ویرگول
ورودثبت نام
علی حسینی
علی حسینینوشتن نجاتم می دهد انگار...
علی حسینی
علی حسینی
خواندن ۸ دقیقه·۳ سال پیش

مردی با تتوی E=mc2

حوالی ساعت سه چهار عصر بود که فلاسک یک نفره ام را برداشتم و رفتم سمت حیاط پشتی تا هوایی بوخورم...مدت ها بود آن جا نرفته بودم...قبل ترها که سیگاری بودم شاید هر یک ساعت یک بار آن جا بودم و داشتم کنار آدم هایی که معمولن هم رندوم به پستم میخوردند یا مثلن یکی از تیم خودمان که محتمل ترین شان فریدون یا انوش یا رکسی بودند سیگار می کشیدم...گاهی میخوردم به پست یکی از تیم محصول و مشغول صحبت می شدیم یا یکی از بچه های تیم های دیگه مارکتینگ مثل یوسف یا حمید رضا یا علی یا حسین ...

حالا 15 ماهی میشد سیگار را ترک کرده بودم و بی سیگار و بی ولعش رفتم در پشتی را باز کردم تا بروم هوایی بخورم...دیدم هادی مدیر تیم بی آی که حالا استاد دوره اس کیو ال مان هم بود با علی و دو سه نفری که نمی شناختم ایستاده اند به سیگار کشیدن و حرف زدن...رفتم سلام کردم و کنارشان ایستادم تا بشوم شریک گپ و گفت شان...علی داشت از تتوی روی دستش می گفت...دو تا مثلث تو هم است مثل همان علامت اسراییل اما مثلث ها زاویه سان نسبت به هم طور دیگری است و درست عین هم با فاصله اندکی قرار گرفته اند... یک بار گفته بود که معنایش چیست که اصلن یادم نمی آید...علی داشت با آب و تاب از تتوی اولش یا چیزی شبیه به این میگفت و از این که یک کرمی دارد تتو کردن که بعدش می افتد به جان آدم...هادی گفت یک بار توی همین دو سه سال اخیر- یعنی مثلن توی حوالی چهل سالگی رفته توی تتوخانه و نشسته که روی کله کچلش تتو کند: Infinity...بعد با یک حس ظنزآلود باحالی گفت که توی دقایق آخر سعی کرده با خودش گفت و گو کند و خودش را قانع کند این کار را نکند...و البته بعدها رفته و همان تتو را پشت شانه اش اجرا کرده...یکی از رفقای هادی که اسم اش را بلند نبودم شروع کرد از تتوهای پسر عما یا پسر عمویش گفتن...دوتا تتو گفت که موجبات خنده حضار شد... یکیش این بود "باران با خرابه چی می کند...و یکیش هم این که مادر تیامی که به لری میشد مادر چشامی.. ما همگی داشتیم به تتوهای پسرعمه یا پسرعموی رفیق هادی که اسمش را هم نمیدانم میخندیدیم که هادی گفت" ولی عجیب ترین تتویی که من دیدم توی بندعباس بود...تابستان بود و رفته بودم آن جا کار کنم...یک منطقه ای دارد بندرعباس به اسم داغستان که معمولن چنتا معتاد خیابان خاب دارد...فک می کنید تتوی روی دستش چی بود؟" تقریبن هیچ کدام مان ایده ای نداشتیم هادی دارد ما را کجا می برد و روی دست یک معتاد خیابان خاب توی داستان بندرعباس ممکن است چه تتویی باشد...علی حدسی زد که اصلن یادم هم نمی آید...بعد هادی یک سکوت ریزی کرد تا تعلیق به اوج خودش برساند...و بعد گفت: E=mc2 ... یک هو جمع گرد کوچک چند نفره مان با حرکت اعضایش به سمت جایی دورتر از مرکزش بزرگ شد...بقیه را نمیدانم ولی من یک حال خاصی داشتم...داشتم می خندیدم ولی در عین حال متعجب بودم...تعجبی که لزومن خندان نبود...یعنی یک خود خندان داشتم و یک خود متعجبی که چندان هم خوشحال نبود و داشت به صورت همزمان یک ترس و یک هیجانی را دنبال میکرد...چیزی شبیه همان حالتی که وقتی یک فیلم ترسناک یا مثلن آن لحظه های پرتعلیق فیلم اصغر فرهادی را می بینی...خنده ها که از اوج شان گذشت و شروع کردیم به نزدیک شدن دوباره به مرکز دایره و البته هادی که چون خودش تولید کننده این تعلیق بود زیاد جابجا نشده بود و در جا سیگار به دست دور و نزدیک شدن ما را تماشا کرده بود، گفت طرف معلم فیزیک دبیرستان البرز تهران بوده...انقلاب که می شود پاک سازی می شود از مدرسه...زنش هم ولش می کند با یک نفر دیگر می رود خارج...و این تتو را روی دستش زده چون هنوز هم به فیزیک علاقه دارد...داستان غمناکی داشت...یک بخشی از وجود من عمیقن از این داستان تراژیک غمگین شد...در آن واحد بخش دیگری از مغزم مثل شکارچی ای که وسط جنگل از لا به لای درخت ها تکان حیوان محبوبش را دیده باشد و آماده نشانه گرفتن بشود، داشت هیجان زده به این فکر میکرد که این آدم می تواند سوژه ای باشد برای یک داستان...داستان آدمی که از معلمی یکی از دبیرستان های معروف تهران آن هم توی دهه پنجاه که دبیرستان ها و معلم ها مثل الان زیاد نبودند، رسیده بود به داغستان بندرعباس و خابیدن توی خیابان لای کارتن ها و از همه فیزیک هالیدی که به بچه های مردم درس داده بود و خدا میداند هر کدام شان حالا کجای دنیا بودند فقط یک تتوی E=mc2 روی دستش مانده بود... از

