
اگر دستاوردی را نتوانم اندازه بگیرم، چیزی در دست ندارم.
اشتباه نشود، این به معنای تمایل به بهترین بودن و یا میل به اثبات چیزی نیست، اما تنها چیزی که میتواند برای بهتر شدن به من کمک کند یک نقشه راه است، از مسیری که طی کردهام، تا بدانم چه اثری از خود به جا گذاشتهام. یک تصویر کلی که بتواند خیلی ساده نشانم دهد تلاش من چه اثری بر جامعهام گذاشته است.
ویدیوی آمار مخاطبین من را ببینید:
در سال ۹۸، من در مجموع ۱۵۱ پست در ویرگول منتشر کردم و پستهای من ۱,۸۱۱ مرتبه لایک شدند و افراد ۳۳۹ بار نظرات خود را روی پستهای من به اشتراک گذاشتند. امسال ۲۰۵ نفر در ویرگول من را دنبال کردند تا پستهای بعدیم را بخوانند. اما چیزی که این دستاورد را ارزشمندتر میکند اثری است که این پستها از خود به جا گذاشتند.
طبق آمار ۷۴,۷۵۹ بار پستهای من خوانده شدند و زمانی حدود ۹,۴۳۳,۰۸۶ ثانیه صرف مطالعه آنها شده است، که با توجه به جمعیت ۷۲٬۹۴۰٬۰۰۰ نفری که در ایران به اینترنت دسترسی دارند، من توانستم حدود ۰/۱۲۹۳۲۷ ثانیه، سرانه مطالعه دیجیتال کشور را بالا ببرم. عددی که با تمام کوچک بودنش، اثر بزرگ و ارزشمندی است.
اما این عددها فقط توضیحی است از آنچه که برای مخاطبانم به ارمغان آوردهام، اثر ارزشمندتری که با نوشتن در ویرگول از خود به جا گذاشتهام، تلاش پنهانی بوده که برای حفظ محیط زیست کردهام. من با انتشار پستهای خودم در فضای ویرگول توانستم در مصرف کاغذ صرفه جویی کنم؛ یعنی اگر قرار بود پستهایم را چاپ و به دست تک تک خوانندگان برسانم باید ۵۵۵,۸۵۳ کاغذ مصرف میشد.