
برای این که به مقایسه پایتون و سی شارپ برسیم باید اول از اینجا سوال شروع کنیم و بپرسیم مدوسا را میشناسید؟ و بعد برایتان بگوییم که مدوسا یک مار چند سر در اسطورههای یونان که تا یکی از سرهایش را قطع میکردید، یک مار جدید به جایش سبز میشد. خب حالا این ماجرای ترسناک وسط یه بحث فنی چه میکند؟ عرض میکنیم خدمتتان!
دنیای برنامهنویسی و زبانهای مختلفش، شاید به ترسناکی دنیای قهرمانان یونان نباشد، اما به خاطر وجود زبانهای مختلف، دست کمی از آن مار چندسر ندارد. دو تا از این سرها یا زبانها تقریبا از دیگران معروفتر هستند و تازهواردها را بدجوری گیر میاندازند. بحث امروز ما هم راجع به همین دو زبان پرکاربرد است و قرار است به شما بگوییم که از میان زبانهای پایتون یا سی شارپ c# کدامیک را برای آموزش برنامه نویسی انتخاب کنید تا بتوانید موفق بشوید.
اما میدانید که یک قهرمان واقعی اول تمام نقاط ضعف و قوت حریف را بررسی میکند، پس ما هم اول زبان python و c sharp را کامل معرفی میکنیم، و بعد یک دوئل تمام عیار میان این دو زبان برگزار میکنیم تا شما بتوانید راحتتر تصمیم بگیرید کدام زبان برنامهنویسی مناسب احوال شما است و میتواند درهای کوه المپ برنامهنویسی را به روی شما باز کند.
پایتون یک چند سالی از سی شارپ بزرگتر است. پدرش آقای خیدو، یک روز در هلند مشغول کدنویسی بود که دید یک چیزی مثل دم مار از گوشهی کدها هی تکان میخورد، خلاصه دم مار محترم را کشید تا به python رسید.
پایتون از همان اول، خیلی سخاوتمند بود برای همین هم به شکل open source یا متنباز وارد بازی شد، یعنی چه؟ یعنی اینکه همهی برنامهنویسها میتوانستند از بخشی از کدهایش استفاده کنند و بخش دیگری را با توجه به کاربریای که برای برنامه تعریفکردهاند، تغییر بدهند.
پایتون یکی از زبانهای برنامهنویسی است که از غیر مستقیم حرف زدن اصلا خوشش نمیآید و دستورهای لازم را خیلی رک به سیستم میگوید. مثلا وقتی قرار است یک عبارت را پرینت بگیرد، به جای اینکه با کلی تابع، حاشیه برود تا برسد به موضوع پرینت، همان اول ماجرا مینویسد: print و در نتیجه کلی کار خودش و سیستم و برنامهنویس را راحتتر میکند.
از آنجایی که پایتون مثل آدم حرفش را میزند و در واقع از keywordهای انگلیسی به جای ویرگول و ... استفاده میکند، یادگیریاش هم برای مبتدیها آسانتر است و در ضمن اگر بخشی از برنامه به مشکل بخورد، خیلی راحت میشود ایراد کار را پیدا کرد.
البته پایتون کمی تنبل است وحوصله ندارد هزاران دستور و کد را همان اول ماجرا و به صورت یکجا اجرا کند، و ترجیح میدهد دستورات را خط به خط به سیستم بدهد، بنابراین در دستهی زبانهای تفسیری قرار میگیرد. زبانهای تفسیرپذیر نقطهی مقابل زبانهای کامپایلر هستند. سخت شد؟ بگذارید سادهترش کنیم.
تا به حال به مترجمهای همزمانی که در اجلاسهای مختلف حضور دارند، دقت کردهاید؟ بعضی ازآنها کلمههای گوینده را به شکل کلمه به کلمه ترجمه میکنند، اما برخی دیگر صبر میکنند تا عبارت گوینده تمام بشود و بعد تمام عبارت را ترجمه میکنند. برنامههای تفسیری مثل مترجم شمارهی یک عمل میکنند. آنها کدها را خط به خط ترجمه میکنند و همین باعث میشود که سرعت کارشان کمتر بشود و حافظهی بیشتری را اشغال کنند، در مقابل برنامههای اجرایی مثل همان مترجم شمارهی دو عمل میکنند و تمام عبارت را به صورت یکجا اجرا میکنند.