بحث کشیده شد به مواد مخدر...هادی داشت میگفت یک بار توی زندگی اش هرویین کشیده و داشت توصیف میکرد فازش چطوری است...نقطه صفر بیخیالی...هم زمان مغز من داشت هنوز به آن مرد تتو به دست کارتن خاب فکر می کرد...هنوز بخشی از مغزم در اندوه به سر میبرد و بخش دیگرم داشت به جذابیت سوژه ای که به چنگ آورده بود نظر می کرد...به این که داستان هم رگه های سیاسی دارد و هم رگه های عشقی و هم رگه های اجتماعی... و بعد آن بخش مبهوت و غم زده ام آن بخش هیجان زده ام را محکوم می کرد به فرصت طلبی...و یک جورهایی داشتم دچار عذاب وجدان می شدم که دارم این طور هیجان زده به دردهای آدمی که احتمالن حالا دیگر زنده نبود فکر می کند. هادی همان موقع که داستان را گفت و قبل از این که بحث برود سمت مخدر گفته بود که احتمالن چند وقت بعد - که میشود چندین سال پیش- یک جایی کنار همان خیابان های داغستان تمام کرده...حالا من این جا توی حیاط پشتی شرکت ایستاده بودم و با ذهنی که هنوز نیمی اش غم ناک بود به این فکر می کردم که می توانم از دردهای این آدم داستان بنویسم...بنویسم از روزهایی که کراواتش را می زده و می رفته توی دبیرستان البرز و به آدم هایی که مثلن توی سال پنجاه و پنج پونزده سالشان بوده و احتمالن از خانواده نسبتن مرفهی هم بوده اند قانون اول ترمودینامیک و حرکت پرتابه ای و "دورتر کوچکتر وارونه" درس می داده...عصرها سوار بر یک چرخ یاماها که با دینامش چراغ جلوش روشن میشده و زنجیرش قاب کامل داشته پا میزده سمت دروازه شمرون و توی همان کوچه پس کوچه ها میرفته سمت خانه حیاط دارشان که گلناز همسرش منتظرش بوده... (شاید هم خیلی توصیف مناسبی نباشد از وضعیت یک معلم فیزیک آن سالها...شاید یک ژیان یا یک هیلمن داشته و با آن رفته سمت خانه اشان که طبقه دوم خانه پدری شان بوده مثلن) داشتم به این فکر میکردم چطور شده که پاک سازی شده یا چرا زنش تصمیم گرفته ولش کند...و چطور سر از بندرعباس در آورده...

