رفتم توی اتاق...ایستادم بغل تخت اش...نگاهم کرد...گفتم علی ام...چند بار تکرار کردم تا بفهمد...نشناخت...گفت علی؟!...و بعد فکر کرد...چند ثانیه فکر کرد و بعد دوباره گفت علی؟!...و بعد دوباره چند ثانیه فکر کرد... و نشناخت...نشناخت...بعد گفت قدم همه تان روی چشم هام و دست های فرتوتش را هم زمان گذاشت روی پیشانی و چشم هایش...یک جورهایی میخاست بگوید خوشحالم که هستید این دور و برها...میخاست بگوید من هنوز هم همان آسید جلال ام...شاید چشم هایم خیلی سخت ببیند...شاید نوه خودم را هم نشناسم...ولی هنوز بودن مهمان ها را دوست دارم این دور و بر...بعد یک چیزهایی برایم تعریف کرد...زبانش همیشه سنگین بود و حالا سنگین تر شده بود...خیلی سنگین تر...درست نمی فهمیدم چه می گوید...ینی تقریبا اصلن نمی فهمیدم چه می گوید...فقط یادم هست که یک جایی شروع کرد به خندیدن...خندیدن...خیلی حال کردم...خیلی خوب بود...حس کردم شاید مدت هاست نخندیده... شاید اخیرن کم پیش امده بود کسی بایستد کنار تخت اش برای چند دیقه...و صبر کند که یک جایی یک چیزی بگوید و شروع کند به خندیدن...حس کردم خنده خون اش کم شده...حس کردم خندیدن لازم داشت این آدم...توی این سن و سال...توی 91 سالگی...نتیجه اش الان شیش سال اش شده...و حالا نزدیک یک سال بیشتر است که روی این تخت، توی این اتاق دراز کشیده و دیر یا زود این تخت را هم ترک می گوید و برای همیشه می رود...الان که این ها را می گویم،اشک توی چشم هایم جمع شده...نمی دانم چرا...نمی دانم چرا نمی توانم گریه نکنم...نمی دانم مشکل چیست...شاید به خاطر مستی است...ولی همان موقع وقتی کنار تخت اش نشستم برای چند دیقه و غذا خوردن اش را تماشا کردم هم بغض گلویم را گرفته بود...رهایم نمی کرد...می دانستم شاید آخرین باری باشد که کنارش نشسته ام...و این آدم شاید بعد از امروز و پیش از آن که من فرصت کنم خودم را از 900 کیلومتر آن ور تر برسانم به این جا، به این خانه و این اتاق و دوباره ببینم اش، از این جهان برود...از این جهان برود...بعد یادم افتاد به یادداشتی که برای "کامران دیبا" نوشته بودم یک روزی...
(بعد یکی آمده سمت ام و دیگر نتوانسته ام ادامه بدهم و همین جا وویس تمام شده...)
پ.ن:
"لا به لای کتاب ها چشمم خورد به جلدی که روش نوشته بود 2000 روز زندگی کامران دیبا در گفتگو با فلانی... و بالاش عکس قدیمی مردی بود با کتی قدیمی و کراواتی پهن که حتما زمان خودش مد بوده ... و این آقای دیبا هم حتما برای خودش کسی بوده و دورانی داشته...
بعد بی آن که بدانم کامران دیبا کی هست و چه کرده که حالا بعد این همه سال دو هزار روز از زندگی اش در گفت و گو بلا فلان کسک کتاب شده به این فکر می کنم که این آدم دیگر نیست... تمام شده...
و این مسئله تلخی است... وقتی این گونه نیست شدن آدم ها را می بینی وزن زندکی برایت هیچ می شود...ما آدم ها گاه خودمان بودن مان و زندگی مان را خیلی جدی می گیریم اما وقتی کامران دیبا را با آن کراوات پهن و سبیل اش می بینی که سال هاست هیچ جای این دنیا نیست و نفس نمی کشد جدیت همه چیز برایت زیر سوال می رود... آن وقت است که همه چیز برایت مسخره می شود...آن وقت است که دویدن آدم ها حرص خوردن ها و جدیت شان هم برایت مسخره می شود...
پ.ن:بر هیچ مپیچ...
پ.ن: و بعد می فهمی کامران دیبا هنوز زنده هست و در سن 79 سالگی دارد در فرانسه زندگی می کند...اما باز هم دیدن آن مرد جوان با کراوات پهن و سیبیل اش همه آن فکرها را به دنبال دارد..."
(25 نوامبر 2016 آخرین ادیت این یادداشت بوده در گوگل کیپ)
پ.ن: این
پ.ن 2: پیر امشب رفت...سوم آبان نود و نه...چهار پنج ماه بعد از این یادداشت...
