شبی
زیاده گویی های ذهنم را نظاره میکنم گویی ذهنم خسته نمیشود از این همه کج فهمیهایش
هنوز تلاش میکند تا مرا درگیر بازی های خود ساخته اش کند
گهگهاهی هم با موفقیت کارش را انجام میدهم و مرا با چنان سرعتی به گذشته میبرد و ودر مشکللت و مسایل ان روزگاران قرار میدهد که گویی همین حال است و من در حال تجربه ان ، با همان تازگی احساسات گذشته و تا می خواهم متوجه شوم که ان زمان دیگر وجود خارجی ندارن ناگه مانند توپی مرا پرتاب میکند به اینده و احساسات مرا در غمی نیامده فرو می بلعد .
تازه زمانیست که متوجه بازی های ذهنی ام شده ام و اجازه فرمانروایی درونیم را از او باز پس گرفته ام
زمانی کتابی می خواندم در مورد اینکه کودک درونت را بیدار کن
تازه میفهمم معنی ان را .
کودک درون از زمانی ذهن شروع به قدرت نمایی میکند به فراموشی سپرده میشود
و روح ما یا همان ذات حقیقیمان بازیچه ای میشود در دستان ذهن
و ذهن برا ی بقای خود شروع به دمیدن ترس و نگرانی به درونمان میکند و ترس از شکست در عشق در تحصیل در ثروت بهانه ای میشود تا ما بیشتر به ان وابسته شویم
و انجاست که ما برده افکارمان میشویم و با دستور او به دنبال شادکامی و خوشحالی دست به هر کاری میزنیم
غافل از انکه شادی در کودکی بدون هیچ یک از فاکتور های خارجی همراهمان بود
این میشود که در نیمه دوم زندگی پس ازاینکه متوجه شدیم چراغ عمرمان در حال خاموشیست سرگشته میشویم و سراسیمه تر به دنبال خوشبختی میگردیم بهانه گیر میشویم و طلبکار از زندگیه نزیسته .
اکثرا برای اینکه به مرداب خودساخته درونشان نگاهیی نیندازند شروع به چنگ اندازی به سرگرمی هایی میکنند از جمله مشغولیت به کار ، چون نگران هستند و هنوز توانمند نشده اند تا بدون هیچ قضاوتی به اعماق دنیای درونشان بروند .