آمنه گفت:"نگاشون کن! اصلا گلی نشدن..."
راست می گفت. اصلا گلی نشده بودند. از این لباس های خاص طبیعت گردها هم پوشیده بودند و خیلی شیک و ترو تمیز، با دو تا چوب توی دوتا دست هایشان داشتند می رفتند...اول که این را گفت یک جور حسرت واری نگاه شان کردم...یک جور تحقیرآمیزی نسبت به خودم و خودمان...چون تقریبن همه وجودم پر از گل شده بود؛ خشتکم کاملن جر خورده بود و همه محتویات داخلش هویدا بود...کفش هام کتانی های آدیداس کهنه شده ای بود که از دو سال پیش توی همه طبیعت گردی ها استفاده شده بود و اصلا کفش این کار نبود...شلوارم یک شلوار ورزشی بود که سال 93 به نیت فوتسال با بچه های دانشگاه خریده بودم و تقریبن در تمامی سفرها استفاده شده بود...بعد به خودم گفتم باید یاد بگیری از وضعیت خودت لذت ببری...به خودم گفتم شاید یک روزی با امکانات مناسب بتوانی اینقدر تر و تمیز همین مسیر گل اندود را بیایی و لذت ببری...اما اگر الان و از همین وضعیتت نتوانی لذت ببری، آن روز هم چیز دیگری، دو نفر دیگری خواهند بود که بخاهی باهاشان مقایسه ای بکنی و باز حسرت بخوری...
به امیر گفتم: این تیتر را حفظ کن...من بعدا مطلبش را می نویسم...اگر یادآوری نکنی من اصلا یادم از این تیتر و همه چیزهایی که پشتش توی ذهنم گذشته می رود...گفت بگو حفظ می کنم...گفتم:می خاهم گلی بشوم...
تمام طول مسیر را داشتم به این مطلب فکر می کردم...خیلی هایش را الان یادم نمی آید...اگر همان موقع توی حرکت وویس هایم را ضبط کرده بودم الان کلی چیز داشتم برای نوشتن...اما حالا فقط آن تیتر را دارم و باید بنشینم فکر کنم تا بقیه اش را یکی یکی به یاد بیاورم...
توی عوالم خودم و همین طور که توی مسیر گل آلود جنگل بلیرون داشتیم می رفتیم، من داشتم به چیزهایی که میخاستم بنویسم فکر می کردم... به این فکر کردم که چطور دارم یاد میگیرم خودم باشم...داریم یاد میگیرم خودم را با همه کم و زیادهایش بپذیرم...مدام تحقیرش نکنم...کم ارزش جلوه اش ندهم...دوستش داشته باشم...و بگذارم خودش را بروز بدهد...بنویسد...حرف بزند...بخندد...بلند بلند بخندد...مثل همان لحظه که با آن کفش های آدیداس نامناسب و شلوار خشتک جریده ام زده بودم به دل بلیرون و داشتم می رفتم جلو...بی آن که نگران گلی شدنم باشم...بی آن که بخاهم خودم را با آن دو تا ها مقایسه کنم که داشتند خیلی تر و تمیز همان مسیر را می رفتند...بعد فکر کردم من سال ها با آن جنس مقایسه های کمالگرایانه، همان اول جنگل بلیرون ایستاده بودم...اصلا نشسته بودم و داشتم حسرت میخوردم که چطور باید آن قدر تر و تمیز این جنگل را طی کنم...و هیچ وقت شروع نمی کردم...زل زده بودم به کفش های آدیداس نامناسب و شلوار قدیمی مستعد جرخوردنم و هیچ تکان خاصی نمی خوردم...
به این فکر کردم که چقدر خوب است که من دارم با یک خشتک جرخورده وسط این جنگل می روم جلو...به این فکر کردم که چقدر دارم لذت می برم...از همه چیز...از درخت ها...از هوا...از هم سفرهایمان...از همین گل هایی که تمام سر تا پایم را گرفته بود...از همه آن لحظه هایی که لیز می خوردم و با کون می افتادم توی گل ها و شروع می کردم قاه قاه خندیدن...از همه آن لحظه هایی که سنگینی کوله شانه هایم را به درد می آورد و تصمیم می گرفتم همان جا بایستم، سرم را بیاورم بالا و بچرخانم و ببینم وسط چه بهشتی دارم راه می روم...و درد شانه هایم را فراموش کنم...
به این فکر کردم که میخاهم گلی بشوم...برایم مهم نیست...برایم مهم نیست بقیه چه فکری می کنند...برایم مهم نیست که همه چیز پرفکت پیش نمی رود...که لیز میخورم...که جر میخورم...عقب میمانم...گند میزنم به لباس هایم...هیچ کدام شان مهم نیست...مهم این است که من دارم وسط بلیرون خودم می روم جلو و از همه لحظه هایش، تک تک شان لذت می برم...
به این فکر کردم که باید همه کارهایی که دوست دارم را بکنم...مثلا همین نوشتن که توی آن مسیر کلی بهش فکر کردم...باید بیشتر بنویسم...از هرچیزی...مهم نیست...قرار نیست بنویسم که دنیا را تکان بدهم...قرار نیست نظریه های جدید بدهم و علوم انسانی و حیوانی را متحول کنم...قرار است فقط بنویسم...از خودم بنویسم...برای آرامش خودم...از تجربه هام...از یاد گرفته هام...از موضوعاتی که دوست شان دارم...
به این فکر کردم که دیگر وقتی دارم پست هایم را منتشر می کنم، به این فکر نکنم که بقیه چطور فکر می کنند...که شاید فلانی این را بخاند و بهم بخندد یا مسخره ام کند...یا اصلا مخالف نظر من باشد...انتقاد کند...نه... الان رسیده ام به جایی که می توانم همه این ها را هندل کنم...می توانم مسخره کردن ها را نادیده بگیرم...یا حتی من هم بهشان بخندم...می توانم مخالفت ها را تحلیل کنم و ازشان بیاموزم...و البته هیچ کدام از این کارها را به شکل پرفکتی انجام نمی دهم...ممکن است نتوانم مسخره شدن را یک جایی تحمل کنم...ممکن است یک جایی از کوره در بروم...ممکن است یک جایی انتقاد را با یک جواب تند پاسخ بدهم...اما مهم نیست....قرار نیست همه چیز پرفکت باشد...فقط باید یک ترند مثبتی داشته باشد...باید مثلا الان نسبت به یک سال پیش حس کنی اوضاع بهتر شده...حتی اگر نشده هم اشکالی ندارد...آن وقت باید تلاش کنی ببینی مشکل از کجاست و حلش کنی که یک سال بعد وقتی به یک سال آخر نگاه می کنی ترند مثبت شده باشد...
خیلی از ما شاید اینجوری ایم... داریم وسط بلیرون خودمان می رویم جلو...خشتک هایمان جر خورده..کفش هایمان نامناسب است...چپ و راست با کون به گل می نشینیم...و آن دوتا های چوب به دست و تر و تمیز را می بینیم که می آیند و رد می شوند و می روند...باید یاد بگیریم که ما داریم توی بلیرون خودمان، با همان خشتک جرخورده و شلوار نامناسب و لباس های سرتاسر گل مالی شده، با تمام وجود زندگی می کنیم، چیزی کم نگذاشته ایم و می توانیم از لحظه لحظه اش، لحظه لحظه سخت و آسانش لذت ببریم...و یاد بگیریم...و بهتر بشویم...و در کل: زندگی کنیم...
بزنید به دل بلیرون خودتان...نمانید اول راه...بگذارید سرتاپایاتان گلی بشود...
