
قوم «صابئين» یا همان «مندائیان»، پيروان حضرت "يحيى" هستند كه نزديك به 1950 سال پيش به دليل اذيت و آزار برخى از اهالى اورشليم به سوى رودخانه فرات مهاجرت كردند.
اولين محل سكونت آنها شهر معروف تاريخى «حران» (در عراق امروزی) بود؛ سپس در امتداد رود فرات به جنوب حركت كرده و ضمن استقرار برخى از آنها در شهرهاى بغداد و بصره و عماره در نهايت آخرين گروه به شهرهاى خرمشهر و هويزه و شوشتر رسيدند.
آداب و سنن دینی «مندایی» چنین است که در روزهاى يكشنبه در آب جارى كارون تعميد میكنند، قبله شان سمت «شمال آسمانى» است، نمازشان ركوع و سجود ندارد، سه بار در روز نماز میخوانند، در سال سی و چهار روز روزه میگيرند، هيچ عضو جديد نمیپذيرند، روحانيون شان براى شعائر دينى پولى دريافت نمیكنند بلكه خود صاحب شغل هستند و بيشترشان به زرگرى و نقره كارى مشغولند، عيد نوروز را جشن میگيرند، به غذاهاى گياهى و ماهى علاقه دارند، ذبح شان با چاقو است و شايعه اينكه آنها حيوانات را خفه ميكنند حقيقت ندارد.
مندائیان، ازدواج دارند اما طلاق ندارند و عروس و داماد قبل از محرم شدن بايد غسل تعميد شوند و يكى از قسمتهاى جالب عروسى آنها اين است كه روحانى سر عروس و داماد را سه بار به آهستگى به هم متصل میكند كه نمادى از وصل روحانى آنهاست.
«صابئین مندایی» براى باقى ماندگان طوفان نوح يك غذاى متبرك مثل خيرات درست میكنند كه حريصه نام دارد و با عدس تهيه میشود.

لباس مراسم تعميد همگى سفيد و از جنس كتان است و در حين تعميد روحانى تعميد كننده بايد عصايى از درخت زيتون در دست داشته باشد. معبد يا مسجد آنها «مندى» نام دارد كه به معناى عقل و عرفان است و از نى و حصير تهيه می شود و بايد به سمت «شمال اسمانى» باشد.
اسم كتاب مقدس شان «گنزا ربا» به معناى گنج بزرگ است. زنان با مردان « مندايى» برابر هستند و جالب اينكه هر مندايى يك نام شناسنامه اى دارد و يك نام دينى كه نام دينى بر اساس نام مادر است. زبان مندايى شاخه اى از زبان ارامى قديمى است و خط مندايى هم شايد بتوان گفت تركيبى از خط عبرى و مانوى است.
مندایان به خاطر آيين غسل، در كنار رودخانه هاى منطقه گرمسيرى مانند فرات و كارون زندگى می كنند
شایان ذکر است که انها به سياست هيچ علاقه اى ندارند و تبليغ و تبشير و عضو گيرى در اين دين وجود ندارد يعنى ورود ممنوع و خروج آزاد است.