
پس لشکر اندر همی راند گرم | گوان را ز لشکر همی خواند نرم
افراسیاب در پشت لشکرش به روی اسب آهسته حرکت میکرد و در اندیشه بود؛ دستور داد پهلوانان توران به حضورش برسند، روی به ایشان نمود و گفت: از سپاهیانمان بسیاری کشته شدند؛ پس دست خود را بهسوی پیرانِ پهلوان اشاره برد و از او پرسید: ای پهلوان! اینجا دشت رزم است ی جایگاه خواب لشکر توران؟! پیش از جنگ سخنان دیگر میراندید و رزمجو از ایران طلب میکردید! ما هم فکر کردیم شما شیران میدان جنگید؛ اما امروز در این دشت من اثری از شیر نمیبینم؛ بلکه مشتی روباه لشکر توران زمین را ساخته! تو مگر پهلوان نامی توران زمین نیستی؟! پس شمشیرت را بکش و برو گردان ایران را در هم کوب، اگر پیروز گردی شاهی ایرانزمین را به تو میبخشم؛ پیران که این سخن افراسیاب بشنید بهسوی لشکریان توران رفت و دههزار شمشیرزن را برگزید و چون گدازهٔ آتش بهسوی رستم یورش برد که نیک میدانست اگر رستم را بکشد، کمر گردان ایرانزمین خم میشود؛ رستم؛ چون پیران و لشکرش را دید؛ چون شیر سپر را بر روی سرش گرفت و شمشیر برکشید و رخش را چون موج دریا بهسوی پیران و سوارانش تازاند و بسیاری از ایشان را کشت و تارومار نمود؛ افراسیاب که شاهد دلاوریهای رستم و کشتار مردانش بود با خوداندیشید اگر این جنگ بدینگونه تا غروب خورشید به درازا کشد دیگر از ما مردی برای جنگ نخواهد ماند پس باید تدبیر جنگی دیگری انداخت؛ شاه توران دیگر پهلوانش که الکوس نام داشت را فراخواند و به او گفت: پیش از امروز روزی نبود که بدی ایرانیان را به ما یادآور نشوی و هرجا میگفتی آرزومندی در میدان جنگی گیو و رستم را به تیغ تیزت از میان دونیم کنی! پس امروز کو آن باد و آتشت؟! بیا، این گوی و این میدان! الکوس که این سخنان افراسیاب شنید بر پشت اسبش، شبرنگ نشست و نعرهکشان سوی گردان ایرانزمین تاخت و هزار سوار جنگآور از پشتش تاختند؛ در میان میدان زواره در جنگ با تورانیان بود، چون شباهت میان زواره و رستم بسیار بود، الکوس گمان کرد که رستم را دیده! پس بهسوی زواره یورش برد و آن دو پهلوان به هم آویختند و چنان بر هم شمشیر زدند که شمشیرها شکست و هر دودست بر گرزها بردند، الکوس گرز چون کوه خود را به پهلوی زواره کوفت و برادر رستم از اسب فروافتاد و نقش بر زمین شد و از هوش برفت؛ الکوس چالاک از اسب فروآمد و خنجر از میان برکشید تا سر هماورد را از تن جدا کند که ناگاه رستم این صحنه را بدید و نعرهکشان سوی الکوس تاخت؛ الکوس که نعرهٔ رستم را شنید گویا جان از بدن تهی نمود و خنجر را بر زمین پرتافت و از ترس زین اسبش را بگرفت و از میدان گریخت و رستم در پیش رخش را تازاند و جایی به او رسید و بر سر یل توران زمین فریاد کشید و گفت: به تو چه کس نام پهلوان داده! تو که هنوز به جنگِ چنگال شیر نیامدهای؟! پس رستم نیزهاش را کشید و چنان پر زور بر میان زره الکوس زد که نیزه از جوشن پولادین بگذشت و پیکر الکوس پر از خونجگرش شد؛ با نیزهاش رستم جنازهٔ الکوس را بر سر برداشت و چون لخته کوهی بر زمین کوفتش و لشکریان توران حیران و ترسان تنها نگاه میکردند این قدرتنمایی جهانپهلوان را. زواره که از دستش خون میرفت از زمین برخاست و با درد بسیار بر پشت اسبش نشت.پس از این پهلوانی رستم دیگر یلان گردان ایرانزمین هر کدام گرزهای گران خود را برکشیدند و با مردانشان بهسوی تورانیان تاختند و چنان از دژخیم کشتند که زمین سرخگون از خون تورانیان گردید و تپههایی از جنازهٔ تورانیان در هر گوشه میدان جمع گردید، چنان جنازه در زمین بسیار بود که دیگر سپاهیان توران توان حرکت در میدان نداشتند.
رستم که حال سپاه توران را چنین دید، اسبش را تازاند بهسوی افراسیاب و روی زین قدری جلو آمد و در گوش رخش گفت: ای بهترین یار من، در دنبالکردن افراسیاب سُستی نکن که من افراسیاب شاه را با یاری تو جانش بگیرم و از خونش سنگهای این دشت را سرخ کنم؛ چون آواز رستم به گوش رخش رسید آن اسب چنان گرم به تاختن بشد که گویی پر درآورده بود. افراسیاب که این آمدن رخش و رستم را دید بهسرعت پا به گریز نهاد و رستم از پشتش؛ در درنگی رستم کمند را بگشاد و بر سر چرخاند و بهسوی شاه توران انداخت تا او را به بند کشد که شاه توران روی اسب بدنش را دزدید و کمند به زین اسبش خورد و وی از چنگال رستم جَست و چون زیر پایش اسبی چالاک و چابک بود، بسان باد و گرد دور شد و گریخت درحالیکه از ترس دهانش خشک و تنش پر از عرق بود. از پی شاه فراری توران هرچه از سپاه ترکان باقی بود در پی افراسیاب گریختند و حتی پی کشتگان و اسیران خود را نگرفتند، بسیار اسبها با زینهای طلایی و شمشیرها و کلاهخودهای زرین و دیگر چیزهای گرانمایه برای گردان ایرانزمین ماند.
پس پهلوانان ایران نامهای برای کاووس شاه نوشتند که در نخچیرگاه چگونه درآمدند و چه جنگی شد و چه لشکری از تورانیان کشته شد و در آخر نوشتند از پهلوانان ایرانزمین هیچکس کشته نشد و تنها زواره از اسب بر زمین افتاد و بس؛ پس یلان و پهلوان دو هفتهٔ دیگر در آن شکارگاه به شادی و رامش ماندند و هفتهٔ سوم تمام ایشان بهسوی درگاه کاووس شاه رفتند تا او را ببینند.
باری، فراموش نکنیم روزهای خوب نیز مانند روزهای بد میگذرند، پس غم جهان خوردن کار مردم خردمند نباشد.
سخنهای این داستان شد به بُن |ز سهراب و رستم سرایم سُخن
جلد اول از داستانهای شاهنامه
همراهان گرامی از داستان ۱ تا تا داستان ۶۰ به ترتیب روایت در نسخه اصلی شاهنامه به همت انتشارات میراث اهلقلم در ۱۷۶ صفحه منتشر شد. (قیمت با تخفیف ویژه ۱۴۰ هزار تومان)
● کتاب آفرینش رستم
● اثر علی نیکویی
۰۰۰۰۰۰
🚩 پیامک و تلگرام:
🔻 09370770303
🚩 برای خرید اینترنتی
🔻