
یکی دخت شاه سمنگان منم|ز پُشتِ هُژبر و پلنگان منم
آن پریوش لبانش را گشود و با صدایی آهسته به رستم گفت: من تهمینهام، تهمینهٔ غمگین؛ دختر پادشاه سمنگان، از پشت شیران و پلنگان؛ در زیبایی در میان زنان جهان بهمانند من اندک است، هیچ مردی مرا بیرون از پردهسرای پادشاهی ندیده و حتی صدای مرا نشنیده. تهمینه قدری جلوتر آمد بر چشمان خیره رستم نگریست و گفت: بسان افسانهها از هرکسی داستانهای تو را شنیدهام؛ به من گفتهاند تو آن جهانپهلوانی هستی که نه از شیر و دیو، نه از نهنگ و پلنگ نمیهراسی! باورم نمیشد تا دیدم یک شبِ تاریک بدون لشکر، تنهای تنها از ایران به توران درآمدی و مرزهای سرزمین ما را بگشتی و نیارمیدی! گفتند بهتنهایی یک گور را کباب میکنی و میخوری و در آن هنگام که در جنگ شمشیر میکشی چنان شمشیرت هوا را پاره میکند که میاندیشند هوا از زخم تیغ تو گریه میکند! آه ای رستم، به من گفتهاند در میدان رزم هر پهلوانِ شیردل و پلنگ چنگ وقتی گرز تو را در دستهایت میبیند دلش از ترس تُهی میشود! گفته بودند اگر در نخچیرگاه عقاب شکاری شمشیر برهنهٔ تو را ببیند تا تو در آن شکارگاهی از ابر پایین نمیآید...!
با هر داستانی از تو در دلم جوانهای از مهرت شکوفه زد همیشه آرزوی تو را میکردم که حتی یک شب با آن کتفها و بازوهایت مرا در آغوش بگیری؛ پهلوان، کار ایزد را میبینی؟ امشب آبشخور تو میشود کاخی که من در آن زندگی میکنم؛ اکنون اگر تو نیز مرا بخواهی هیچ مرغ و ماهی از وصال ما خبردار نمیگردد! رستم؛ بدان اینک که اینجا هستم و خرد را بهخاطر هواوهوس کشتهام اول دلیلش آن است که دل به مهر تو باختهام و دلیل دومش آن است که شاید خداوندگار از تو به من پسری دهد که چون تو پهلوان و زورمند گردد و کیوان و خورشید بخت و اقبالش دهند و سوم دلیلش، رخش! اسب وفادارت؛ خانهبهخانه سمنگان را خدمتکارانم خواهند گشت و آن را خواهند یافت و به تو بازخواهم گرداندش.
رستم که سخنان پریچهر را شنید او را زنی اهل دانش دید و از همه مهمتر فهمید آن کس که میتواند رخش را بیابد این زن است. پس دستور داد تا موبدی پر هنر بیاورند تا این دختر را از پدرش بخواهند؛ این خبر وقتی به شاه سمنگان رسید شاد شد و دختر خود بهرسم آیین و دین به همسری رستم داد، از خبر وصلت رستم با دختر شاه سمنگان تمام مردم و بزرگان شهر شاد شدند و بهپای ایشان زر و سیم ریختند.
رستم و تهمینه شبی کنار یکدیگر خفتند و نزدیک طلوع خورشید رستم دست به بازوی خود برد و مهرهای گرانقدر که در جهان شهره بود را باز کرد و به تهمینه داد و گفت: این مهره را نزد خود نگهدار اگر فرزندمان دختر شد این مهره را به گیسوی او ببند و اگر تقدیر آسمانها بود که کودکمان پسر گردد این نشانِ من را به بازویش ببند، چون نیای من سام نریمان سرو قامت و نیک اندام گردد و رفتار و منش جوانمردان را یابد و در زمین هیچکس یارای او نشود و به او بدی نرسد. آن شب رستم کنار ماه رویش سخنها راند و چون خورشید در آسمان جلوهگر شد تهمینه را در آغوش گرفت و سر و چشمش را بوسید و با او پدرود کرد؛ دخترک با اشک و غم از جهانپهلوان جدا شد.
شاه سمنگان نزد رستم درآمد و مژده به رستم داد که ای پهلوان رخش را یافتیم و اینک در نزد ماست؛ پس رخش را بهپیش رستم درآوردند، رستم؛ چون بارهٔ گرانقدرش را دید دستی بر سر و گوشش کشید و زین بر پشتش نهاد و با دلی شاد از شهر سمنگان بهسوی ایران درآمد.
نه ماه گذشت و دختر شاه سمنگان پسری زائید بسان ماه تابنده و زیباروی. هرکس چهرهاش را میدید رخ رستم در صورتش هویدا بود و بهمانند سام و نریمان بود؛ وقتی کودک را در آغوش مادر نهادند، لبخند به صورتش درآمد و تهمینه او را سهراب[1] نام داد.
سهراب وقتی یکماهه شد تو گمان کردی یکساله است و چون سهساله شد به چوگان پرداخت و به سال پنجم که پا نهاد تیروکمان در دست گرفت وقتی دهساله شد در سمنگان کسی نبود که یارای نبرد با او باشد.
روزی بهپیش مادرش درآمد و با گستاخی به مادرش خطاب کرد، من از تمام همسالان خود برترم و کسی در شهر توان درافتادن با من را ندارد، به من بگو از پشت چه کسی هستم؟ اگر کسی از پدرم پرسید چه پاسخی به او دهم؟ اگر اینک جوابم را ندهی تو را زنده نخواهم گذاشت!
تهمینه به فرزندش رویکرد و گفت: دلبندم! تندی نکن و سخن بشنو؛ تو پسر رستم جهانپهلوانی و نوهٔ زالِ زر که پسرِ سامِ سپهبد بود که پدرش نریمان پهلوان نام داشت، زین روی است که تو از همه برتر و زورمندتری زیرا پشت در پشتت پهلوانان نامی ایرانزمین بودند. پس تهمینه نامهای از رستم آورد و به سهراب نشان داد که همراه نامه پدرش رستم سه یاقوت درخشان و سه مهرهٔ زر نهاده بود برای پسرش.
مادر به سهراب گفت: ای فرزند دلبندم؛ کسی نباید این راز را بداند که پدر تو کیست! اگر افراسیاب، [شاه توران] این را بداند که فرزند رستم اینجاست جان تو در خطر است و اگر پدرِ جهانپهلوانت خبر تو را بشنود، تو را از من جدا کرده و پیش خود میبرد و بزرگ پهلوانان ایران میگماردت و دلم از دوری تو ریشریش میگردد.
چو داند بخواندت نزدیک خویش|دل مادرت گردد از درد ریش
[1] سهراب همان کلمهٔ سرخاب است و به معنای دارندهٔ آبورنگ [خون] سرخ است، همچون یاقوت و شراب.

جلد دوم از داستانهای شاهنامه
همراهان گرامی از داستان ۶۲ تا داستان ۱۳۵ به ترتیب روایت در نسخه اصلی شاهنامه به همت انتشارات میراث اهلقلم در ۲۳۰ صفحه منتشر شد. (قیمت با تخفیف ویژه ۲۰۰ هزار تومان)
● کتاب داغ سهراب؛ سوگ سیاوش
● اثر علی نیکویی
۰۰۰۰۰۰
🚩 پیامک و تلگرام:
🔻 09370770303
🚩 برای خرید اینترنتی
🔻