پسرک شرمنده است...حس گناه دارد...
باید آرامش کنم...باید بگویم اش که بی تقصیر است...که نباید مواخذه می شد...که کسی که مواخذه اش میکرد خودش مقصر بود شاید...
او فقط پنج سال داشت...هیچ درکی از آن اتفاقات نداشت...چطور می شد سرزنش اش کرد؟ آسیب آن اتفاقات به اندازه خودش کافی نبود؟
باید آرامش کنم...باید بفهمد او یک قربانی بود نه یک گناه کار... شرمسار آن اتفاقات همه باید می بودند جز او...جز او که پنج سال بیشتر نداشت...
پ.ن: گفت و گو با کودک آسیب دیده درون از اولین قدم های درمان تله های زندگی است. قبلاً نوشته بودم تله نقص/شرم دارم انگار...فکر نمی کردم این کار این قدر فشار روانی برای آدم داشته باشد...