نکتهی مهم این است که عیبیابی درزبانهای تفسیری راحتتر است. چرا؟ فرض کنید در حال ساخت یک دیوار هستید و آجرها را دانه دانه روی هم میگذارید، خب اگر یک آجر را اشتباه بگذارید، خیلی راحت همان لحظه متوجه اشتباهتان میشوید. حالا اگر از یک دیوار پیشساز استفادهکنید و بعد بفهمید یکجای کار ایراد دارد، چه میکنید؟ خب باید بیل و کلنگ را بردارید و به جان دیوار بیچاره بیفتید تا بفهمید ایراد از کدام قسمت بودهاست.
برای همین هم هست که برای پیدا کردن باگهای یک برنامه، برنامهنویسها معمولا ترجیح میدهند از پایتون یا سایر زبانهای تفسیری کمک بگیرند تا ناگهان دیوار کدها بر سرشان آوار نشود.
پایتون چند خصوصیت خوب دیگر هم دارد، پایتون عاشق اشیا و کلاسهای مختلف است و اصلا از همان اول گفت آقاجان من یک زبان برنامهنویسی شیگرا هستم، البته جناب پایتون به سبک زندگی مینی مالیسیتی هم خیلی علاقهمند است و برای همین دارای خاصیت Garbage Collection است، این یعنی اگر کد یا متدی در سیستم تعریف بشود و از آن استفادهای نشود، بعد از مدتی پایتون متوجه میشد یک متد اضافی، خیلی بیخود و بیجهت، بخشی از حافظه را اشغال کردهاست، بنابراین متد بیاستفاده را از صفحهی روزگار محو میکند.
پایتون فرزند رفیقباز خانوادهی برنامهنویسی است، برای همین با بیشتر غولهای فناوری مثل اینستاگرام و گوگل و ... دوست است و البته برای پیدا کردن دوستهای جدید همیشه سری به کتابخانهها میزند، برنامهنویسها هم که میبینند پایتون بچهی اجتماعیای است، هر روز کلی کد جدید وارد کتابخانهها و libraryهای مختلف پایتون میکنند. کتابخانههایی مثل pytorch, spark, و ... از مهمترین و پرکاربردترین کتابخانههای پایتون در توسعهی وب هستند.
از طرف دیگر پایتون خودش را محدود به یک پلتفرم خاص نکردهاست و کدهایش در تمام پلتفرمها مثل ios, android و ... باکمی تغییر قابل اجرا هستند.
پایتون ماجرای ما بسیار هم اهل ماجراجویی است، برای همین دائم به چارچوبها و فریمورکهای مختلف سر میزند، تا ببیند محیط کدامشان برای پرورش استعدادهایش مناسبتر است. خوب است بدانید فریمورکها در واقع همان زمینهای بازیای هستند که مجموعهای از امکانات و کدها و در واقع کتابخانههای پیشرفته را در اختیار برنامهنویسها قرار میدهند تا به کمک آنها بتوانند سریعتر یک دستور را بنویسند.
بعضی از زبانها مثل سی شارپ فقط در یک فریمورک اختصاصی فعالیت میکنند. و برخی دیگرمثل پایتون دارای فریمورکهای متنوعی هستند. اهالی سرزمین پایتون از فریمورک جانگو برای توسعه وب اپلیکیشنها، فریمورک باتل برای توسعهی وب و فریمورکهای پریمید و توربوگیرز برای سادهتر شدن کدنویسی و انجام پروژههایی مثل سی ام سی استفاده میکنند.
پایتون بچهی آرامی نیست و دوست ندارد از دنیای صفر و یک عقب بماند، بنابراین ردپایش همه جا هست وکاربردهای زیادی دارد. اما اگربخواهیم از مهمترین فعالیتهایش نام ببریم، میتوانیم به انجام فعالیتهای محاسباتی بزرگ و داده محور، و کاربردش در علومی مثل هوش مصنوعی یا پروژههای مختلف امنیت شبکه و هک، طراحی وبسایت، بازیسازی و توسعهی اپلیکیشنهای مختلف، اشاره کنیم.
معرفی زبان برنامه نویسی سی شارپ
داستان تولد سی شارپ از یک حسادت ساده شروع شد. شرکت مایکروسافت آن موقع رقابت سختی با سایر شرکتها داشت و دلش میخواست یک بچه مثل جاوا داشتهباشد، و البته این بچه خیلی بیشتر شبیه به سایر زبانهای خانوادهی c باشد. خلاصه مایکروسافت به مهندسانش دستور داد و در نهایت از دل کلی تلاش مایکروسافت، c sharp متولد شد.
