از پونزدهم فرودین امسال فکر کنم حداقل هر هفته یک بار نوشتم توی این بلاگ تا سی ام اردیبهشت...توی ذهنم بود که این نوشتن بشود یک سنت هفتگی..."هفتگی نوشت" هایی از تجربه های یک آدم سی و یک ساله...این که حالا چهل روزی شده چیزی منتشر نکرده ام چند تا دلیل دارد...
یکی دو مطلب نوشته ام که به دلایلی ترسیده ام از انتشارش...نه دلایل امنیتی...ملاحظات احساسی و این ها...
ایده یک مطلبی هم آمده و این بار به شیوه متفاوتی رویشان کار کرده ام...به جای این که ایده که می رسد یا مشغول به کار شوم یا در اولین فرصت بنشینم مکتوبش کنم و نهایتن در یکی دو روز و رگباری کارش را تمام کنم، گذاشته ام خیس بوخورد...هر بار و هر چند روز یکبار رفته ام یک دو خط دیگر از خرده ایده ای برای بسط دادنش اضافه کردم بهش...و حالا شده یک مجموعه از سرخطهایی که باید بنشینم مثل دانه های تسبیح بچسبانم شان به هم و نخ روایت را از تویشان رد کنم تا بشود یک تجربه نوشت دیگر...
برای منی که همیشه به شیوه سرعتی عمل کرده ام تجربه جدیدی است...ینی مثلن فکر کن ماه ها و به صورت پراکنده آن یادداشت ها و دانه های تسبیح را زیاد کنم تا بالاخره یک جایی حس کنم دیگر باید بنشینم و نخ را بگیرم به دست و این دانه های از این ور و آن ور جمع شده را بکنم تسبیحی و بگذارم پیش رویتان که بخانید...(یک ترس ضعیفی هم دارم که پشت پرده همه این ها یک وسواسی باشد که دارد دوباره می آید سراغم...اما زیاد جدی اش نمی گیرم و بزرگش هم نمی کنم...اما حواسم هست که دست و پا گیر نشود...)
شاید این تامل ها و عجله نکردن ها بتواند تجربه نوشت های پیچیده تر و ارزشمندتری را تولید کند...پیچیده تر از آن لحاظ که حرف های حساب شده تر و نگاه های متنوع تری به اتفاق ها و ایده ها و مفهوم ها تویشان دیده شود...فکر می کنم این "طمانینه" لازم باشد...
دلیل دیگر این ننوشتن، آغاز تجربه بزرگی است که به صورت جدی از روز سیزدهم خرداد شروع شده...ساختن یک مستند... تجربه ای که الان سی روزی از شروعش می گذرد و با شدت و ضعف های متفاوت هر روز ادامه پیدا کرده و حالا در میانه راه است...فیلم ساختن که از بچگی برای من جذاب بوده، خیلی سخت تر از نوشتن است...البته شاید قدرت متفاوت و متمایزی هم داشته باشد...اما خیلی از آدم انرژی می گیرد...انرژی و وقت و حتی پول...اما تجربه مهم و بزرگی است...و حتی می توانم بگویم بزرگ تر از یک پروژه فیلم سازی است...برای من آغاز یک کنش گری است...و شاید در آینده مرا بیاندازد توی مسیرهای دیگری...
در کنار همه این ها لود کاری هم دارد زیاد می شود و این مساله حتی روی همان پروژه مستند سازی هم دارد تاثیر جدی می گذارد...با وجود همه این حرف ها، با تمام وجود دارم زندگی می کنم و خوشحال ام از این وجود داشتن با همه دردها و رنج ها و شدن ها و نشدن هایش...اصل را هم گذاشته ام بر "با تمام وجود زیستن" و در عین حال "همه چیز را به تخم گرفتن"...می دانم متناقض به نظر می آید...ولی ترکیب هر دویشان است که به نظرم دارد من را می کند این آدم فعال و پرانرژی ای که هستم (نسبت به قبل ترهای خودم)...شاید بعدن بیشتر بنویسم از این اصل ها...فعلن خاستم بعد از مدت ها بیایم و کمی بنویسم...و تقریبن وارد جزئیات هیچ کدام از چیزهایی که گفتم نشدم...خود همین نوشتن ذهنم را شفاف تر کرد و حتی تیترهایی از توش درآمد برای این که بعدن مفصل بنویسم درباره شان...همان کلمه هایی که بولدشان کردم...اصلن شاید بعدن آمدم همین جا تکمیل شان کردم...
پ.ن: این