من نمی خوام بهترین باشم . نمیخام کل زندگیمو در حال دوییدن باشم و یهوو ببینم تموم شد..زندگی همین بود...همه اون لحظه هایی که می دوییدم به امید رسیدن به چیزی...و این دوییدن باعث شد از مسیر لذت نبرم از بودنم چیزی متوجه نشم و اطرافیانم رو و خودم رو با این رویکرد "بدو و بدست بیار تا حالت خوب بشه" آزار دادم.
منی که پنج ساله کارم شده بخش اصلی زندگیم الان تصمیم گرفتم با این مساله آگاهانه برخورد کنم و قبل از این که برای هدف بعدی بیقرارانه شروع به دوییدن کنم وایسم و از خودم بپرسم: اولویت های اصلی من چیه؟ آیا بهشون فکر کردم و انتخابشون کردم یا یه چیزایی ناخواسته و ناخودآگاه شدن اولویت های زندگی من و منم نان استاپ دنبالشون کردم؟ آیا واقعن اینا اولیتای منن؟ اینا چیزایی ان که من میخام یک بار فرصت زندگی رو صرفشون کنم؟ چرا باید اینا اولیتای من باشن؟ چرا ناخودآگاه اولیتای من شدن؟
من میخام کمی سرعتمو کم کنم. وایسم و فکر کنم. بدون این که بیش از اندازه فکر کنم. من میخام آگاهانه زندگی کنم.
میخام بیش از هرچیر و پیش از هر چیز از خودم مراقبت کنم. خودمو بهتر بشناسم. اون بخش های آسیب دیدمو ببینم بهشون توحه کنم و بپذیرمشون. من میخام بودن رو تجربه کنم به جای انجام دادن و به دست آوردن.
من به هر فکر اوتوماتیک پر از ترس و مقایسه، بی قرارانه جواب نمیدم حداقل تلاش میکنم جواب ندم و اگه دادم به این فک می کنم چطور میتونم دفه بعدی این کارو نکنم.
من اسیر کودکی و تجربه هاش نمی مونم. میدونم آسون نیس ولی تلاشمو میکنم. آگاهانه و امیدوارانه و خودمهربانانه.
باز آمدم باز آمدم تا قفل زندان بشکنم...
23 جولای 2024