سی شارپ مثل بسیاری از زبانهای قدرتمند دیگر، شیگرا است، ولی تفاوتش این است که کلاس کارش با اشیا نسبت به پایتون بالاتر است و اگر دوست دارید به دل برنامهنویسی شیگرا بزنید، و شیگرایی را در سطح بالای آن تجربه کنید، بهتر است به سراغ سی شارپ بروید.
مایکروسافت از این بچهی جدید که همان سی شارپ باشد، خیلی خوشش میآمد، برای همین حسابی مراقبش بود. مایکروسافت یک حیاط بزرگ برای سی شارپ درست کرد و اسمش را گذاشت .net این حیاط بازی، چارچوب اصلی سی شارپ است و بسیاری از ابزارها و کتابخانههای مختلف برای بهتر کار کردن با سی شارپ، در این فریمورک تعریف شدهاست.
دات نت مزایای زیادی دارد. مثلا open source است و این یعنی به راحتی میشود از منابع آن استفاده کرد. محیط .net به لطف ویژگی Garbage Collection همیشه تمیز است و خب این یعنی کلی فضا در حافظه باقی میماند.
یکی دیگر از ویژگیهای مهم .net داشتن زبان میانی است، این دیگر چیست؟ زبان میانی، یکجوهایی مثل پل ارتباطی میان پلتفرمهای مختلف عمل میکند. مثلا اگر شما یک برنامه را با زبان سی شارپ بنویسید و بعد با خودتان بگویید: «وای چه برنامهی خوبی! کاش میشد این برنامه را در اندروید هم اجرا کنم» همان موقع سی شارپ و .net مثل دو تا ابرقهرمان سرراهتان سبز میشوند و با ایجاد تغییرات جزیی، کاری میکنند تا کدهایتان با اندکی تغییر در اندروید هم قابل استفاده بشود، و این یعنی طی کردن یک راه صدساله در چند ساعت، چیزی که روزی رویای بسیاری از برنامهنویسها بود.
سی شارپ خیلی هم محتاط است، برای همین به محض اینکه حس کند یک کد ممکن است به سیستم آسیب بزند، سریع کارت قرمزش را درمیآورد و یک اخطار حسابی به برنامهنویس محترم میدهد.
سی شارپ حسابی در خانهی پدریاش یعنی محیط ویندوز راحت است و تقریبا هر کاری میتواند بکند، بنابراین اگر دوست دارید نرمافزارهای تحت ویندوز را توسعه بدهید، برای اولین قدم خوب است که به سراغ سی شارپ بروید.
سی شارپ همانطور که در بخش قبل گفتیم، کمی زرنگتر از پایتون است و خیلی سریع وارد دار و دستهی زبانهای اجرایی شد. بنابراین امکان پیدا کردن خطا در این زبان کمی مشکل است، از طرف دیگر اگر در یک پروژه وقت برایتان خیلی طلاست و البته به حجم حافظهی ذخیره شده هم احتیاج دارید، بهتر است از همان اول به سراغ سی شارپ بروید، چرا که این زبان به خاطر کامپایلر بودن، زمان کمتری را تلف میکند.
سی شارپ چهارمین زبان برای آموزش برنامهنویسی در دنیا از نظر محبوبیت و کاربرد است و با ارائهی نسخههای جدید .net مثل .net core و یا .asp.net از طرف مایکروسافت، هر روز به این محبوبیت اضافه میشود. چرا؟ چون به وسیلهی این فریم ورکها برنامهنویسها دیگر به راحتی میتوانند فضاهای مختلف وبسایت را طراحی کنند و البته اپلیکیشنها را توسعه بدهند.
البته خوب است بدانید تا همین چند وقت پیش، بسیاری از برنامهنویسها، برای ایجاد و یا توسعهی اپلیکیشنهای موبایل به سراغ جاوا میرفتند، اما خب بابا مایکروسافت اصلا دوست نداشت کسی رقیب بچهی دلبندش بشود، برای همین یک ابزار ساخت به اسم زامارین. حالا سی شارپ هم میتوانست پا به پای جاوا و حتی سریعتر از آن، اپلیکیشنهای موبایل را توسعه بدهد و بسازد.
سی شارپ کاربردهای زیادی دارد و تقریبا در بازار ایران، برای ساخت بازی و انواع اپلیکیشن حرف اول را میزند، نرمافزارهای کاربردیای مثل آفیس 360، شیرپوینت، اتوکد و ... با این نرمافزار نوشتهشدهاند. از طرف دیگر در توسعه وبسایتهای مختلف هم کاربرد دارد و البته به خاطر سادگیاش و نزدیک بودنش به زبانهای برنامهنویسیای مثل C++ و جاوا، یادگیریاش هم راحتتر است.