
از آن کاو شمارد سپهر بلند | بدانست نیک و بد و چون و چند
کاووس شاه برایآنکه فال و اختر کودکش را بداند دستور داد تا ستارهبران و اخترشناسان اقبال سیاوش را ببینند؛ ستارهشناسان، اختر سیاوش را آشفته و بختش را خفته دیدند، پس هرچه از چرخش ستارهها فهمیده بودند را بر شهریار ایران بگفتند و فرمودند که بر جگرگوشهات از دوست و دشمن آزار خواهد رسید و تنها راه در امان ماندنش پناه بردن به یزدان پاک است.
چند روزی از این ماجرا نگذشته بو که رستم دستان از زابلستان بهپیش شاهنشاه ایران آمد و خبر فرزنددار شدن شهریار را شنید و چون کودک را بدید روی به کاووس شاه کرد و گفت: این کودک شیر مانند را من باید بپرورم؛ زیرا در دربار شما هیچ پهلوانی را سراغ ندارم که آن مایه را داشته باشد تا بتواند فرزند شاه ایران را پرورش دهد پس من او را دایه خواهم بود!
کیکاووس شاه قدری اندیشید و از سخن رستم تیرگی بر دلش نیامد؛ پس جسم و جانش را به رستم سپرد و رستم سیاوش را بگرفت و به زابلستان ببرد و کودک را بر دل و دیدهاش نشاند.
سیاوش قدری که پر مایهتر شد رستم به او رسم جنگ آموخت که چگونه سواری نماید و تیر از کمان کشد و کمند اندازد و چه و چونهای دیگر، پس از آن وی را آداب چگونه نشستن در مجلس بزرگان و چگونه رفتارکردن در بزم آموخت و سپس فنون شکارکردن؛ چون اینان دانست نوبت به آموختن چگونه دادوری کردن رسید و دانستن آیین تاجوتخت دیدن و نشستن؛ چون اینها را نیز نیکو آموخت نوبت به سخنراندن در رزم و چگونه راندن سپاه رسید.
تهمتن رنجها کشید و هرچه هنر بود به شاهزاده آموخت تا پور شاه چون درختی پرمیوه به بر نشست؛ سیاوش در دادوری نمودن و رزم و بزم و شکار چنان هنرمند شد که در جهان دیگر مانند او بزرگزادهای نبود؛ روزی شاهزاده سیاوش روی به رستم دستان نمود و فرمود: ای جهانپهلوان، در این سالها تو برای تربیت من بسی رنج بردی و دل سوزاندی و هنرهای شاهان و پهلوانان به من آموختی پس اکنون وقت آن رسیده که پدر تاج دارم هنرهای مرا ببیند و بداند بزرگ پهلوان ایرانزمین چه چیزها به فرزندش آموخته!
رستم؛ چون این بشنید دستور داد تا هرچه برای رفتن پرشکوه سیاوش نزد پدرش لازم است را ترتیب دهند؛ هزاران سوار نشسته بر اسبهای زین از پوست پلنگ و خدمتکاران بسیار و زر و سیم بیشمار همراهش نمود و چنان سیاوش را آماده نمود که چون از کاخ تهمتن بیرون آمد همگان از دیدنش خیره ماندند؛ رستم نیز به همراه سیاوش بهسوی شاهنشاه ایرانزمین حرکت کرد که مبادا در راه زابلستان تا ایران دل شاهزاده از دوریاش غمین شود.
چون به ایرانزمین رسیدند جهان را برای خشنودی سیاوش آراسته بودند و زیر پی اسب سیاوش سیم و زر بود که میریختند و همگان شاد بودند و فرخ و در دل یک نفر در ایرانزمین اندوه خانه نداشت.
خبر درآمدن سیاوش به کاووس شاه رسید و فرمان داد گیو و طوس دو سپهبد ایران، سپاه ایران را به همراه گردان پهلوانان به سرکردگی گرگین و خرداد بگیرند و به استقبال از شاهزاده به پیشبازش بکشند؛ چون از دور سپاه ایرانزمین پسر شاهنشاه ایران را بدید خروش و فریاد شادی بپا خواست و راه بر سیاوش گشادند و پرستاران با مجمرها و بوهای خوش به پیشوازش درآمدند و شاهزاده را رهنما شدند تا جایی که شهریار ایران در فرازی بر تخت نشسته بود و به سرش از یاقوت درخشان تاج نهاده بود.
سیاوش چون پدر تاجدارش را بدید، آفرینی بلند بر شاه ایران فرستاد و شهریار را ستایش کرد، پس بهسوی پدر رفت و شاه فرزندش را در آغوش کشید و در کنارش نشاند؛ کیکاووس شاه از دیدار سیاوش که با آن سن خردی چنان رفتار خردورزانهای داشت شادان شد پس آفرینی بلند بر جهانآفرین داد و به شکرانهٔ چنین فرزندی رخ بر زمین نهاد و بر یزدان گفت: ای کردگار سپهر، خداوند هوش و خداوند مهر؛ کان[1] هرچه نیکویی در جهان است تو هستی، برای بخشیدن چنین فرزندی تو را نیایش میکنم؛ سپس سر از خاک برداشت و رستم جهانپهلوان را فراخواند و نوازشها نمود و کنار خود و فرزندش نشاند.
تمام بزرگان ایرانزمین با هدایای بسیار بهپیش شاه و سیاوش آمدند و از دیدن فروغ ایزدی که در رخسار سیاوش بود خیره شدند و بر جهانبان آفرین گفتند.
شاه ایران دستور داد در هر کوچه و برزنی جشنی بیارایند و جهان هفت روز به شادی و سور بود تا بهروز هشتم رسید و شاه ایران در گنجها گشود.
به یک هفته زان گونه بودند شاد | به هشتم در گنجها برگشاد
[1] معدن، سرچشمه، منشا، مرکز.

جلد دوم از داستانهای شاهنامه
همراهان گرامی از داستان ۶۲ تا داستان ۱۳۵ به ترتیب روایت در نسخه اصلی شاهنامه به همت انتشارات میراث اهلقلم در ۲۳۰ صفحه منتشر شد. (قیمت با تخفیف ویژه ۲۰۰ هزار تومان)
● کتاب داغ سهراب؛ سوگ سیاوش
● اثر علی نیکویی
۰۰۰۰۰۰
🚩 پیامک و تلگرام:
🔻
09370770303