
ویرگول برای من تنها یک پلتفرم انتشار نیست؛ یک دفتر مجازی هم نیست! حتی فقط رسانهای برای رساندن صدا به مخاطب هم نیست، ویرگول برای من چیزی است میان سکوت و گفتوگو، میان خلوت نویسنده و جمع خواننده، میان زبان و آنچه زبان از آن عاجز است. ویرگول برای من [همانطور که اسمش هم میگوید] مکثی است؛ مکثی میان زندگی روزمره و آنچه باید دربارهاش نوشت، میان آنچه گذشته و آنچه هنوز نگذشته، میان جملههایی که میخواهند تمام شوند و جملههایی که تازه آغاز میشوند.
من از ویرگول برای بازآفرینی استفاده میکنم، نه صرفاً برای بازگویی. شاهنامه را برمیدارم نه برای تکرار عظمتش که برای بازگفتن آن به زبان امروز. تاریخ را میخوانم، نه فقط برای قضاوت درباره گذشته که برای آینهایکردن آن برای اکنون. ویرگول برای من کارگاه بازسازی حافظه است. حافظهٔ جمعی و حافظهٔ شخصی. جایی است که میتوان در آن، گذشته را نه فقط مرور که بازنویسی کرد. گاهی با مهر گاهی با نقد گاهی با درد.
در ویرگول مخاطب چنان شناخته شده نیست این ناشناختگی برای من نه تهدید است نه نقص بلکه فضیلت است؛ من نمیدانم دقیقاً چه کسی نوشتههایم را میخواند اما میدانم کسی هست که شاید در گوشهای از ذهنش یا در عمق تجربهای شخصیاش با من تلاقی میکند و همین کافی است، ویرگول برای من یعنی امکان این تلاقی بیپیشداوری، بیواسطه، بینقاب.
نوشتههایی که در ویرگول منتشر میکنم اغلب از نوع گفتوگوی درونیاند، نه رسمیاند نه ژورنالیستی نه آکادمیک به معنای خشک آن؛ زبانشان ترکیبی است از آنچه خواندهام، آنچه زیستهام، و آنچه هنوز در حال شکلدادن به آنم. گاهی نثر روایی است گاهی نثر تحلیلی گاهی تنها یک فکر پارهپاره؛ اما همهشان از یک نیاز میآیند: نیاز به معنا دادن به جهان، یا دستکم تلاش برای معنا دادن که خود کاری است پر از معنا.
ویرگول برای من فرصت تأمل است در جهانی که سرعت فضیلت شمرده میشود و نوشتن اغلب برای "تولید محتوا" تقلیل مییابد؛ اینجا میشود مکث کرد میشود بدون عجله، بینیاز از الگوریتم، چیزی نوشت که الزاماً "بازدید بالا" نداشته باشد ولی برای یک نفر، فقط یک نفر، معنابخش باشد؛ من با همین یک نفر زندگی میکنم.
گاهی با خودم فکر میکنم اگر ویرگول نبود، این متنها کجا میرفتند؟ در دفترچهای شخصی خاک میخوردند؟ در پوشهای از فایلهای ورد فراموش میشدند؟ یا اصلاً نوشته نمیشدند؟ شاید هیچکدام. چون نوشتن برای خود با نوشتن برای "دیگری احتمالی" فرق دارد. ویرگول برای من یعنی وجود داشتن این دیگری احتمالی؛ کسی که شاید هرگز با او حرف نزدهام اما نوشتن را برای او مینویسم.
ویرگول برای من تمرین است تمرین نگاه، تمرین زبان، تمرین اندیشیدن. نوشتن مانند راهرفتن است تا راه نروی راهی پیدا نمیکنی! تا ننویسی نمیفهمی چه میخواهی بگویی. من با نوشتن در ویرگول به خودم هم نزدیکتر میشوم. میفهمم دغدغههایم کداماند، وسوسههایم، ترسها و امیدهایم. اینجا آینهای است که گرچه بازتابش کامل نیست، اما شفافتر از هرجای دیگر است.
ویرگول برای من یعنی خودنویسیِ جمعی یعنی اینکه بدانی در این صداهای پراکنده، شاید صدای تو هم جایی شنیده شود یا حتی اگر نه دستکم صدایت در سکوتی معنادار ثبت شود؛ آنهم در زمانهای که صداها زیادند ولی معنا کمیاب است.
ویرگول برای من یادآور یک چیز است: اینکه نوشتن هنوز ممکن است هنوز ضرورتی دارد هنوز کسی هست که بخواند هنوز کلمات، خانهاند. و خانه یعنی جایی برای بازگشت. ویرگول برای من خانهای موقت اما امن است جایی که بارها به آن بازمیگردم، چون در آن نه فقط نویسندهام، بلکه خودم هستم.
ویرگول مهربان هشت سالگیت مبارک!