بحث مخدر ادامه داشت...رفیق هادی که اسمش را هنوز هم قاعدتن نمی دانم داشت می گفت یک آمپولی هست که می زنند به گار وقتی میخاهد وضع حمل کند و خیای تحت فشار است... میگفت بچه های دانشگاه آن آمپول را می جوشاندند و طی یک عملیاتی تبدیلش میکردند به پودری که به عنوان مخدر مصرفش می کردند...همه خنیدیدم و من به شوخی گفتم دراگ دیزاین میکرد...و هنوز داشتم به مرد تتو به دست داغستان بندرعباس فکر میکردم...و در یک جنگ درونی میان دو نیمه مغزم ایستاده بودم...نیمه ای به همه آن دردها فکر میکرد و یک جاییش تیر میکشید از نهیب این سرنوشت و یک جاییش هم داشت ذوق میکرد هنوز و حرکت طعمه اش را از لا به لای درخت ها رصد میکرد...آدرنالین یا دوپامین مغزش داشت میرفت بالا و حس میکرد به زودی یک پیروزی بزرگ را جشن میگیرد...و البته این همه مغز من نبود...بخشیش هم آن وسط ایستاده بود و این دو را تماشا میکرد و نمیفهمید کدام را انتخاب کند...

داستان مخدر دیگر داشت تمام می شد...در واقع سیگارها تمام داشت میشد...هادی و رفقایش رفتند و علی و من ماندیم...نمی دانم چه شد که علی شروع کرد داستان رابطه ای یک هفته ای اش را با دختری گفتن که توش پنجاه شصت باری سکس کرده بودند...با آن لحن جداب و چشمان ذوق زده اش طوری تعریف میکرد که بعد از هر نکته اش هر دومان قاه قاه میخندیدیم...مثلن این که یک شب قرار بوده با هم فیلمی ببینند و حتا امان نداده فیلم تمام شود یا مثلن یک بار توی آشپزخانه وقتی دخترک داشته غذا درست میکرده...خیلی خندیدیم ...بعد هم بلند شدیم و برگشتیم توی شرکت...و من هم چنان داشتم به آن مرد تتو به دست فکر می کردم...به این که بعدن بروم سراغ هادی و ببینم چیز بیشتری می داند یا یادش می آید...و بعد بشینم داستان مردی با تتوی E=mc2 را بنویسم...و هی یادم می آمد به یادداشتی که سال ها پیش توی یک وبلاگی خانده بودم:

" تو، که این‌سطرها را می‌خوانی، فکر می‌کنی من دارم چندتا کلمه را به هم می‌بافم تا مثلا متنی برای لینک دادن لایک زدن، ساخته شود؛ من، که دارم این‌سطرها را می‌نویسم، دارم زور می‌زنم که برای این هرشب-بدرقه چیزی بنویسم که یعنی «می‌فهمم چه روزهای تلخی داری...». اما نه تو می‌فهمی واقعا در دل این نوشته چی‌است، نه من می‌توانم چیزی بنویسم که شایستهء روزگار سخت دیگری باشد. همه داریم با کلمات لاس می‌زنیم، و جایی‌دیگر، مردم دردها و غصه‌هایی دارند که حتّی یک‌لحظه هم نمی‌توانیم تصوّرشان کنیم..."

همه داریم با کلمات لاس میزنیم...این جمله رو بخش غمناک ذهنم می کند چماقی تا بزند توی سر بخش هیجان زده ام... اما بخش هیجان زده ام دارد به این فکر میکند که چه گره افکنی هایی می تواند بکند با این سرگذشت مرد تتو به دست...چطور فیزیک را بچسباند به چپ و انقلاب و بعد برود توی دل سقوط آن معلم فیزیک بعد از این که می اندازندش بیرون از مدرسه...و بی پول بشود و کم کم گلناز ولش کند برود با مردی دیگر...و بعد باز سقوط باز سقوط ...تا آن لحظه ای که هادی ای توی داغستان می رسد بهش و می بیند که روی دستش تتوی فلان دارد...

رسیدم پای سیستمم...فلاکس یک نفره ام را گذاشتم بغل لب تاب...تکیه دادم به صندلی...رمز را زدم موس را تکان دادم و باز مشغول به کار شدم...


بامداد نوزدهم فروردین 1400

داستانک
۱
۰
علی حسینی
علی حسینی
نوشتن نجاتم می دهد انگار...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید