یک مثالی توی خاطرم مانده از یکی از کتاب هایی که توی همین چندماه اخیر تورق کردم...مطمئن نیستم ولی به نظرم اسمش "عادت های اتمی" بود...مثالش این بود که یخ را که گرم می کنی مثلا از دمای منفی ده تا منفی یک هیچ تغییری نمی کند...بعد یهو می رسد به دمای صفر و شروع می کند به تغییر حالت دادن...بعد همین مثال را استفاده کرده بود برای این که بگوید وقتی یک کارهای کوچکی را تکرار می کنید اولش هیچ تغییری نمی بینید...ولی یک جایی می رسید به دمای صفر و یکهو آن چیزی که باید اتفاق بیفتد (آن چیزی که منتظرش بودید از اول) اتفاق می افتد...
چند روز است حس می کنم در حوالی دمای صفرم...حس می کنم یک چیزهایی شروع به تغییر کرده است...دارد آب می شود یک چیزهایی...
توی همان کتاب یک مثال مشابه دیگری هم می زند...می گوید وقتی شروع می کنید به ضربه زدن به یک سنگ بزرگ و سخت، توی ضربه n ام بالاخره سنگ می شکند...ولی واقعیت این است که ضربه n ام این کار را نکرده؛ بلکه همه ضربه هایی که قبلش زده بودید، نهایتن سنگ را شکسته...
ضربه n ام برای من آن پست هنر رندانه و نظریه مطرح شده در آن بود...از همان روز، به طرز عجیبی یک چیز جدید و یک تغییر را حس می کنم...یک چیز خاص و متفاوت...نمی دانم... شاید یک فاز موقت و گذرا باشد...ولی به نظرم ضربه n ام یا دمای صفر از راه رسیده...یعنی دوست دارم این طور فکر کنم...
نمیخواهم اغراق کنم...نمی خواهم بگویم یک آدم دیگری شده ام...ولی یک چیزهایی تغییر کرده...یک چیزهایی که در دنیای درونی من، کوچک نیستند...
پ.ن: چندتا چیز به ذهنم می رسند که همه، آن ضربه های پیش از ضربه n ام بودند...آخرین هایشان شاید همه کلماتی هستند که توی این ایام خانه نشینی نوشتم...کلماتی که تک تک شان بخشی از یک تجربه جدید و متفاوت بودند...با تک تک این کلمات به گذشته، به زندگی و به دنیای درونی و بیرونی ام فکر کردم...نه این که بخواهم بگویم چیزهای خاص و خفنی نوشتم...نه...مساله این است که تجربه درونی پشت این نوشتن ها، انگار همان ضربه های کوچک و متوالی بودند...و حتی به نظرم اگر بخاهم یک قدم عقب تر بروم و ماجرا را نگاه کنم، ضربه های دیگری هم بوده اند که از مدت ها پیش شروع شده اند...همین که دارد صد و بیست روز می شود که هیچ سیگاری روشن نکرده ام...همین که یک سال می شود توی شرایطی بوده ام که جایی برای فرار و پاپس کشیدن نداشته ام...یک سال است که روز به روزش را جنگیده ام...رو در روی ترس هایم ایستاده ام و می دانسته ام چاره ای جز شکست دادنشان ندارم...همه آن روزها، آن ساعت ها و آن لحظه ها، همه شان شاید آن ضربه های کوچکی بودند که...