به من خواهند آموخت؟! اما اگر فرمان شاه جهان است که به شبستان روم اطاعت از دستور پادشاه آیین من است.
کاووس شاه از پاسخ فرزند خرسند شد و گفت: ای فرزندم همیشه شاد باشی و بنیاد کارهایت خردَت باشد، سخنی چون پاسخ تو بدین نیکوی کم شنیده بودم؛ روانم را شاد کردی از این پاسخ درخور؛ اما به دلت هیچ بدراه مده و اندیشهٔ کژ مکن که دیدارت برای من شادی میآورد و غم را میگسلاند؛ اما تو به پردهسرای من برو و کودکانم را ببین تا اندکی از دیدار تو شادمان شوند و در آنجا تو را خواهرانت چشم در راهاند و سودابه بسان مادرت میماند.
سیاوش رو به شهریار ایرانزمین کرد و فرمود: من فردا صبح آن کنم که شما فرمایید.
کیکاووس شاه، سودابه را بخواست و او را بگفت فردا که فرزندم به شبستان درآمد بهپیش پایش نثار کنید مشک و گوهر، خدمتکاران و خواهرانش بهپیش پای شاهزادهام زبرجد بریزند و زعفران.
چون خورشید از کوهساران رخنمود، سیاوش به خدمت پدر رسید و بر پدر تاجدارش آفرین داد و شهریار با او سخنانی به راز گفت و چون گفتارشان به سرآمد شاه ایران هیربد که مردی امین بود و بدی از دل و مغزش رخت بربسته بود و کلید شبستان شاه در دستانش بود را بخواست و سیاوش را همراه او سوی حرمسرا فرستاد.
هیربد در شبستان را گشود؛ اما در دل سیاوش ترسی خانه کرد؛ چون هیربد پردهٔ شبستان را سویی کشید اهل حرم به پیشواز شاهزاده آمدند با رقص و شادی...
شبستان همه پیشباز آمدند | پر از شادی و بزم ساز آمدند

جلد دوم از داستانهای شاهنامه
همراهان گرامی از داستان ۶۲ تا داستان ۱۳۵ به ترتیب روایت در نسخه اصلی شاهنامه به همت انتشارات میراث اهلقلم در ۲۳۰ صفحه منتشر شد. (قیمت با تخفیف ویژه ۲۰۰ هزار تومان)
● کتاب داغ سهراب؛ سوگ سیاوش
● اثر علی نیکویی
۰۰۰۰۰۰
🚩 پیامک و تلگرام:
🔻
09370770303