
هوا بارانی بود و ما برای تعطیلات به روستای اجدادیمان رفته بودیم که در دل کوهستان جاخوش کرده بود. اوایل شب، آقای مدیر بیرون، پشت میزی که در حیات خلوت خانه پسرعموی مادرم بود، نشسته بود. او ما را صدا زد و ابوالفضل، پیش از من به آنجا رسید و روی یکی از آن صندلیها نشست. وقتی من رو به روی آقای مدیر نشستم، آقای مدیر، نسخه دیگری از خود را روی صندلی چهارم ایجاد کرد.
من کاملاً گیج شده بودم ولی ابوالفضل که گویی این صحنه برایش امری عادیست، هیچ عکسالعملی نشان نداد. آرام دست بردم به سمت نسخه دوم آقای مدیر و لبه آستینش را لمس کردم. کاملاً واقعی بود. به سمت آقای مدیر دست بردم تا از واقعی بودن او نیز اطمینان حاصل کنم. او نیز واقعی بود.
رو به آقای مدیر گفتم: آقای مدیر، شما همین حالا نسخه دیگری از خودتان را روی این صندلی ایجاد کردید این درست است؟ آقای مدیر چیزی نگفت. ابوالفضل، رو به من کرد و گفت: هرچی میکشیم از دست این فراماسونرهای انگلیسیست. در همین اسنا آقای مدیر و نسخهاش بلند شدند و هر دو به سمت خانه رفتند.
به ابوالفضل گفتم: من حاضر بودم انگلیسیها کشورم را اداره میکردند. اگر مملکت در دست انگلیسیها بود، حداقل، رفاه حال مردم برایشان مهم بود. معلوم بود که ابوالفضل، از حرفم زیاد خوشش نیامد. راستش حالتش انقدر ترسناک بود که جرأت نکردم حرفم را ادامه دهم.
دیگر آقای مدیر را ندیدم تا از او در مورد اتفاق عجیب آن شب سؤال کنم. صبح روز بعد، در روستای ما سیل آمد و اتفاق شب قبل را کامل از یادم برد. در آن وانفسا که از در و دیوار خانه، آب به داخل میریخت، مصاحبت دخترعموهایم را به شعبدهبازی آقای مدیر ترجیح میدادم. کمی بعد هم از خواب پریدم و فکر کردم بد نیست این جریان بامزه را به اشتراک بگذارم.