
فکر کنم سال ۱۳۷۵ یا ۷۶ بود؛ من پانزده، شانزده ساله بودم یک روز عصر با پدربزرگم داشتیم از جایی بر میگشتیم! پشت فرمان بود یک خیابان ورودممنوع رسیدیم که از آنجا اگر میرفتیم چراغ قرمز را رد میکردیم! گفتم آقاجان بنداز تو کوچه بریم! او هم پیچید در کوچه! کمی جلوتر که راند یک هو موتور پلیس راهنماییرانندگی جلویمان سبز شد! افسر جوان و خوشتیپ موتورش را راند دقیقا شاخ به شاخ ماشین ما! ایستاد و ما متوقف شدیم! چراغگردونهای موتور و دستکش و عینکآفتابی پلیسجوان هوش مرا برده بود؛ موتور را جلوی ماشین ما روی جک گذاشت پیاده شد به سمت پنجرهی راننده! بدون هیچ سلامی با جدیت گفت: کارت ماشین، گواهینامه!
من از ترس چیزی نمانده بود قالبتهی کنم! پدربزرگم دستش را توی داشپورت ماشین کرد و خیلی آرام بدون هیچترسی بین دوانگشتش مدارک ماشین را از شیشه بیرون کرد به سمت افسر!
افسر گواهینامه را دید یک نگاهی پشت عینک به پدربزرگم انداخت! لبخندی روی صورتش دوید، گفت: جناب سرهنگ حتما تابلوی ورود ممنوع را ندیدند و اشتباه پیچیدند در حالی که مدارک را داشت تحویل میداد و میخواست برود سوی موتورش تا راه را باز کند و ما برویم، پدربزرگم گفت: ستوان! من تابلوی ورودممنوع را دیدم! نوهام گفت از اینجا برویم و من خلاف کردم!
افسرجوان انگار در تصمیمش تغییری رخ نداده بود در حالی که مدارک را به سمت پدربزرگم گرفته بود گفت: من امروز دوست ندارم سرهنگ شاهنشاه رو جریمه کنم و بعد لبخند روی لبش دوید، پدربزرگم هم خندید و مدارک را گرفت؛ افسر با لبیخندان گفت:جناب سرهنگ لطفا دیگه حرفهای نوهشان را گوش نکنند! بعد به سنت نظامی دستش را بالاآورد و سلام داد پدربزرگ هم سلام داد...