
ز گفتار دهقان یکی داستان|بپیوندم از گفتهٔ باستان
برای شما من [فردوسی] داستانی خواهم گفت از داستانهای دوران باستانِ ایران، این داستان را موبد زرتشتی برای من اینگونه تعریف کرد که رستم جهانپهلوان روزی بامداد که دلش غمین بود بر آن شد تا برایآنکه حالش بِه شود به شکار رود. پس کمر ببست و بر روی رخش نشست و تیردانها را پر از تیر کرد و روی سوی نخچیرگاهی نزدیک مرز توران نهاد. چون به نزدیکی مرز توران زمین رسید دشت را پر از گور دید، اسباب شکار آماده بود پس بر لب رستم خنده دوید و رخش را تازاند از پی گورها؛ با تمام ابزار رزمش شکار کرد، چند گور را با کمان و چند گور دیگر را با گرز و چندین گور دیگر را با کمندش بگرفت؛ پس از خار و خاشاک آتش افروخت و چون آتش بزرگ و فروزان شد رستم درختی یافت و آن را بسان سیخ کباب نمود و بزرگترین گور شکارش را بر آن زد و روی آتش نهاد، چون گور بر روی آتش بریان شد تا آخرین تکهٔ گوشتش را خورد. پس از آن تکاپوها برای شکار و خوردن آن خوراک لذیذ خواب بر چشمان پهلوان دوید؛ پیش از خواب زینوبرگ رخش را برداشت تا او نیز نیک بچرد و در دشت خرامان بگردد و خود به خوابی عمیق فرورفت.
در آن هنگام که رستم در خواب بود هفت یا هشت نفر از سواران توران بر آن شکارگاه میگذشتند که چشمشان بر اسبی بیمانند افتاد که بیزینوبرگ در حال چرا و خرامش بود، آهسته بهسوی رخش درآمدند و با فریب او را به بند گرفتند و با خود به شهر بردند و او را با مادیانهای خود جفت انداختند. رستم که از خواب برخاست هرچه در آن نخچیرگاه چشم گرداند رخشش را ندید! چون اسبش را نیافت در دلش غمی بزرگ نشست، پس برای یافتن رخش سراسیمه بهسوی نزدیکترین شهر به آن شکارگاه پیاده براه افتاد؛ نزدیکترین شهر بدانجا شهر سمنگان از شهرهای توران بود؛ رستم در مسیر با پای پیاده با خود میاندیشید اگر به ایرانزمین بدون رخش بازگردد، مردان و پهلوانان سپاه ایران به او چه خواهند گفت؟! نخواهند گفت خواب این پهلوان بسان مرگ است که اسبش را میربایند و او در خواب میماند! تهمتن، بیچاره و پیاده با چنین افکاری راهی شهر سمنگان شد.
وقتی رستم به نزدیکی شهر سمنگان رسید به پادشاه و بزرگان شهر خبر رسید که جهانپهلوان رستم دستان که در شکارگاه اسبش رمیده و گریخته با پای پیاده به نزدیک شهر رسیده؛ پس شاه سمنگان و تمام بزرگان شهر برای پیشواز بهسوی رستم رفتند، چون رستم را دیدند شاه سمنگان روی به رستم نمود و گفت: ای جهانپهلوان! در این شهر ما همگی نیکخواه و دوستدار توییم! و اکنون که به شهر ما درآمدی گوش به فرمانت هستیم؛ اما به ما بفرما چه شده است که یل سیستان افتخار آمدن به شهر ما را داده است؟!
رستم؛ چون پیشواز بزرگان و سخنان شاه سمنگان را بدید و شنید، گمانش از بدی دور رفت و به شاه سمنگان گفت: رخش من بدون زینوبرگ در شکارگاه از من دور شد! نشانههای سم او بر زمین اشاره داشت تا بدین جای! اگر تو از مردانت بازجویی نمایی و اسب مرا بیابی من سپاسگزارت خواهم شد و پاداش نیک از من خواهی دید؛ اما اگر بارهام را نیابی و رخش از من ناپدید گردد سر بزرگان شهرت را خواهم برید! شاه سمنگان با مهربانی به رستم گفت: که ای سزاوار بزرگی و پهلوانی؛ اینجا کسی با تو دشمنی ندارد و هیچکس به تو بدی نخواهد کرد، تو اینک مهمان من باش و تندخویی نکن و بدان پایان مهمانی من آن چیزی رخ میدهد که تو خواهی؛ پس امشب به کاخ من میرویم و می مینوشیم و دلشاد میداریم؛ زیرا من باور دارم لازم نیست جهانپهلوان به دنبال اسبش رود! زیرا رستم بدون رخشش نخواهد ماند.
رستم از گفتار پادشاه سمنگان شاد شد و اندیشهاش از اندوه آسود، پس دعوت پادشاه سمنگان را پذیرفت و مهمان او شد. سالار سمنگان در کاخ خود جایگاهی برای رستم مهیا نمود و خود چون خدمتکاران کمربسته در کنار او ایستاد و دستور داد بزمی بهافتخار پهلوان ایران ترتیب دهند و تمام بزرگان شهر به خدمت رستم در این بزم درآیند. آن مهمانی با درآمدن آوازخوانان و نوازندگان و رقصندگان زیبارویِ سیهچشم و چرخاندن جامهای شراب چنان برای رستم لذتبخش گردید که غم تهمتن فراموش شد؛ رستم که باده بسیار نوشیده بود، خواب بر چشمانش درآمد، پس دستور دادند جایگاه خوابی درخور و سزاوار رستم آماده گردید و رختخواب پهلوان را به عطر و گلاب و مشک خوشبو نمودند و رستم به بستر درآمد و به خواب رفت.
هنوز مقداری از شب نگذشته بود که پشت دیوار اتاقی که رستم در آن خواب بود نجواهایی به گوش تهمتن رسید! پس چندی نگذشت که در خوابگاه رستم آهسته باز شد و غلامی شمعی در دست آهسته بهسوی بالین جهانپهلوان خرامید؛ رستم قدری از جای برخاست و خدمتکار شمع را بهسوی پردهٔ خوابگاه گرفت و آنسوی روشنتر نمود و پشت پرده چشم جهانپهلوان به زنی از زیبایی چون خورشید خورد که ابروانش کمان و موهایش کمند و قد و بالایش بسان سرو بود. پسر زال خیره به او نگریست و گمان نکرد آن چنان زن زیبارویی از جهان خاکدان باشد پس نام پاک خدا را بر لب راند. چون قدری گذشت رستم زبانش باز شد به سخن و آهسته بر آن پریروی فرمود: نام شما چیست؟! در این شب تیره بر بالای بالین من چه میخواهید؟! آن پریوش لبانش را گشود و با صدایی آرام گفت: من تهمینهام، تهمینهٔ غمگین؛ دختر پادشاه سمنگان، از پشت شیران و پلنگان...
یکی دخت شاه سمنگان منم|ز پشت هژبر و پلنگان منم

جلد دوم از داستانهای شاهنامه
همراهان گرامی از داستان ۶۲ تا داستان ۱۳۵ به ترتیب روایت در نسخه اصلی شاهنامه به همت انتشارات میراث اهلقلم در ۲۳۰ صفحه منتشر شد. (قیمت با تخفیف ویژه ۲۰۰ هزار تومان)
● کتاب داغ سهراب؛ سوگ سیاوش
● اثر علی نیکویی
۰۰۰۰۰۰
🚩 پیامک و تلگرام:
🔻 09370770303
🚩 برای خرید اینترنتی
🔻