
در طوفانیترین پیچ تاریخ ما ایستادهایم، نه در صف آنان که سلاح را میپرستند و نه در میان آنان که از ترس خاموشی را آیین کردهاند. خاورزمین این گهوارهٔ خورشید و خون، بار دیگر میان دو آتش است؛ اما ما فرزندان سرزمینی هستیم که پیش از آنکه سلاح داشته باشد اسطوره داشت؛ از تخمهٔ فریدونیم آنگاه که ضحاکِ زمانه را فرو کوفت، از رگ رستمیم آنگاه که سپاه سیاهی را در سهراب خویش گریاند. اگر شمشیری در دست ماست نه برای گشودن سرزمین دیگران که برای نگهداشتن آن چیزی است که با خون و فرهنگ بنا نهادهاند. ارتش ما میراثدار کاوهاست نه بافتهٔ نفرت؛ حافظ مرزهایی است که پیش از جغرافیا در حافظهٔ ما حک شدهاند.
آنان که از فراز منارههای آهنین کینه میبارند شاید گمان بردهاند که ایران تنها مانده است! اما این خاک هر بار که زخمی شده از دل زخم اسبی از آتش بیرون کشیده و مردانی را که چشم به صبح داشتهاند... ایران اگر سکوت کرده از خویشتنداری است و اگر فریاد کند فریادش در تراز رعد است. ما نه دشمن صلحیم و نه ستایشگر جنگ؛ اما هرگز به شمشیری که بر سر کودکان ما سایه میافکند لبخند نخواهیم زد.